بزرگداشت کمرنگ روزشعر و ادب فارسی

ابتدا سری به خبرگزاری‌ها می‌زنیم که در آستانه روز شعر و ادب فارسی هیچ خبری که نشانی از گرامیداشت این روز از سوی مدیران فرهنگی باشد در آنها به چشم نمی‌خورد؛ از برگزاری شب شعر گرفته تا تجلیل و گرامیداشت یک شاعر. اگر خبری هم باشد، گلایه اهل قلم و شاعران است از بی‌مهری مدیران و مسوولان! شاید امروز از معدود مواردی است که بی‌خبری در آن، خود خبری بزرگ است.

البته عصر روز گذشته سید محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به تبریز سفر کرده بود و با حضور در یک همایش استانی، مراسم روز ملی شعر و ادب را گرامی داشت؛ همایشی که بسیاری از شاعران کشور نه در آن دعوت داشتند و نه اصلا از برگزاری‌اش مطلع بودند.

به سراغ چند شاعر می‌رویم. حسین اسرافیلی شاعر آذری زبان و خوش‌ذوق کشورمان گوشی را آهسته برمی‌دارد و با مهربانی سلام می‌دهد.

اسرافیلی در پاسخ به پرسش ما در ارتباط با روز شعر و ادب فارسی و این که در چه همایش یا شب شعری حضور خواهد داشت، می‌گوید: این روز به طور کامل در خانه هستم! او بلافاصله ادامه می‌دهد: در تمام طول سال معمولا به هر بهانه و موضوعی که حتی ممکن است ارتباطی با ادبیات نداشته باشد، شاعران به مراسم مختلفی دعوت می‌شوند، اما در روزی که به نام آنها نامگذاری شده است، متاسفانه هیچ خبری نیست!

سعید بیابانکی، شاعر و طنزپرداز هم تلفن همراهش را در حالی جواب می‌دهد که برای تعطیلات به کرمان سفر کرده و می‌گوید: شما خودتان را جای مردم بگذارید. آنان هر روز که تقویم را نگاه نمی‌کنند تا ببینند چه مناسبتی در آن ثبت شده است! اگر از خانه‌هایشان هم بیرون بیایند چگونه باید متوجه روز شعر و ادب بشوند؟! او می‌افزاید: آیا کار دشواری است که مدیران و مسوولان شهری فقط یک روز از سال را آن هم به مدت 24 ساعت به جای بیلبوردهای تبلیغاتی که محصولات متنوع و گاه مضر غذایی و صنعتی را ترویج می‌کنند به چند بیت شعر اختصاص دهند؟

بیابانکی به لوگوی شرکت گوگل اشاره می‌کند که در مناسبت‌های مختلف تغییر چهره می‌دهد و ادامه می‌دهد: آیا کار دشواری است که مدیران رسانه‌ها فقط یک روز در سال مثلا تیتر اول خود را به شعر اختصاص دهند یا حداقل تیتر یک خود را منظوم بیان کنند.

این طنزپرداز کشورمان آخرین پیشنهادش هم این است که در این روز حداقل مدیران فرهنگی در جمع کارمندان خود حاضر شوند و یک غزل حافظ یا یک شعر از همین استاد شهریار را از حفظ یا حتی از روی کتاب بخوانند. اگر درست خواندند آن وقت مشخص می‌شود که روی صندلی درستی نشسته‌اند!

صحبت از مدیران که می‌شود به سراغ معاون فرهنگی پیشین وزارت ارشاد می‌رویم؛ محسن پرویز که خود از اهالی قلم و نویسنده است.

پرویز معتقد است این روز هر سال کمرنگ‌تر از سال قبل برگزار می‌شود و دلایل آن را هم این‌گونه عنوان می‌کند: از همان آغاز نامگذاری سالگرد استاد شهریار با این عنوان، سوالات و مجادلاتی در این باره در گرفت که چرا نباید روز بزرگداشت شاعران بزرگ‌تر از شهریار برای این عنوان انتخاب شود و این مجادلات همچنان ادامه داشته و باعث شده که اصل موضوع کمرنگ جلوه کند.

نکته‌ای که محسن پرویز اشاره می‌کند تا حدودی صادق است مثلا همین روز گذشته یوسفعلی میرشکاک، شاعر شناخته شده کشورمان در اظهارنظری به فارس گفته است: اگر قرار بر این باشد که روز «شعر و ادب» با نام یکی از شاعران نامگذاری شود بهترین شاعر «حافظ» است.

اما از این مجادله تاریخی و بی‌ثمر که بگذریم دیگر نکته‌ای که مورد اشاره پرویز قرار می‌گیرد هم خواندنی است: اواخر دوران مدیریت من به توصیه رئیس‌جمهور، حوزه شعر از معاونت فرهنگی ارشاد جدا و تعریفی تازه در قالب قائم مقام شعر در نظر گرفته شد که اکنون حدود 2 سال از فعالیت آن می‌گذرد.

وی تاکید می‌کند: هدف رئیس‌جمهور از اختصاص عنوان قائم مقام شعر، اهتمام بیشتر به شعر و شاعران بود که متاسفانه آثار این اهتمام هنوز چندان به چشم نمی‌آید.

رئیس هیات مدیره انجمن قلم ایران می‌افزاید: اگر در تقویم کشورمان روزی را با عنوانی نامگذاری می‌کنند باید آن روز را جدی بگیریم و آن را به عنوان یک فرصت برای پرداختن به مسائل و جایگاه آن موضوع در کشور قرار دهیم.

وی با ابراز تاسف از وضعیت فعلی می‌گوید: روز شعر و ادب و همچنین روز قلم در کشور ما کمرنگ برگزار می‌شود و بسادگی از کنار آنها می‌گذریم در حالی که روزی بزرگ‌تر از روز شعر و ادب نداریم.