آیا تظاهرات در اسرائیل اهمیت دارد؟

حتی می‌توان گفت تظاهرات‌ها در سرزمین‌های اشغالی از تازگی بیشتری برخوردار است. واکنش نتانیاهو به تظاهرات‌های اسرائیل شباهت بسیاری به حوادث انقلاب مصر دارد. البته آن طور که ناظران و فعالان سیاسی می‌گویند، تظاهرات‌های اسرائیل با هدف سرنگونی این رژیم صورت نمی‌گیرد، بلکه اعتراضاتی است با هدف اصلاح اوضاع اجتماعی و اقتصادی. جوانانی که به دلیل اتخاذ سیاست‌های نئولیبرالیستی بر جای‌مانده از اقتصادهای دیگر کشورها بویژه اقتصاد آمریکا، هیچ آینده‌ای برای خود نمی‌یابند در این اعتراضات نقش فعالی دارند. به دلیل سیاستگذاری راستگرایان افراطی اسرائیل طی سال‌های گذشته، شکاف طبقاتی افزایش یافته و وضعیت اقتصادی در این رژیم تیره‌تر شده و درصد فقر افزایش یافته است تا جایی که از میان هر 3 کودک، یک کودک اسرائیلی در فقر به سر می‌برد و با کاهش حمایت‌های دولتی و ارائه خدمات اجتماعی، طبقه متوسط بیشترین آسیب را متحمل خواهد شد. موضوع این اعتراض‌ها شامل هزینه‌های سنگین درمانی و مسوولیت پزشکان در بیمارستان‌های دولتی است که از کاهش درآمد رنج می‌برند یا افزایش قیمت مسکن برای جوانان فارغ‌التحصیل همچنین مشکلات مدارس دولتی و کاهش حمایت‌های مالی دولت از این مدارس و وضعیت ناگوار جاده‌ها و ارتباطات و به طور کلی افزایش قیمت‌ها، از مهم‌ترین موضوعات مورد توجه معترضان و تظاهرکنندگان تاکنون بوده است. وضعیت مصر نیز مشابه وضعیت کنونی رژیم صهیونیستی بود. تمامی دولت‌هایی که از سیاست نئولیبرالی تبعیت می‌کنند همین وضعیت را دارند. سخن از میزان رشد و توسعه افزایش فاصله طبقاتی میان طبقه اشراف و مستمندان جامعه از وجوه بارز این سیاست‌هاست.

البته مشکلاتی که شهروندان اسرائیلی برای حل آن تظاهرات می‌کنند، ابعاد دیگری نیز دارد که تاکنون از چشم تظاهر‌کنندگان پنهان بوده است. حوادث داخلی اسرائیل، تنها ناشی از سیاستگذاری راستگرایان افراطی در این رژیم نیست، بلکه ارتباط مستقیمی با سیاست‌های رژیم صهیونیستی در قبال فلسطین و مردم این سرزمین دارد.

همان زمانی که دولت نتانیاهو بودجه خدمات اجتماعی شهروندان اسرائیلی را کاهش می‌دهد، بیش از یک‌ششم از بودجه این رژیم را به هزینه‌های نظامی اختصاص می‌دهد. این رژیم تاکنون بیش از 200 میلیارد دلار صرف شهرک‌سازی کرده است. افزایش بودجه نظامی برای اشغالگری بیشتر و غارت اراضی فلسطینیان به طور طبیعی کاهش هزینه‌های اجتماعی و رفاهی ساکنان رژیم صهیونیستی را در پی دارد. هزینه‌های گسترده‌ای که برای شهرک‌سازی در اراضی اشغالی پرداخت می‌شود، همزمان خواهد بود با تعلل در تکمیل پروژه‌های راه و ترابری و ارتباطات. حتی بالاتر از اینها، مشکل افزایش قیمت مسکن که جوانان اسرائیلی از آن رنج می‌برند، تنها به دلیل سیاست‌های نئولیبرالی از سوی مقامات این رژیم نیست، بلکه ریشه در تسلط و نفوذ «سازمان اراضی اسرائیل» دارد که زمین‌های اشغالی فلسطین را تنها به یهودیان اختصاص می‌دهد، تا جایی که حتی فلسطینی‌های مقیم مرزهای 48 توان خرید زمین و ساخت خانه را در سرزمین‌های اجدادی خود ندارند. دولت‌های راستگرا و افراطی اسرائیل با توهمات ایدئولوژیک خود مدیریت می‌کنند، نه با سیاست و درایت؛ این دولت‌ها،‌ خواسته‌های مردم و طبقات پایین جامعه را نادیده گرفته و به جای آن قوانین نژادپرستانه را دنبال می‌کنند. در همان زمانی که مدارس از کاهش بودجه و حمایت‌های دولتی رنج می‌برد، دولت نتانیاهو با جدیت تمام تلاش می‌کند آموزه‌های صهیونیستی را بیشتر در کتاب‌های درسی و شیوه‌های آموزشی کودکان و نوجوانان بگنجاند.

