تنهایی ‌آدم‌ها را روایت کرده‌ام

داستان آقایوسف دغدغه ذهنی چند ساله من بود. او در جهان واقع مردی بود که در خانه من رفت و آمد و کار می‌کرد. ما با هم ساعات زیادی را گذرانده‌ایم و حرف‌های بسیاری بین ما رد و بدل شده است.فیلمنامه آقا یوسف را هم برهمین مبنا نوشته‌ام؛ یک زندگی که در گذار است و با تمام فراز و فرود‌هایی که دارد خیلی ساده سپری می شود. آقا یوسف روایتی است از زندگی و روزمرگی‌های یک مرد؛ یک مرد تنها.

در واقع خواستم تا تنهایی آدم‌هایی پر از احساس را روایت کنم که در این کلانشهر خاکستری، به عشق یک لبخند و نیم نگاهی مهربان روزگار می‌گذرانند، آن هم به سختی. در واقع سعی کردم در این تنهایی‌ها، شهر تهران را نیز با تمام نشانه‌هایی که یک شهر شلوغ دارد، به تصویر بکشم. شهری که بی‌منطق روزبه‌روز بزرگ‌تر می‌شود و هرچه بیشتر گسترش می‌یابد، روابط بین انسان‌ها در آن کمرنگ‌تر می‌شود. در چنین شهرهایی از مناسبات اجتماعی کاسته می‌شود و در نهایت این بی‌ارتباطی منجر به تنهایی آدم‌ها می‌گردد. انگار آدم‌ها در یک مسابقه دوی ماراتن شرکت کرده‌اند که احساسات و عواطف در آن جایی ندارد.

بله ‌در تمام کارهایم این موضوع را نشان داده‌ام. در فیلم آقا یوسف اگر دقت کرده باشید، این شخصیت از ابتدا تا انتهای فیلم با یک کت و شلوار می‌گردد و تنها پیراهن‌های آقا یوسف عوض می‌شود و این نشان می‌دهد که این مرد نظافتچی تنها یک کت و شلوار دارد. او دختری دارد و تمام زندگی‌اش را برای آن دختر نازپرورده گذاشته است. طبیعی است که این دختر باید بیشتر از دیگر شخصیت‌ها در فیلم رنگ و فرم لباس‌هایش رنگارنگ و متفاوت باشد. زنان در فیلم‌های من متناسب با شخصیت‌هایشان پوشش داده می‌شوند که رنگ ، بخشی از شخصیت آنها را نشان می‌دهد. ضمن آن که رنگ بیانگر بسیاری از درونیات ما آدم‌هاست و شخصیت‌های قصه من جدای از همه آدم‌ها نیستند، چرا که شخصیت‌هایی هستند که در همین کلانشهر زندگی می‌کنند و سال‌های دوری از ماجرای آنها نگذشته است.

تعریف من از زندگی‌های امروزی یا شاید روابط والدین با فرزندانشان که منجر به بزرگ‌ترین مشکلات می‌شود، بخشی از حرف‌های من در این فیلم است. آقا یوسف هم در این فیلم مانند همه پدر‌ها‌ی ایرانی است که در این عصر برای راحتی فرزندانشان تلاش‌های بسیاری می‌کنند. آنان تمام امکانات زندگی را برای فرزندانشان می‌خواهند، اما متاسفانه به بیراهه می‌روند. دوست داشتن همه این پدرها و مادرها با احساس مالکیت با فرزندانشان همراه می‌شود. در واقع دوست داشتن پدرها و مادرها مساوی می‌شود با صاحب شدن شخصیت و وجود فرزندانشان. نتیجه آن که فرزند دلبند آنها گریزان می‌شود و از آنها انسان‌هایی می‌سازد که پنهانکاری پیشه‌شان می‌شود . دائم در حال پنهان کردن هستند و روزی از این همه پنهانکاری خسته و بالاخره از آن زندگی فراری می‌شوند.

فیلمنامه‌های بسیاری دارم که دوست دارم آنها را به فیلم سینمایی تبدیل کنم، اما من در فیلم اولم یعنی ماهی‌ها عاشق می‌شوند تمام پس‌انداز خود را صرف کردم و در فیلم آقا یوسف هم مقروض شدم. دیگر برای ساخت فیلم سوم توان مالی ندارم و نمی‌توانم به ساخت فیلم بعدی بپردازم. باید تهیه‌کننده‌ای علاقه‌مند به یکی از فیلمنامه‌های من پیدا شود تا بتوانیم با همکاری یکدیگر کاری تهیه کنیم. از این پس تنها باید منتظر همکاری با یکی از تهیه‌کنندگان باشم.