درد تو، درد من

چند شبی است که از شبکه 3 سیما برنامه‌ای به نام 40 دقیقه بدون قضاوت پخش می‌شود. این برنامه مستندی است روشن‌کننده که صریح و بی‌پرده در مورد آسیب‌های اجتماعی و از زبان خود قربانیان سخن می‌گوید. از معضلات و آسیب‌هایی می‌گوید که اکثر ما نه صرفا به جهت انتخاب شخصی و با اراده خود از آنها دور هستیم و بوده‌ایم! بلکه به دلیل جبر محیطی که از خانواده، جامعه، زمان و مکان زاده شدن، تعلیم و تربیت و... برخاسته است از این موقعیت‌های آسیب‌زا دور بوده‌ایم.

در این برنامه از معضلاتی چون کارتن‌خوا‌ب‌ها، فقر،‌ اعتیاد، فساد و فحشا، جهل و... سخن به میان می‌آید. واژه‌هایی که برای بیشتر ما آدم‌ها، صرف یک اظهار تاسف و احساس ناراحتی و ترحم چیزی در پی ندارد که فقط از چند دقیقه تا نهایتا چند روز ذهن ما را با خود درگیر می‌کند و بعد چنان بی‌توجه و بی‌تفاوت از کنار آنها می‌گذریم که گویی تاکنون چنین چیزهایی ندیده و نشنیده‌ایم و در جهانی سراسر خوبی، زیبایی و بهروزی به سر می‌بریم.

این مستند از ما می‌خواهد 40 دقیقه بدون قضاوت به درون زندگی واقعی این انسان‌ها برویم و بدون آن‌که قضاوت کنیم، از خود بپرسیم که چرا و چگونه کسانی از بین ما به چنین سرنوشتی دچار می‌شوند.

اگر می‌خواهیم درد دیگران را بفهمیم و منصفانه قضاوت کنیم باید کمی تخیل کنیم و خود را در فضا و جایگاه آنان قرار دهیم و باید به نحوه عملکرد ذهنی و عملی خودمان نظر کنیم که اگر خود ما یا یکی از نزدیکان و دوستانمان، به یکی از این مصائب گرفتار بود چه می‌کردیم؟ چقدر حاضریم پذیرای درد و محنت این‌گونه افراد باشیم و کمی از بار آنها را بر دوش بگیریم؟ آیا حاضریم درد او را درد خود بدانیم تا شاید، قدمی یا درمی صرفشان کنیم. سعادت و بهروزی خود را در گرو سعادت و بهروزی دیگری که از من و تو خیلی دور نیست، ببینیم و بخواهیم و بدانیم که مرگ فقط برای همسایه نیست.

بتول خالدی / جام‌جم