جذابیت‌های پنهان یک شخصیت مرموز

هیچ وقت در هیچ کاری یک گزینه وجود ندارد. حتما گزینه‌های دیگری هم بوده‌اند. در برخی مطبوعات یکی‌ دوتا اسم هم مطرح شد که من وقتی خواندم خنده‌ام گرفت.

من مرد کارهای سخت هستم. نقش‌های قبلی‌ام هم سخت بودند. از سختی استقبال می‌کنم. آدم اگر برای کارش زحمت بکشد قدرش را می‌داند. من همیشه می‌گویم خدا کند بازیگری برایم تبدیل به یک شغل نشود. همین طوری عشق بماند. من سختی‌هایش را به جان می‌خرم. وقتی شغل آدم سخت باشد خسته می‌شود. اما وقتی عشق آدم سخت باشد،‌ برای به دست‌آوردنش بیشتر تلاش می‌کند. این تلاش بیشتر باعث می‌شود که کیفیت کار من خوب شود. این طوری من از نتیجه کارم بیشتر لذت می‌برم. سریال ماه رمضانی به قول شما سخت است. اما سختی باعث نمی‌شود که من طرفش نروم.

در سینما و تلویزیون ایران خیلی نمی‌شود برنامه‌ریزی کرد. همیشه اتفاقاتی می‌افتد که یک چیزهایی را به هم می‌ریزد. نقش نیما از خود من دور است. من آدمی نیستم که بروم کسی را فریب بدهم. بازی‌کردن هر نقش سختی‌های خودش را دارد. من تکرار می‌کنم که نتیجه برایم از همه چیز مهم‌تر است. در این سریال نیما چند فصل روحی مختلف دارد. یعنی در بازی‌اش چند نقطه‌عطف را رد می‌کند. با توجه به این که ما رج می‌زدیم من باید حس صحنه را حفظ می‌کردم. یعنی رعایت می‌کردم که الان قرار است کدام دوران شخصیتی نیما را بازی کنم. در طول روز مدت زمان کارمان بالاست. به همین خاطر خسته می‌شویم و نظم زندگی‌مان به هم می‌خورد. الان سه چهار روز است که من از شدت بی‌خوابی مریض شده‌ام.

بله. در این سریال کاملا بازی در بازی را می‌بینیم. این کار برای بازیگر خیلی سخت است. شبیه راه رفتن روی لبه تیغ است. نه بازی داخل سریال بازیگر برای شخصیت‌ها باید مشخص شود و نه کلیت نقش‌آفرینی‌اش.

من 6 سال در سینما کار کردم و وارد تلویزیون نشدم. در صورتی که می‌توانستم در همان دو سه سال اول در سریال‌ها بازی کنم و خیلی دیده بشوم، اما این کار را تعمدا انجام ندادم. چون احساس می‌کردم در سینما وسواس و دقت نظر بیشتری وجود دارد و همه چیز فکر شده است. در فیلم سینمایی کارگردان باید در یک زمان مشخص حدود 90 دقیقه حرفش را بزند و تماشاگرش را راضی کند. اما کارگردان سریال فرصت بیشتری دارد. بنابراین ممکن است وسواس به خرج ندهد. در حال حاضر برای سینمای ما شرایط خاصی وجود دارد. یک‌سری از کارگردان‌ها دارند با یک‌سری بازیگرهای خاص کار می‌کنند. کاملا باند و گروه تشکیل داده‌اند. من ترجیح می‌دهم از این باندبازی‌ها فاصله بگیرم و بر اساس توانایی‌هایم بازی کنم، نه بر اساس رفاقت‌ها. مساله دیگر این است که مگر چند تا فیلم خوب در سینمای ما ساخته می‌شود؟ وقتی یک سریالی مثل روزگار قریب ساخته می‌شود آدم به تلویزیون امیدوار می‌شود. برای من از همه چیز مهم‌تر این است که من کار خوب انجام بدهم. اصلا نباید گاردی جلوی تلویزیون و سینما و تئاتر داشته باشم. برای من کار خوب و فیلمنامه خوب مهم است، سینما و تلویزیون و کارگردان مهم است.

من از شما یک سوال دارم. مطبوعات همه نوشته‌اند این سریال ماورایی است. سریال ما کجایش ماورایی است؟

ما بازیگران یک طرحی از داستان را می‌دانیم. فیلمنامه سه چهار قسمت بعد را هم می‌خوانیم. چون قرار است شخصیت تغییر کند من باید بدانم اول و آخر داستان چه اتفاقی می‌افتد.

به خاطر این که نشانه‌های شیطانی نیما بیشتر از بقیه است. صدای متن دارد قصه ما را تعریف می‌کند. بازی ما و صدای متن مکمل یکدیگر است. ما باید کاری کنیم که بیننده به هر کداممان به یک اندازه فکر کند. بیننده باید شک کند که فلانی شیطان هست یا نه.

در پاره‌ای اوقات هوش، ثروت هم می‌آورد. نیما اصولا آدم باهوشی است. چون فعلا به مقصودش رسیده است و دارد پیش می‌رود.

خدا را شکر همیشه همبازی‌های من افراد توانمندی بوده‌اند. باران کوثری بهترین همبازی من بود. اینجا هم همبازی‌های خوبی دارم. البته من درد همبازی بد را هم چند بار کشیده‌ام. نمی‌خواهم اسم فیلمش را بیاورم. واقعا تاثیر منفی دارد. بازیگر حرفه‌ای کسی است که بازیگر مقابل خودش را تکمیل کند. 2 بازیگر باید به هم کمک کنند. الان بازیگران جوان یک اصطلاحی دارند که می‌گویند:‌ بریم با کامیون از روش رد شیم! به نظر من آنها در اوج بلاهت این حرف را می‌زنند. چون ما یک مجموعه‌ایم و همه با هم باعث می‌شویم یک کار خوب بشود یا نه. در این سریال به خاطره اسدی به خاطر بازی خوبش کمک می‌کنم. بازی او خیلی به من کمک می‌کند. آقای مسعود رایگان هم همین طور.

آن سکانس‌هایی که بازیگر خیلی برونریزی دارد و داد می‌زند و اشک می‌ریزد برای من سخت نیست. اتفاقا سکانس‌هایی که قرار است درونی بازی کنم سخت است. همه فکر می‌کنند بازی برونگرا سخت‌تر است. یک وقت‌هایی باید در نگاهت و لحنت هزارتا حرف باشد. در قسمت‌های اول سریال من باید دوپهلو حرف می‌زدم. این قسمت‌ها برای من سخت بود.

این نکته را حتما بنویسید. چون خیلی‌ها از من می‌پرسند که آیا واقعا خودت پریدی؟ آن سکانس برای من سخت نبود. به من گفتند برایت بدل می‌گذاریم. من گفتم اگر این کار را بکنید از دستتان ناراحت می‌شوم. چون نیما قرار است بپرد نه بدل. گفتند ممکن است برایت مشکلی پیش بیاید. من تاکید کردم که باید حتما خودم این کار را انجام بدهم. دوست داشتم به عنوان بازیگر این کار را تجربه کنم. دل و جرات این که از 45 متر ارتفاع پایین بپرم برایم مهم بود. یک دوربین روی دستم بسته بودند که باید در سقوطم دوربین را روی صورتم نگه می‌داشتم. این کار تمرکز بالایی می‌خواست. به نظرم تا الان بهترین سکانس بازی‌ام در این سریال سکانس بام تهران است.