جودوی ایران درآستانه یک شوک بزرگ

بهتر از قبل و تمرینات خیلی خوبی را پشت سر می‌گذاریم. فکر می‌کنم همین‌طور پیش برویم پیشرفتمان در تمرینات چشمگیر باشد. از وقتی جیرو آمده، بچه‌ها هم باانگیزه‌ترند. واقعا نوع تمریناتی که انجام می‌دهد متفاوت و به‌روز است. این مربی تمام نکات ریز را هم در تمرینات گنجانده و همین موضوع اشتیاق بچه‌ها را بیشتر کرده است. کاملا حس می‌کنم که اوضاع در تمرینات بهتر شده است.

بله، واقعا همین‌طور است. من بی‌جهت نمی‌خواهم بزرگنمایی کنم. تمریناتش خیلی تفاوت دارد. به هر حال بیشتر وقت می‌گذارد و تمام فکر و ذکرش پیشرفت تیم است. قبل از المپیک پکن هم تمریناتمان بد نبود و آن زمان خوب تمرین می‌کردیم، ولی بعد از آن شرایط عوض شد. چون قوانین جودو بعد از المپیک عوض شده، ما هم نیاز داشتیم بر اساس قوانین جدید تمرین کنیم. به نظرم در این دو، سه سال واقعا تمرینات خوبی نداشتیم. فکر می‌کنم یکی از دلایل ناکامی‌ جودو همین نوع تمریناتمان بوده است. باید تمرینات خاصی انجام می‌دادیم که اینطور نبود. خوشبختانه با ‌آمدن جیرو وضعیت فرق کرده. این مربی هم به بدنسازی اهمیت می‌دهد و هم روی تکنیک جودوکاران کار می‌کند تا تغییرات اساسی را شاهد باشیم.

از دید خودم که کلا آمدن جیرو خیلی خوب بود. فکر نمی‌کردم در این شرایط چنین مربی با کلاسی را برای جودوی ایران بیاورند. یکی از نکات خوب جیرو این است که تمام وقت در اختیار تیم ملی است و تمام وقتش را روی این کار گذاشته است. او فقط به نفرات خاصی نمی‌پردازد و هدفش کمک به جودوی ایران است. حتی نوجوانان و جوانان غیرحرفه‌ای را هم زیر نظر می‌گیرد. می‌گوید به هیات‌ها کمک می‌کند. اگر مسوولان تمام هم و غم و امکاناتی که دارند را در اختیار این مربی قرار بدهند، تردید نکنید که بعد از یک سال شاهد یک جهش خوب در این رشته خواهیم بود و دیگر جودو از این حالت سکون خود خارج می‌شود. برنامه‌هایی که جیرو در حال اجرای آن است به پشتوانه‌سازی اصولی این رشته خیلی کمک می‌کند. از یاد نبریم که یکی از مشکلات جودو همین نداشتن پشتوانه‌های خوب است که امیدوارم این مربی را به اندازه کافی حمایت کنیم تا بتوانیم از دانش و تجربه او استفاده کنیم. این فرصت خوبی برای جودو است که چنین مربی‌ای را به ایران ‌‌‌آورده است.

حقیقتا نه! من زیاد پرفشار تمرین نکردم. اصلا نمی‌توانستم به خودم فشار بیاورم. همین حالا هم خیلی نمی‌توانم به خودم فشار بیاورم، چون احساس درد می‌کنم. اما با راهنمایی‌های جیرو و تمرکزی که داشتم هم در ریودوژانیرو و هم در سائوپائلو مسابقه بدی ندادم. پنجم شدن در این مسابقات از نظر مربیان هم خوب بوده است. البته فکر می‌کنم شرایطم همین حالا از برزیل بهتر است. اما این بدین معنی نیست که بخواهیم شرایط بعد از المپیک پکن را از یاد ببریم. واقعا 3 سال تمام جودوی ما بعد از بازی‌های پکن به خواب رفته بود. اگر این تمرینات را از 3 سال قبل انجام داده بودیم، الان وضعیت خیلی خوبی داشتیم. متاسفانه خیلی راحت فرصت‌ها را ازدست دادیم. جودوی دنیا با سرعت بالایی در حال پیشرفت است و رسیدن به این شتاب بسیار دشوار است. ما اگر می‌خواهیم به جایگاه قبل خودمان بازگردیم باید خیلی کار کنیم. باید صبر و حوصله به خرج بدهیم و از نیرویی که در اختیار داریم هم به بهترین شکل ممکن استفاده کنیم نه این که به یک باره چند سال همه چیز را فراموش کنیم و تا زمانی که اوضاع به بحرانی‌ترین وضعیت خودش نرسید کاری انجام ندهیم. این تفکرات جودوی ایران را خیلی عقب انداخته است.

