رسیدن به موفقیت از دالان تئاتر

34 گروه روی صحنه رفتند که در آن میان کار ما بسیار مورد توجه قرار گرفت و با دریافت 5 جایزه، بچه‌ها خیلی تشویق شدند.

خب در چارچوب تئاتر معلولان، واقعا باید بچه‌های این گروه را حرفه‌ای دانست. آنان سخت کار کردند و پشتکار عجیبی داشتند و مستحق همه این موفقیت‌ها بودند. ابتدا در جشنواره منطقه‌ای آفتاب درخشیدند و سپس در جشنواره سراسری تئاتر معلولان کشور، موفق به کسب جوایز متعددی شدند.

هر کاری را جدی بگیریم و برایش برنامه‌ریزی و بودجه مناسب داشته باشیم، بی‌شک به موفقیت ختم می‌شود. من در این زمینه تنها به یک مورد اشاره می‌کنم، وقتی استادان و بزرگان تئاتر چون استاد عزت‌الله انتظامی، دکتر قطب‌الدین صادقی، دکتر سعید کشن‌فلاح و دکتر حسن دولت‌آبادی کار ما را داوری کرده‌اند، نشان‌دهنده جایگاه رفیع تئاتر معلولان در کشور است.

ملعولیت ذهنی دارند.

در جریان تمرین‌ها، نخستین اولویت من، آشنایی با روحیات و خلقیات آنان بود که در این راستا از روانشناسان مرکز بهزیستی شهرضا کمک‌های زیادی گرفتم، بعد از آن سعی کردم خودم را جای آن بگذارم و برای همین مانند یک معلول ذهنی در بازی و تمرین‌شان شریک شدم. در واقع تمام سعی و تلاش من این بود که فاصله‌های بین من و آنان برداشته شود و ارتباطی موثر با هم برقرار کنیم.

یک مشکل اصلی در کار با معلولان ذهنی، حفظ دیالوگ‌ها توسط آنان است که باید با تمرین زیاد که حتی تا دقایق قبل از اجرا ادامه دارد، آن را حل کرد. همین مشکل در مورد میزانسن‌ها هم وجود داشت. برای مثال اگر بین تمرین‌ها 2 روز فاصله می‌افتاد یا محل کار عوض می‌شد، همه چیز را باید از صفر شروع می‌کردیم. علاوه بر تمام اینها، معلولیت جسمی تعدادی از بازیگران مزید بر علت بود و کار را سخت‌تر می‌کرد.

همان طور که گفتم، من ساکن شهرضای اصفهان هستم و این کار نمایشی را هم در مرکز توانبخشی شهید مدرس آنجا تولید کردم. آن مرکز علاوه بر رسیدگی به امور توانبخشی معلولان، با فعالیت‌های هنری نیز سعی می‌کند تا در آنان روحیه خودباوری، ایجاد انگیزه و امید را ایجاد کنند. نمایش من در همین راستا با بازی توانجویان آن مرکز روی صحنه رفت.

بله. مسوولان آن مرکز از هیچ کمکی در تولید این نمایش دریغ نکردند. جدای از حمایت‌های مالی که مرکز برعهده داشت، از نظر برگزاری کلاس‌های مشاوره و پشتیبانی‌های علمی و تدارکاتی هم از هرجهت ما را تامین کردند.

دلیل اصلی‌اش، روان و یکدست بودن متن و داشتن یک پیام ساده برای کودکان معلول بود.

نه. بعد از شرکت در کلاس‌های آموزشی فراوان و متنوع در شهرضا و اصفهان، تئاتر را با بازیگری شروع کردم و آن را با کارگردانی نمایش‌های دانش‌آموزی ادامه دادم. چند سال بعد از آن بود که با مرکز توانبخشی شهید مدرس شهرضا آشنا شدم و کار با معلولان را شروع کردم.