یک ولزی آرزومند در لیگ برتر انگلیس

سوانسی اصولا و اصالتا نه یک باشگاه انگلیسی بلکه متعلق به کشور ولز است که مثل ولزی‌های دیگری همچون رکسهام و کاردیف همیشه در لیگ‌های انگلیس بازی کرده و پیوسته از این دسته به آن دسته در حال صعود و تنزل بوده و آنچه نداشته، استمرار بوده است. البته با احتساب توش و توان نیروهایش و سرمایه‌های انسانی بسیار بیشتر رقبایش فرآیندی غیرمنتظره هم نبوده است.

ورود دوباره به برگزیده‌ترین لیگ انگلیس، سوانسی را وادار به تغییر این رویه و عوض کردن نگرش‌اش خواهد کرد. اولین چیزی که این تیم باید اختیار کند، نیروها و نفرات بهتر در برخی پست‌های کلیدی و کسب استمرار و پرهیز از نوسان در کارش است.

برای قسمت اول قضیه که خرید بازیکنان لازم است برندان راجرز مربی سوانسی می‌تواند روی 90 میلیون پوندی که به خاطر راهیابی به لیگ برتر انگلیس شامل حال باشگاهش شده، حساب کند و با آن حداقل 4 بازیکن بسیار خوب استخدام نماید و اصل دوم نیز که تداوم در کار و استمرار در کسب نتایج مورد نظر است، باید با تلاش ویژه از سوی راجرز و شاگردانش تامین شود وگرنه این باشگاه ولزی بسیار سریع به جایی بازخواهد گشت که از آنجا آمده است.

قدر مسلم این که تفاوت‌های مالی بین وضعیت کنونی سوانسی با آنچه این باشگاه ولزی در گذشته نزدیک بود، به بیشترین حد می‌رسد. 8 سال پیش این باشگاه در اوج تنگدستی‌ها و چرخ خوردن‌هایش در دسته‌های سوم و چهارم انگلیس، در یک مقطع حتی پول پرداخت فیش‌های آب و برق خود را نداشت. ولی حالا دست‌هایش به لطف پاداش صعود و مشارکت اسپانسرها آنقدر باز است که می‌تواند حداقل یک‌سوم بازیکنانش را عوض کند و به استانداردهای حضور در لیگی به کل متفاوت و دشوار مثل لیگ برتر انگلیس نزدیک شود.

در این تیم امثال اسکات سینکلر که در بازی نهایی پلی‌آف لیگ دسته اول انگلیس 3 گل از 4 گل سوانسی را در دروازه ردینگ جای داد، مهره‌هایی مجربند اما سوال این است که آیا برخی از این نیروها به درد میدانی مثل لیگ برتر هم می‌خورند؟ ماجرای نقش بارز برندان راجرز در صعود سوانسی و ناکامی ردینگ در واپسین گام پیکارهای انتخابی، زمانی عمده‌ و جالب‌تر می‌شود که مطلع شویم راجرز در دسامبر 2009 و بعد از فقط 6 ماه کار در ردینگ از هدایت این تیم خلع و راهی باشگاه ولزی شد. با این حال راجرز چیز بدی در ابتدای تابستان 2011 و چند هفته بعد از کسب مجوز حضور در لیگ برتر و به فاصله چند روز تا شروع تدارکات فصل بعد درباره تیم سابقش نمی‌گوید و آن را ماجرایی بدیهی و پایان یافته می‌داند. او می‌گوید: «مساله این است که من فقط در زمانی بد و نامناسب در یک باشگاه ذاتا خوب به سر می‌بردم و در آن مقطع نمی‌شد کاری برای ردینگ انجام داد، ولی در عوض در سوانسی می‌شد به کارهایی مهم دست زد و این کاری بود که من انجام دادم.»

این هم از دست قضا و قدر و شاید هم حقایق بدوی و طبیعی در فوتبال است که هم برندان راجرز و هم اسکات سینکلر در گذشته‌ای نزدیک اعضای چلسی بوده‌اند و بنابراین طعم حضور در لیگ برتر را چشیده‌اند و حالا با تجربه‌ای بیشتر به آن عرصه برمی‌گردند. اسکات سینکلر، مهاجم ذخیره این تیم متمول لندنی و راجرز، مربی تیم جوانان باشگاه در دوره طلایی مربیگری خوزه مورینیو پرتغالی در تیم اصلی چلسی بود. در حالی که چلسی 4 سال بعد از رفتن آقای خاص پرتغالی در یک دوره بلاتکلیفی دیگر عصری تازه را تحت هدایت جانشین کارلو آنچلوتی معزول جستجو می‌کند، برای برندان راجرز حتی سرمربیگری صرف در یکی از 20 تیم حاضر در فصل آینده لیگ برتر انگلیس یک موهبت خواهد بود.

موهبتی که در همان نخستین فصل سرمربیگری تمام وقت وی در تیمی معمولی چون سوانسی شکل گرفت. این که سال بعد در همین موقع سوانسی کجاست، نامعلوم می‌نماید اما اگر هم حکم اخراج سریع این باشگاه آرزومند ولزی از لیگ برتر در آن زمان صادر شده باشد، برای تیمی که اگر در سال 2003 در واپسین هفته لیگ دسته چهارم لیگ انگلیس 2-4 بر هال سیتی پیروز نمی‌شد، به کلی از لیگ‌های چهارگانه انگلیس خارج و عضو لیگ‌های منطقه‌ای و استانی این کشور می‌شد، حتی یک فصل انباشته از باخت‌های احتمالی در پیکارهای سال آینده لیگ برتر انگلیس یک توفیق عالی خواهد بود.

Daily Star / وصال روحانی