ببینید من نمی‌توانم بگویم مدال می‌گیرم یا نه. کاری هم ندارم که دیگران چه چیزی در ذهن دارند. کار خودم را تا حالا انجام داده‌ام. الان قرار گرفتن روی سکوی جهان و المپیک اصلا راحت نیست. حریفانم همان حریفان هستند، ولی آنها برنامه‌ریزی بهتری داشتند. مثل ما این همه مشکلات نداشتند. شما فقط این را در نظر داشته باشید که ما در این 3 سال چه کاری برای تیم ملی انجام دادیم؟ جابه‌جایی ریاست فدراسیون را داشتیم که خودش تا مدت‌ها همه فعالیت‌ها را تحت تاثیر قرار داده بود. تمریناتمان اصلا خوب نبود یا بهتر بگویم که تمرین نداشتیم. از طرفی من آسیب دیدم. بنابراین از حریفانم عقب هستم. اما الان که جیرو آمده دست‌کم می‌توانم، بگویم که خلأ‌های جودوی ما برطرف شده و بقیه می‌ماند به مسائل دیگر که از تاتامی‌خارج است. این خودش یک گام اساسی و رو به جلو است. ما تا قبل از این، مشکلات فنی هم داشتیم. خدارا شکر که دست‌کم این موضوع برطرف شده است.

سرمربی تیم ملی و بقیه دوستان لطف دارند. چه کسی از مدال المپیک چشمپوشی می‌کند. این آرزوی تمام ورزشکاران است که در المپیک مدال کسب کنند، اما ورزش حرفه‌ای شرایط غیرقابل پیش‌بینی دارد. لحظات در سرنوشت یک مبارزه تعیین‌کننده‌اند. تمام تلاشم را می‌کنم تا نسبت به المپیک قبل بهتر عمل کنم. در المپیک پکن اگر کمی ‌باتجربه‌تر عمل می‌کردم مدال می‌گرفتم ولی پنجم شدم. فکر می‌کنم این دفعه بتوانم بهتر عمل کنم.

من به شخصه فکر می‌کنم شش، هفت نفری که برای این مسابقات در تمرینات تیم ملی حاضر هستند بتوانند دو، سه سهمیه برای مسابقات المپیک کسب کنند. خودم هم الان بییش از یک ماه است که خیلی خوب تمرین می‌کنم و از آمادگی نسبتا خوبی برخوردارم. البته این زمان خیلی کمی ‌برای آماده‌سازی من است، ولی بهتر از شرایط برزیل را اکنون دارم.

دقیقا همین‌طور است، چون فرانسوی‌ها در سنگین وزن، قهرمان جهان زیاد دارند و همیشه مدعی کسب مدال هستند. به نظرم بچه‌های ما در مسابقات جهانی پاریس اگر 2 دور هم در جدول باقی بمانند خیلی خوب است و می‌توانیم امتیازات خوبی برای کسب سهمیه المپیک جمع کنیم.

قطعا این طور نیست و هر چقدر هم یک مربی خوب باشد به تنهایی نمی‌تواند یک خرابه را درست کند. اگر بیاییم تمام سیستم و امکانات فدراسیون را در اختیار این مربی بزرگ قرار بدهیم و حتی مربیان هم برای آموزش به تمرینات تیم ملی بیایند و از یک سیستم یکپارچه در تمرینات استفاده کنیم، می‌توانیم به آینده امیدوار باشیم. این مربی 2 مدال المپیک دارد. چندین مدال جهانی کسب کرده و شاگردانش هم دارای مدال‌های جهانی هستند، بنابراین مربی کوچکی نیست و دانش این را دارد تا یک تحول بزرگ ایجاد کند. چه اشکالی دارد که مربیان استان‌ها بیایند و از تمرینات جیرو الگوبرداری کنند. اتفاقا این مربی خودش علاقه‌مند است تا دانش خود را انتقال بدهد. حالا که یک اتفاق خاص در جودوی ایران رخ داده و یک مربی درجه یک دنیا به تهران آمده چرا نباید از دانش او استفاده کنیم؟

