سواحل دریاچه تار را از دست ندهید

برای رسیدن به دریاچه دو راه پیش رو داشتیم؛ راه اول از شهر دماوند شروع می‌شود، به سمت مشرق از کوه بالا می‌رود و پس از طی بیش از 30 کیلومتر جاده خاکی به دریاچه می‌رسد. راه دوم اگر چه طولانی‌تر است ولی بسیار زیباست. برای رسیدن به این جاده چشم‌نواز، باید ابتدا به پل دلی‌چایی که در 40 کیلومتری غرب فیروزکوه قرار دارد، برویم و از آنجا وارد جاده فرعی شویم که در سمت شمال جاده درست در ابتدای پل بزرگ دلی‌چایی از راه اصلی جدا می‌شود.

جاده آسفالت ولی بسیار باریک است؛ آنقدر که فقط اجازه عبور دو اتومبیل از کنار هم را می‌دهد. در این جاده سبقت و سرعت بدون شک باعث حادثه می‌شود. این راه آسفالته باریک در کنار رودخانه دلی‌چای به سمت غرب ادامه می‌یابد.

ابتدا دره بزرگ و جاده با هم در کنار کوه پیش می‌روند؛ پس از چند کیلومتر دره تنگ می‌شود و جاده به کنار رودخانه می‌آید. از اینجا به بعد مسیر بسیار زیباتر می‌شود. ما هم از همین مسیر رفتیم، در کنار باغ‌های گیلاس و آلبالو آرام می‌راندیم. 5 بعد ازظهر بود اما از گرما خبری نبود؛ هوایی خوشبو، پاک و خنک ما را دربر گرفته بود.

به روستای دهنار که روستای مرکزی این منطقه است، رسیدیم. حجم ساخت و ساز ویلا زیاد است و در بسیاری از نقاط، قسمت‌هایی از جاده توسط مصالح ساختمانی اشغال شده که تردد اتومبیل‌ها را سخت و خطرناک می‌کند.

در مجموع اما روستا هنوز خلوت است و تا حد زیادی فضای روستایی خود را حفظ کرده است. پس از دهنار به روستای هویر می‌رسیم. این روستا آخرین آبادی در طول مسیر است و از این پس جاده فقط به سوی دریاچه‌های هویر و تار پیش می‌رود.

نزدیکی هویر در کنار رودخانه می‌ایستیم و با اجازه یکی از اهالی وارد باغش می‌شویم تا اندکی استراحت کنیم و آلبالو و گیلاس تازه بچینیم. دوستانمان هم از بابل با مینی‌بوس‌هایشان رسیده‌اند.

آنها توقف نمی‌کنند و به سوی دریاچه می‌روند. ما با اتومبیل شاسی‌بلندی آمده‌ایم و می‌توانیم دقایقی بعد پشت سرشان حرکت کنیم و خودمان را به آنها برسانیم.

پس از روستای هویر، جاده خاکی می‌شود اما چند کیلومتری که می‌رویم، صعب‌العبور می‌شود. قسمتی از جاده با سنگ‌ریزه‌های ریز و درشت فراوان مفروش شده است و تعدادی از اتومبیل‌های سواری آنجا متوقف شده‌اند. مینی‌بوس‌ها هم به زحمت زیاد رد می‌شوند، ولی ما راحت‌تر عبور می‌کنیم.

به همین دلیل اگر قصد رفتن به دریاچه با اتومبیل سواری را دارید، توصیه نمی‌کنیم از این مسیر بروید چون حتما خودروی شما آسیب خواهد دید. رفتن به دریاچه از مسیر جاده دماوند بهتر است، اما از آنجا هم حتما باید زاپاس سالم همراه داشته باشید. غروب نزدیک می‌شود؛ حدود یک ساعت است که ما وارد جاده خاکی شده‌ایم. اکنون جاده اوج گرفته است و ناگهان پهنای فیروزه‌ای رنگی در دره عمیق و وسیع سمت راستمان پیدا می‌شود.

این از آن صحنه‌های بدیعی است که در هر سفری باید حداقل یکی از آنها را دید تا زحمت سفر را توجیه کند.

طاقت رفتن نداریم؛ کناری می‌ایستیم و دقایقی را محو تماشای دریاچه می‌شویم.

رضا کریمی