کاش رو کاشتند تو سبزوار...!

زین پس بگوئیم: اشکینچه!

چقدر سخته، چقدر دردناکه... تو داری جلوی چشمای من از دستم می‌ری و من نمی‌تونم هیچ کاری برای تو بکنم. زجری که ما به خاطر درد تو می‌کشیم، اگه بیشتر از زجر خودت نباشه، مطمئن باش کمتر نیست. همدم غصه‌های ما؛ تو با همه مهربون بودی، با ما، با زمین، با آسمون، با پرنده‌ها، با خورشید؛ همة ما به یاد داریم که چه عاشقانه با خورشید بازی می‌کردی و ذره‌ذرة وجود آبیت رو نثار لبخند طلایی و سوزان خورشید می‌کردی؛ تا اونجا که پیکرت زخم شد و حالا تو چه زجری می‌کشی از جای دردناک زخم‌ها و از درد سوزش نمک به روی اونها.

چقدر سخته که همه می‌گن تو داری نابود می‌شی. چقدر سخته که همه از اتفاقات بعد از رفتن تو می‌گن[...] چقدر سخته که وقتی بخوام به تو فکر کنم، تصویری از شوره‌زاری پهناور جلوی خودم ببینم. [...]اگه همین‌طور خشک بشی، مردم ارومیه اون‌قدر برات گریه می‌کنن تا دوباره پرآب باشی، تا دوباره سرزنده و خندان باشی.

ارومیای بنفش

خواهرِ برادران رایت!

پُر تاب و تبم با تو/ ای شعلة تشویشم/ از من که تو رد می‌شی/ بی‌تاب‌تر از پیشم/ خالی‌ترم از موجی/ آشفته و بی‌پروا/ زخمی‌ترم از رودی/ که می‌رسه تا دریا/ مثل دل ابرم من/ وقتی که دلش تنگه/ یا وقتی که می‌باره/ با بی‌کسی می‌جنگه/ وقتی که نبودی تو/ من مات و کدر بودم/ تو دهکده‌ای پُر گُل/ من تودة گل بودم/ آبی شدم از روزی/ که بال و پرم گشتی/ گلگون شدم از سالی/ که همسفرم گشتی/ ضرب‌المثلی می‌گفت/ هر باز پرد با باز/ والاتری تو از من/ می‌ترسم از این پرواز.

زهرا-ن.

آخه پروازم ترس داره؟ بلیت می‌گیری، سوار می‌شی، گاهی بد فرود می‌یای، عزیز می‌شی، همه می‌رن سراغ کار و زندگیشون، بعدشم فراموش می‌شی!! اون گُلای کنار قاب عکسم خشک می‌شن و خلااااص!