بله، متاسفانه همین‌طور است! این موضوع شده مشکل همیشگی جودو ، اصلا مشکل کل ورزش ایران. بعضی‌ها خود را عقل کل می‌دانند. با این تفکرات که برخی‌ها دارند جودوی ما هیچ وقت به روز نمی‌شود. هیچ‌کس حاضر نیست یک‌کم به دانش مربیگری خودش اضافه کند. این بدترین چیزی است که در جودوی ما وجود دارد.

دقیقا درست گفتند. روی نسل بعدی اصلا خوب کار نشده که البته آن هم دلیل دارد. پشتوانه تیم بزرگسالان تیم جوانان است. وقتی همه چیز به شکل سنتی پیش برود، همین می‌شود که می‌بینید. هیچ تغییری را در تفکر مربیان شاهد نیستیم. تا همین چند سال پیش ما جوان‌هایی داشتیم که همزمان در تیم ملی بزرگسالان هم فیکس بودند. مشخص بود که روی آنها خیلی خوب کار شده است. فکر می‌کنم تا المپیک پکن اوضاع خیلی بد نبود، ولی بعد از آن جوان‌ها را کلا از بزرگسالان جدا کردند در حالی که در تمام دنیا آنها کنار هم تمرین می‌کنند. دلیل این فاصله انداختن رانمی‌دانم، اما تصمیم خوبی نبود. باید بپذیریم که علم تمرین را نداریم و کسی هم نیست که بخواهد یک گام رو به جلو در این رابطه بردارد. بدتر این‌که ما چند تا جوان داریم که اگر با تیم بزرگسالان تمرین کنند پخته‌تر می‌شوند و می‌توانند پیشرفت کنند، اما مربیانشان اجازه نمی‌دهند با ما تمرین کنند. واقعا این تفکر را من درک نمی‌کنم. بعد می‌گوییم که چرا جودوی ایران پسرفت داشته است. تا وقتی چنین تفکری را در جودو می‌بینیم چه انتظاری می‌توانیم داشته باشیم.

راستش را بخواهید همین حالا که من دارم با شما صحبت می‌کنم فکرم خیلی مشغول این موضوع است که کلا جودو را کنار بگذارم! واقعا جدی می‌گویم که دارم به کناره‌گیری از جودو فکر می‌کنم. قبلا هم اتفاقات زیادی رخ داده بود که مرا خیلی اذیت کرده بود، ولی هر بار با آن کنار آمدم اما این بار ذهنم خیلی مشغول شده و تمرکزم را گرفته است. یک بارهم می‌خواستم این کار را انجام بدهم که به خاطر اعتمادی که به امینی مدیرفنی تیم ملی داشتم برگشتم. اما الان می‌بینم بعضی‌ها که در این رشته حضور دارند آدم‌هایی نیستند که شخصیت این کار را داشته باشند. بزرگ‌ترین مشکل جودوی ما این است که این آدم‌ها نمی‌خواهند جودوی ایران پیشرفت کند تا در همین سطح بماند. با این وضعیت این افراد هم براحتی در جودو ماندگار هستند.

جیرو خیلی خوب است هم علم روز جودو را دارد و هم تمام وقت دارد کار می‌کند، اما من می‌بینم که یک خارجی بیشتر از یک ایرانی دارد برای جودوی ما دل می‌سوزاند و تلاش می‌کند تا شرایط را تغییر بدهد، برای همین ماندن در این جودو فایده ندارد. آخر بعضی‌ها نمی‌گذارند جودوی ایران رو به جلو حرکت کند.

خب حتما افرادی که گفتم و خودشان هم می‌دانند منظورم چه کسانی است فکر این جای کار را هم کرده‌اند!