نمی‌خواهم هیچ وقت ستاره باشم

هنوز هم مثل سابق بر اساس غریزه‌ام عمل می‌کنم. وقتی فیلمنامه‌ای را می‌خوانم، خودم را به دست قصه و حال و هوای آن می‌سپارم. اجازه می‌دهم آن قصه تاثیر خودش را روی من بگذارد. هیچ تعصبی نسبت به فیلمنامه‌ای که می‌خوانم ندارم و از قبل، درباره‌اش پیشداوری نمی‌کنم. در این حالت، همه چیز بستگی به قصه و تاثیرات احتمالی آن دارد. اگر قصه مرا جذب خود کند، هیچ مقاومتی در برابر آن نمی‌کنم و اگر نتواند مرا درگیر خود کند، اصراری نمی‌کنم که دوستش داشته باشم. وقتی قصه و شخصیت مورد نظر ـ که باید آن را بازی کنم ـ به دلم نشست، بازی در آن فیلم را قبول می‌کنم. مهم‌ترین چیز هنگام تولید یک فیلم، فیلمنامه آن است و این که تو چه نقشی را باید در آن بازی کنی. وقتی فیلمنامه خوب باشد و بتواند تو را جذب کند، بخش اعظم ماجرا حل شده است.

البته کارگردانی اهمیت زیادی دارد، ولی فیلمنامه و نقش شما در درجه مهم‌تری قرار دارد. از قدیم گفته‌اند یک کارگردان متوسط می‌تواند از یک فیلمنامه خوب یک فیلم خوب درآورد، ولی یک فیلمنامه بد را حتی یک کارگردان خوب هم نمی‌تواند تبدیل به یک فیلم خوب کند.

ببینید، زمان بازی در یک فیلم غیرمتعارف است که برای شما فیلمنامه و نقش شما در آن برایتان اهمیت زیادی پیدا می‌کند. شما می‌دانید چنین فیلمی قرار است مورد قضاوت و داوری منتقدان و تماشاگران سختگیر و جدی سینما قرار گیرد. پس تمام سعی و تلاش‌تان در این خلاصه می‌شود که در فیلمی قابل دفاع بازی کرده و نقش‌تان را به نحو احسن اجرا کنید. پاداش چنین تلاشی تحسین منتقدان و تماشاگران سختگیر و (احتمالا)‌ تعدادی جایزه سینمایی است. ولی شما هنگام بازی در یک فیلم مردم‌پسند، دیگر چنین نگرانی و دغدغه‌ای ندارید. در این حالت، کار شما راحت‌تر است و می‌دانید که تماشاگران آن فیلم فقط برای تفنن و تفریح به تماشای آن می‌نشینند و نگاهی جدی و سختگیرانه نسبت به آن ندارند. به همین دلیل ضرورتی ندارد که هنگام بازی در فیلم‌های مردم‌پسند خیلی سختگیر باشم و در فیلمنامه کنکاش خاصی کنم. چالش همیشه در کارهای چالش‌برانگیز صورت می‌گیرد و فیلم‌های مردم‌پسند را نمی‌توان کارهایی چالش‌برانگیز ارزیابی و قلمداد کرد.

من یک بازیگرم و باید در انواع و اقسام فیلم‌ها بازی کنم. سینما و بازیگری حرفه من است و از این راه امرار معاش می‌کنم. بازی در محصولات مردم‌پسند به این خاطر است که بتوانم زندگی‌ام را تامین کنم. در عین حال، بازی در این‌گونه فیلم‌ها را هم دوست دارم. آنها کارهای متنوعی هستند که در بین فیلم‌های غیرمتعارف من، حکم یک زنگ تفریح را دارند، هم من و هم تماشاگران سینما به این جور زنگ تفریح‌ها نیاز داریم. از سوی دیگر، مگر در طول سال چند تا فیلم غیرمتعارف ساخته می‌شود که بتوانم در آنها ایفای نقش کنم، تازه این هم به شرطی است که سازندگان تمام آنها بخواهند مرا برای بازی در آن دعوت کنند.

