سال 90 نقطه عطف در رسانه ملی

شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی را می‌توان بر اساس مخاطب (کودک و نوجوان، جوان یا خانواده) یا موضوع و محتوا (قرآن، معارف یا ورزش) یا ساختار (مستند، فیلم، سریال و...) تقسیم‌بندی کرد.

ایجاد شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی جدید بر اساس نیاز مخاطب و تنوع‌طلبی آن طراحی و به اجرا در می‌آید و با گذشت و پیشرفت زمان بر تعداد شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی افزوده خواهد شد.

امروزه با توجه به دسترسی عموم به انواع و اقسام وسایل ارتباط جمعی، مخاطب از یک فرد منفعل و دست بسته به یک کنشگر فعال و توانا تبدیل شده است. همین مساله باعث شده از حدود 10 سال پیش، رسانه‌های بزرگ دنیا این نوع تغییر را احساس و با هدایت و اتصال مخاطبان به شبکه‌های اجتماعی توانسته‌اند آنها را به خبرنگار آماتور یا به عبارتی صریح‌تر به سربازان بی‌نام و نشان خود برای کسب اخبار و اطلاعات تبدیل کنند. راه‌اندازی رسانه‌های مجازی نظیر فیس‌بوک، یوتیوپ و توییتر را می‌توان در این راستا دانست، لذا ضروری است مسوولان رسانه‌های ارتباط جمعی از این پتانسیل بهره کافی ببرند و مخاطب خود را هدایت کنند، اما متاسفانه به‌دلیل فقدان این نوع هدایتگری، برخی مخاطبان داخلی جذب همان شبکه‌های اجتماعی بین‌المللی شده‌اند.

یکی دیگر از علل نیاز به شبکه‌های مختلف، موضوع سرعت است. سرعت، دو دمِ یک شمشیر است که یک دم آن برای مخاطب و دیگر برای رسانه است. سرعت چنان با زندگی امروز عجین شده که از سویی با تبادل سریع اطلاعات و داده‌ها بر معلومات جامعه افزوده و نیازهای او را رفع کرده، دسترسی او را به اخبار و اطلاعات در کوتاه‌ترین زمان از اقصا نقاط کره خاکی فراهم کرده، اما درعین حال با ایجاد صدمات روحی و روانی، معنای زندگی را کمرنگ، پایه‌های خانواده را سست و لرزان و درنهایت استرس و اضطراب را برای بشر امروز به ارمغان آورده است.

از طرف دیگر، امروزه سرعت تبادل اطلاعات و اخبار در رسانه‌ها به‌گونه‌ای است که چنانچه رسانه‌ای دیر بجنبد از این قافله کنار می‌رود و عملا در انزوا خواهد ماند و دیگر احساس نیازی به آن نخواهد شد. از این روست که رسانه‌ها برای کسب مخاطب بیشتر و عقب نماندن از این قافله هر کدام راهی را پیش می‌گیرند که یکی از آنها تاسیس شبکه‌های مختلف رادیویی و تلویزیونی است.

سال 90 را می‌توان نقطه عطفی در عملکرد رسانه ملی دانست، زیرا همان‌طور که در خبرها آمده امسال راه‌اندازی چند شبکه رادیویی و تلویزیونی در دستور کار رسانه ملی قرار گرفته است؛ کاری که طی یکی دو سال گذشته آغاز شده و سال 90 را می‌توان اوج آن دانست (افزایش دسترسی مردم به شبکه‌های مختلف داخلی از طریق برقراری ارسال سیگنال به طریق دیجیتال یکی از همین روش‌هاست).

رسانه ملی با انواع و اقسام روش‌ها قصد دارد به سلایق مختلف مخاطبان خود پاسخ دهد و بر تعداد مخاطبان خود بیفزاید. در این خصوص ذکر چند نکته کوتاه مهم به نظر می‌رسد:

1- جلب اعتماد بیشتر مخاطب از طریق برنامه‌های چالشی و ارسال سریع اخبار و اطلاعات امکان‌پذیر است.

2- تغییر نگرش مخاطب، از مخاطب منفعل به مخاطبی فعال و کنشگر؛ لذا تعامل با مخاطب از طرق مختلف ضروری به نظر می‌رسد.