تاکتیک جایگزین، حلقه مفقوده والیبال جوانان

این که چرا تیم ما با وجود داشتن بازیکنانی چون امیر غفور، فرهاد سال‌افزون، سجاد تاروردی، مجتبی میرزا جانپور، حامد باقرپور و سعید شیرود که در لیگ برتر والیبال باشگاه‌های کشور ستاره بودند، مقابل آمریکا آنقدر بد و ضعیف ظاهر شد تا بازی برده مقابل صربستان را 5 گیمه از دست داد، جای توجیه ندارد. می‌گویند داوران برزیلی حق تیم ما را خوردند، خب! برزیلی‌ها که در گروه ما نبودند که ذی‌نفع باشند در ضمن‌ 3 ست فرصت داشتیم یک اشتباه داور را جبران کنیم، اما نتوانستیم. در مسابقه با ایالات متحده هم قادر نبودیم حداقل مهره کلیدی این تیم ساندز تایلور را مهار کنیم، اما واقعیت این است که تیم ما تاکتیک نداشت و در تمامی دیدارهایی که با روسیه، صربستان، آمریکا، اسپانیا، ‌برزیل و کانادا برگزار کرد، با یک سبک بازی کرد و بخصوص در تاکتیک حمله که اوج نمایش بازیکنان ایرانی است، بدون برنامه بود و دیدیم که طول رقابت‌ها بیشتر پاس‌ها و توپ‌ها به 2 بازیکن ختم می‌شد؛ پوریا فیاضی منطقه چهارم و امیر غفور قطر پاسور . مگر این که پاسورهای تیم خود خلاقیتی به خرج می‌دادند و از پاس‌های کوتاه و بریده سود می‌بردند. از آبشار‌ پایپ که امروز به عنوان سیستمی مدرن در جهت ایجاد شکاف در دفاع حریفان استفاده می‌شود هم خبری نبود، برخی‌ مدعی‌اند تیم ما در باخت اول دچار ضعف تکنیکی بازیکنان بود، اما آمار ارائه شده از سوی کمیته فنی مسابقات، خلاف آن را ثابت می‌کند. در این آمار، سیدامیر حسینی پویا لیبروی ایران، سومین لیبرو و چهارمین توپ‌گیر مسابقات معرفی شد، آیا آمارهای کامپیوتری دروغ می‌گویند؟ شاید این نوشته‌ها یا حرف‌هایی که در رد موارد مطرح شده عنوان می‌شود، نوشدارویی بعد از مرگ سهراب باشند، ولی واقعیتی که تمام خبرگان، مربیان و کارشناسان در آن اتفاق نظر داشته و دارند، این بود که تیم ایران حتی شایسته قهرمانی بود، اما ششم شد، ششمی یعنی یک پله بالاتر از عنوانی که در سال 2009 در پونا‌ هندوستان ایستاده بودیم و 2 پله پایین‌تر از سومی سال 2007 در مراکش، خب، کارشناسان فدراسیون والیبال کلاه خود را قاضی کنند، ما پیشرفت کرده‌ایم یا درجا زده‌ایم؟ کیومرث کهرده گزارشگر و کارشناس والیبال شبکه 3 سیما که مسابقات نوجوانان جهان را در ریودوژانیروی برزیل از نزدیک زیر نظر داشته است، می‌گوید: این که موفق شدیم بین 16 کشور راه یافته به مسابقات قرار بگیریم و ششم دنیا شویم، قابل قبول می‌نماید، اما از نظر فنی، اشکالاتی اساسی در تیم وجود داشت، از جمله این که تیم هیچ وقت ترکیب اصلی خود را نشناخت و تعویض‌‌های پیاپی سرمربی تیم جز این که تمرکز بازیکنان را به هم می‌زد، اثر دیگری نداشت، واقعا باید نشست و بررسی کرد که سهم «ست کوویچ» از بابت این باخت چقدر بوده است، او پذیرفته که اشتباهاتی داشته و بازیکنان هم مشکلات سربازی و خروج از کشور و نبود دیدارهای تدارکاتی را دلیل عدم موفقیت می‌خوانند، پاسور تیم ما سال‌هاست که در تیم‌های نوجوانان، جوانان و بزرگسالان پاس می‌دهد، اما باز پخته عمل نمی‌کند. در بازی با برزیل در ست پنجم تا امتیاز 1 ـ 4 آقای سرمربی بیرون از سالن بود و بازی بدون حضور ست‌کوویچ جریان پیدا کرد و این اتفاق به خودی خود بیان‌کننده حقایقی است که در ناکامی تیم دخالت داشته است. کهرده که در دوره پیش مسابقات در پونا‌ هندوستان از دستیاران مصطفی کارخانه بود، از پاسخ به این پرسش که برای آینده چه باید بکنیم، می‌گوید: دور بازیکنان صغر سنی را خط بکشیم، این که همه‌اش بازیکن را بین شماری نوجوانان و جوانان جای بدهیم، باعث خستگی و یاس وی می‌شویم و فدراسیون والیبال هم نباید بقای خود را در گرو میدان دادن به صغر سنی‌ها جستجو کند، کارهای پایه‌ای دیر جواب می‌دهد و ما باید تحمل داشته باشیم تا به نتیجه مطلوب از راه اصولی دست یابیم.