اصلا. اما فرق بازی در فیلمی مردم‌پسند با فیلمی غیرمتعارف، این است که زمان بازی در یک کار تجاری کار شما راحت‌تر است و مجبور نیستید حساسیت‌هایی را که هنگام کار در یک فیلم غیرمتعارف دارید، در اینجا هم داشته باشید؛ ولی کلیت کار یکی است. من همیشه در مقابل دوربین و نسبت به کاری که انجام می‌دهم احساس مسوولیت می‌کنم. از آن دسته بازیگرانی نیستم که دیر سر صحنه بیایم و بخواهم خیلی زود آن را ترک کنم. برای کارم ارزش و احترام قائل هستم و هیچ وقت آن را سرسری یا شوخی نمی‌گیرم. ولی طبیعی است که برای بازی در یک فیلم و نقش مردم‌پسند، مطالعه و کنکاش زیادی در کاراکتر و پس‌زمینه فیلم نمی‌کنم. ضرورتی برای این کار وجود ندارد.

بعضی وقت‌ها می‌خواهید حرف‌هایی بزنید که با حرفه بازیگری نمی‌توانید آن را انجام دهید. هر فیلمسازی حرف خودش را می‌زند و شما در مقام بازیگر، تریبونی برای بیان حرف‌های او هستید. کارگردانی این فرصت را به من می‌دهد تا حرف خودم را بزنم.

بله، اگر فیلمنامه خوبی به دستم برسد که وسوسه‌ام کند، حتما دوباره پشت دوربین فیلمبرداری قرار خواهم گرفت.

تجربه خوب و لذتبخشی بود. رسانه تلویزیون دنیای خاص خودش را دارد که بسیار متفاوت از دنیای سینماست، اما از کار با عوامل تلویزیونی راضی‌ام. هنگام بازی در طلوع دوباره صبح متوجه تفاوت‌های کار بازیگری بین سینما و تلویزیون شدم.

این هم از خوش‌شانسی‌ام است. برایم اهمیت دارد که فیلم‌های پرفروشی که بازی کرده‌ام، جزو کارهای قابل دفاع صنعت سینما هستند. برای مثال، کسی از فراری یا موکل به عنوان یک فیلم تجاری یاد نمی‌کند؛ این فیلم‌ها ارزش هنری خوبی دارند.

بازیگری یک حس درونی است که باید همراه بازیگر باشد و به کمک درس و کلاس و مدرسه به وجود نمی‌آید. این یک حس غریزی است که کلاس‌های بازیگری فقط می‌توانند به بهترشدن آن کمک کنند. مخالفتی با مدارس بازیگری ندارم، ولی وقتی می‌بینم کسانی فکر می‌کنند با حضور در این کلاس‌ها تبدیل به یک بازیگر خوب و تمام‌عیار می‌شوند، تعجب می‌کنم. برای من، آماده‌شدن برای بازی در یک نقش، راه و روش ویژه‌ای ندارد. سعی می‌کنم با کاراکتر و نقش یکی شوم و او را بفهمم. وقتی بتوانی با یک کاراکتر همذات‌پنداری کنی و دلایلش را برای کارهایی که انجام می‌دهد بفهمی، آن وقت می‌توانی او را به شکلی طبیعی در جلوی دوربین بازی کنی.

بله. خوشحالم که فیلمسازان اجازه می‌دهند این کار را انجام دهم. وقتی در قالب نقشی قرار می‌گیرم آنقدر به او نزدیک می‌شوم که به جای او صحبت می‌کنم و چیزهایی به ذهنم می‌‌آید. این دیالوگ‌ها را با فیلمسازان، مطرح کرده و می‌گویم احساسم این است که باید آن را جلوی دوربین به زبان بیاورم. همکاران فیلمسازم هم پس از شنیدن این دیالوگ‌ها قبول می‌کنند که از آنها در فیلم استفاده شود.

انتخاب سختی است. اگر بخواهم اسم ببرم تعدادشان زیاد می‌شود. با این حال، از بین جدیدترها سرزمینی برای پیرمردها نیست، از قدیمی‌ترها قاتلان بالفطره کوئنتین تارانتینو و زمین آسمان و جی‌اف‌کی الیور استون را خیلی دوست دارم. استون دوست صمیمی‌ام است و به کارهایش علاقه خاصی دارم.

فیلم مفرحی است و همه را سرگرم‌ می‌کند. ولی اگر بخواهم اسم ببرم، ترجیح می‌دهم از موکل یاد کنم.

فیلمبرداری آن تمام شده و به‌زودی آماده نمایش می‌شود. قرار است تابستان سال آینده به روی پرده سینماها برود.