استقلال، سکه‌ای با 2 روی متفاوت

«حقیقت امر این است که من انتظار نداشتم چنین فوتبال روانی را روی زمین شاهد باشم...» درست می‌گویند. این تاییدیه را حتی طرفداران تیم رقیب (پرسپولیس) هم به زبان می‌آورند و سپاهان را در مصاف با استقلال به هیچ‌وجه در قواره مدافع عنوانی قهرمانی نمی‌دیدند. کارشناسان هم این نکته را تایید می‌کردند و بعد از بازی، اکثر رسانه‌ها بازی شجاعانه استقلال در خانه سپاهان را ستودند، اما دلیل این فوتبال زیبا در اولین بازی چه بود؟ نکته‌ای که شاید کمتر کسی به آن توجه کرده باشد انگیزه بود. انگیزه‌ای که می‌تواند 2 نوع اثر مضر یا مفید را در طول فصل برای استقلال به همراه داشته باشد. مفید از این حیث که همگان در مصاف شامگاه چهارشنبه 12 مرداد ملاحظه کردند شاید غیر از مدافعان میانی،‌ دروازه‌بان و هافبک دفاعی شماره 14 (تیموریان) استقلال، تمام نفرات این تیم جانشینان جدی و مطرحی را پشت سر خود می‌بینند. چه بسا حتی در اولین دیدار تعدادی از بازیکنان حاضر در میدان فولادشهر به واسطه غیبت اجباری تعدادی از این آلترناتیوها فرصت حضور در بازی پیدا کرده ‌بودند. مثل یوسفی،‌ حمودی، شیرزاد، برهانی، شریفات و... این استقلال با در اختیار داشتن مهره‌های کارآمد روی نیمکت خود چنین انگیزه مضاعفی را برای بازیکنانش ایجاد کرده بود تا اینچنین از جان مایه گذاشته و سرشان را جلوی توپ بگذارند. فوتبالی که در فولادشهر ارائه شد شاید بیشتر از آن که یک بازی تاکتیکی باشد فوتبالی به جهت تثبیت مهره‌های به میدان رفته بود.

بیرون ماندن اجباری خسرو حیدری، فریدون زندی، ولید علی، جاسم کرار و میلاد میداودی از این تیم به خودی خود فشار روانی مثبتی را بر نفرات درون زمین ایجاد کرده بود تا این نفرات (حاضر در ترکیب استقلال) مربیان خود را متعجب کنند. حتی مسوولان باشگاه هم از تماشای چنین سپاهانی در خانه متعجب بودند و علی نظری‌جویباری و علی امیری، معاونان فتح‌الله‌زاده در مصاحبه‌هایی جداگانه اذعان داشتند که تاکنون سپاهان را در خانه‌اش اینچنین تحت فشار ندیده بودند. این بخش از اتفاقات استقلال کهکشانی البته مفید است،‌ اما این سکه روی دیگری هم دارد که روی مضر چنین تیم‌های پرمهره‌ای است و آن تداوم نیمکت‌نشیی برخی مهره‌ها‌ست که اسباب اعتراض و گله‌گذاری را فراهم ساخته و هرچه مسابقات رو به جلو حرکت می‌کند بر بار آن نیز افزوده شده و کار را برای کادر فنی و دیگر نفرات تیم سخت‌ و سخت‌تر می‌کند. در حدی که عنان کار از دست سرمربی خارج شده و با افزایش حرف و حدیث‌های درون تیم، شرایط بغرنجی بر کار حاکم می شود، اما اگر نخواهیم در این باره منفی‌نگری کرده و روی بد سکه استقلال را بنگریم باید گفت که وظیفه امروز مظلومی و تیم فنی پروپیمان او که از نان شب هم برای استقلال واجب‌تر است همین مساله است که بتوانند این موضوع را به شکلی مدبرانه در تیم و میان بازیکنان جا بیندازند که این حس رقابت بدون آن که تحلیل برود با داغ‌تر شدن دامنه آن، در آهنگ بهتر تیمی استقلال نقش بهتر و موثرتری را ایفا ‌کند. کاری که فصل پیش مظلومی قصد انجام آن را داشت و بارها گفت که هرگز تیمی 11 نفره نخواهد داشت و هر 25 بازیکنش از شانس یکسان برای بازی کردن برخوردار هستند، اما مصدومیت‌های مکرر بازیکنانش این فرصت را از او گرفت تا این ایده‌اش را به مرحله اجرا بگذارد، اما باز هم در برخی موارد (مانند عدم استفاده از مجتبی جباری در داربی برگشت فصل پیش به دلیل بروز مشکلات انضباطی) نشان داد که از چنین اقتداری برخوردار است و حالا باید منتظر ماند و دید که او در مصاف با حریفان بعدی تیمش چطور می‌تواند این مطلب را بار دیگر به شاگردان قدیم و جدیدش القا کند. آنچه مسلم است این‌که حرکت این استقلال کهکشانی و پر مهره حرکت بر لبه تیغ است و هم می‌تواند مثبت مثبت و هم منفی منفی باشد. البته همان‌‌قدرکه منفی‌نگری محض در هیچ‌ کاری مطلوب و عاقلانه نیست، نباید در هر کاری بیش از حد هم مثبت‌اندیشی کرد و به فکر حوادث غیرمترقبه نبود.

رفتار مظلومی در راس چنین تیمی می‌تواند نقشی صددرصد تعیین‌کننده داشته باشد و حاصل تلاش‌های کادر مدیریتی باشگاه در جمع کردن چنین تیمی را به ثمر نشانده یا آن را نقش بر آب کند.

محمدرضا مدنی / جام‌جم