به‌رغم آنچه گفته شد، به هیچ‌عنوان نمی‌توان رنج ساکنان سرزمین‌های اشغالی را با دردهای مردم فلسطین مقایسه کرد. شهروندان اسرائیل از سیاستگذاری ناامیدکننده دولت رنج می‌برند، اما فلسطینیان از تمامی حقوق مشروعشان محروم شده‌اند و حتی حق حیات نیز ازآنها گرفته شده است.

به طور مثال، هنگامی که معترضان اسرائیلی در تظاهرات گسترده شبانه‌شان در حرکت بودند، پلیس تظاهرات را کنترل می‌کرد و مانع حرکت خودروها به منطقه تجمع مردم می‌شد. در این میان هرگز ارتش اسرائیل وارد صحنه نشد و به تظاهر‌کنندگان تیراندازی نکرد، اما بارها دیده‌ایم که این کار را با مردم فلسطین انجام می‌دهد. مردم فلسطین نیز با مشکل مسکن مواجه هستند، اما مشکل‌شان تنها افزایش اجاره‌بهای خانه نیست، بلکه مشکل‌شان خانه ویران شده یا تهدید به نابود کردن آلونک‌هایی است که هر روزه توسط نیروهای ارتش رژیم صهیونیستی تخریب می‌شود.

مردم فلسطین مشکل راه هم ندارند، بلکه مشکل‌شان جابه‌جایی است، زیرا در تمامی نقاط مورد بازرسی بدنی قرار می‌گیرند. در زمینه آموزش نیز مشکل دانش‌آموزان فلسطینی کاهش بودجه نیست، بلکه محرومیت کامل از حق تحصیل در مدارس‌شان است.

با وجود تفاوت چشمگیر میان رنج ملت فلسطین و ساکنان اراضی اشغالی، می‌توان گفت مشکلات ملت فلسطین در قلب مشکلات اسرائیل قرار دارد. آنچه ساکنان سرزمین‌های اشغالی درک نمی‌کنند، این است که آنها بهای رنج مردم فلسطین را پرداخت می‌کنند.

تظاهرات در اسرائیل هیچ موفقیت قابل ذکری نداشت، تا این لحظه ساکنان فلسطین اشغالی بدون توجه به اشغالگری این رژیم، خواهان عدالت اجتماعی هستند.

تعدادی از ساکنان شهرک‌های صهیونیستی به تظاهرکنندگان پیوسته‌اند، چراکه رنج تظاهرکنندگان را رنج سایر شهروندان اسرائیلی می‌دانند. نتانیاهو معتقد است زمان به سود او در حال گذر است، چراکه می‌تواند با تمرکز بر تلاش سران فلسطینی در به رسمیت شناختن دولت فلسطینی در سازمان ملل، توجه ساکنان اراضی اشغالی را جلب نماید، اما آنچه ساکنان اسرائیل درک نمی‌کنند، این است که اشغالگری سران صهیونیستی عامل اصلی اوضاعی است که در اعتراض به آن تظاهرات می‌کنند؛ همین‌طور نمی‌دانند موضع‌شان در قبال ظلم اجتماعی داخل اراضی اشغالی، تا زمانی که ستم گسترده‌ای بر مردم فلسطین می‌رود، هیچ‌گونه ارزش اخلاقی نخواهد داشت.