هیولای درون نقش را پنهان کردم

تعجبی ندارد. من یک بازیگر اسپانیایی هستم که در آمریکا زندگی و کار می‌کنم. همیشه دوستدار سینمای کشورم بوده‌ام و خودم را عمیقا وابسته و متعلق به آن می‌دانم. هر زمان که پیشنهاد خوبی از سوی صنعت سینمای کشورم به من بشود، با کمال میل همکاری خواهم کرد. من هم مثل بقیه بازیگران بین‌المللی، فعالیتم را محدود به سینمای کشورم نکرده و در پروژه‌های خوب بین‌المللی که در خارج از مرزهای اسپانیا ساخته می‌شود نیز بازی می‌کنم.

همیشه کارهای پدرو را دوست داشته‌ام و همکاری با او برایم باعث افتخار است. مدیون او و کمک‌های بی‌دریغ او هستم. پدرو نه فقط بهترین کارگردان معاصر سینمای اسپانیا، که یکی از بهترین فیلمسازان بین‌المللی است. او تعدادی از بهترین محصولات هنری سینمای جهان را کارگردانی کرده و بازیگران بزرگ بین‌المللی خواهان همکاری با او هستند. به‌همین دلیل، برای من همکاری مشترک و مجدد با او یک افتخار بزرگ است. ما آخرین بار در فیلم تحسین شده «ببندم، بازم کن» در سال 1990 همکاری کردیم، بعد از آن من راهی آمریکا شدم و دیگر فرصت همکاری مجدد فراهم نشد. او از بازیگران خود بازی‌های خیلی خوبی می‌گیرد و در تمام این سال‌ها آرزو می‌کردم (و منتظر بودم)‌ که او کار روی پروژه‌ای را شروع کند که بتوانم در آن با او همکاری داشته باشم.

همان واکنشی که هر بار پس از خواندن فیلمنامه‌ای از پدرو دارم. شگفت‌زده شدم. نوشته‌های او ، آدم را شگفت‌زده کرده و به هیجان می‌آورد. همیشه چیزی پررمز و راز در فیلمنامه‌های او وجود دارد که تعجب بازیگر را برمی‌انگیزد. پدرو همیشه چیز تازه برای ارائه کردن دارد و شما می‌دانید که باید منتظر یک سفر هیجان‌انگیز درونی و افسانه‌ای باشید. اولین چیزی که پس از خواندن فیلمنامه متوجه شدم، این بود که کاراکتر محوری قصه، شخصیتی تازه بود که مرا کاملا از آن کاراکتر هالیوودی مرسوم که طی سال‌های اخیر بازی کرده‌ام، دور و جدا می‌کرد. در اکثر فیلم‌های هالیوودی نقش یک آدم رمانتیک آمریکای لاتینی را بازی می‌کردم و پوستی که در آن زندگی می‌کنم عزمتی باشکوه از این نوع نقش‌ها به سمت یک نقش و کاراکتر غیرمتعارف بود. این شخصیت در عین سادگی، یکسری پیچیدگی‌های درونی، روحی و روانی داشت. به پدرو گفتم این نقش را فقط با راهنمایی‌های او می‌توانم بازی کنم و در تمام مراحل کار باید کاملا در کنارم باشد.

به هیچ وجه. بازی در نقش‌های غیرمتعارف، رنج و ممارست خاصی‌ می‌طلبد. شما باید ذات شخصیت مورد نظر را کشف کنید ، سپس یک بازی زیرپوستی ارائه دهید. مطالعه نقش، وقت می‌برد و دقت خاصی می‌طلبد. به همین دلیل، عزیمت از آن نقش‌های معمول و متداول به سمت یک چنین نقشی، حکم یک پروسه سخت و دشوار را داشت، ولی با وجود تمام سختی‌های کار، این نوع نقش‌ها را دوست دارم و از بازی در آنها لذت می‌برم. چالشی که در این کار وجود دارد، برایم جذاب است. نقش و کار روی آن سخت و طاقت‌فرساست و شما هم نمی‌خواهید تسلیم شده و عقب‌نشینی کنید. رمز و جذابیت بازیگری در همین است.

من 51 سال سن دارم و می‌خواهم فرصت و امکان آن را پیدا کنم که در نقش کاراکترهایی ظاهر شوم که تا قبل از این فرصت بازی در آنها را نداشته‌ام. مایلم که بیشتر در این جور نقش‌ها ایفای نقش کنم.

شاید یک دلیل آن این باشد که هیچ وقت نمی‌خواستم یک ستاره هالیوودی باشم. در آمریکا هم بیشتر به دنبال نقش‌ها و فیلم‌های خوب بودم و اصراری نداشتم که در هر نوع پروژه‌ای بازی کنم. زندگی پرهیاهوی هالیوودی و تبلیغات دروغین آن را دوست ندارم. یادتان باشد که من یک بازیگر اروپایی هستم و از جایی می‌آیم که ‌ پس‌زمینه قوی فرهنگی و اجتماعی دارد. در اروپا فیلم و نقش، مهم‌ترین عنصر برای یک بازیگر هستند و او به جنبه‌های تبلیغاتی کار اهمیت زیادی نمی‌دهد. برای من که در چنین سیستمی آموزش دیده و رشد کرده بودم، پذیرش جار و جنجال‌های هالیوودی کار ساده‌ای نیست. در آمریکا هم تمام سعی‌ام این بود که در فیلم‌های خوب بازی کنم و خودم را به عنوان بازیگری به تماشاچی بشناسانم که به دنبال ارائه ‌ بازی طبیعی و معقولی است.

مدت‌ها قبل از این که قرار باشد فیلم را بازی کنم، آن کتاب را مطالعه کردم. احساس کردم قصه جذابی دارد و کاراکتر اصلی آن یک جراح پلاستیک که در پنهان، روحیه‌ای فرانکشتاینی‌گونه دارد و درصدد انتقام گرفتن از آزاردهندگان دخترش است، خیلی مورد توجهم قرار گرفت. نمی‌خواهم این جمله را تکرار کنم که با خواندن کتاب، به این فکر افتادم که در اقتباس سینمایی احتمالی آن، نقش این دکتر را بازی کنم. زمانی که پدرو با من تماس گرفت، این کتاب تقریبا از یادم رفته بود. دوباره آن را خواندم و جالب است که این بار چیزهای تازه‌ای در ارتباط با این کاراکتر و دنیای پیرامونش را کشف کردم.

احساس می‌کنم یک جورهایی می‌خواست فیلمی شبیه آثار صامت فرتیزلانگ و در مایه‌های دلهره‌آور بسازد. خود‌پدرو هم سر صحنه فیلمبرداری می‌گفت: پوستی که در آن زندگی می‌کنم چنین حال و هوایی را می‌طلبد. ملودرام، ژانر مورد علاقه اوست و حالا با این فیلم، یک کار دلهره‌آور ارائه داده است. حس عمومی سر صحنه فیلمبرداری این بود که این نوع فیلمسازی می‌تواند فرصت‌ها و احتمالات زیادی را در کنار هم قرار دهد تا به نتایج و فرصت‌های متفاوتی دست پیدا کند.