شاتوت، داروی بیماری پسوریازیس

شاید روش‌های متداول علمی امروزی پاسخگوی درمان این بیماری نباشند، اما راه‌های دیگری همچون استفاده از داروهای گیاهی یا مواد غذایی خاص برای کنترل این بیماری وجود دارد. از جمله اینها شاتوت است و آنچه عده‌ای از مبتلایان به این بیماری به صورت تجربی کسب کرده‌اند، تاییدی بر اثر معجزه‌آسای این میوه دارد.

مجید قهرمانی، یکی از بیماران مبتلا به پسوریازیس است که با مصرف شاتوت بیماری‌اش را کنترل کرده است. قهرمانی که با راه‌اندازی وبلاگ سعی کرده تا مبتلایان به بیماری را در جریان تجارب خود قرار دهد، درباره روند بیماری‌اش می‌گوید: «سال84 با خارش و ظهور 2 تا 3 جوش در سرم این بیماری شروع شد. 2 ماه بعد بر شدت بیماری‌ام افزوده شد و به مرور مفاصلم هم شروع به درد گرفتن کرد. به چند پزشک پوست مراجعه کردم، آنان با مشاهده وضع ظاهری‌ام گفتند که مبتلا به پسوریازیس هستم؛ بیماری‌ای که تا آن زمان حتی اسمش را هم نشنیده بودم. مراحل اولیه درمانم را با پماد و شامپوهای مخصوص آغاز کردم. حتی خرید بهترین داروها و گران‌ترین پماد‌ها هم نتوانستند مرهمی بر این زخم‌ها باشند یا حتی مانع پیشرفت بیماری‌ام شوند. 4 سال زخم‌های این بیماری و نگاه‌های پرترحم و متعجب اطرافیان را تحمل کردم. در طول این مدت، داروها دردی از دردهای مرا دوا نمی‌کردند بلکه فقط مشکل مرا پنهان می‌کردند. زمانی که پماد می‌زدم، علائم این جوش‌ها مخفی و در قسمت دیگری از بدنم ظاهر می‌شد و ضمن مصرف قرص متوترکسایت، عوارض بسیاری مثل ناراحتی گوارشی و حالت تهوع به من دست می‌داد، اما برای درمان و پیشگیری از بیماری‌ام مجبور به استفاده از این داروها و پماد‌ها بودم. نزدیک به یک سال معاشرتی با اقوام و دوستان نداشتم و بجز محل کارم به جایی مراجعه نمی‌کردم و متاسفانه خانواده‌ام نیز گریبانگیر مشکل من شده بودند. از سوال‌پیچ کردن اطرافیان درخصوص بیماری‌ام واهمه داشتم. چون هر کس از سر دلسوزی تا مرا می‌دید، می‌گفت پیش فلان متخصص پوست برو ولی هیچ کدام از داروهای آنها نتیجه‌ای جز افزایش بیماری و همچنین عوارض غیرقابل پیش‌بینی نداشت. سال 87 فهمیدم مصرف این پماد‌ها باعث گسترش زخم‌هایم می‌شود. به خاطر همین این پماد‌ها را فقط به نقاطی که در معرض دید همگان بود، می‌زدم بلکه کمتر جلب توجه کند. در نهایت به این نتیجه رسیدم که بیماری من به علت تغذیه نامناسب بوده و در واقع به علت کاهش سیستم ایمنی بدن ایجاد شده است.

در محیط پیرامون زندگی‌مان معمولا انواع و اقسام آلاینده‌ها به صورت ذرات بسیار ریز پراکنده هستند و بدن ما نیز از ورود این ذرات بی‌نصیب نیست. خیلی از این مواد شاید بدون تولید مشکلی از بدن دفع شوند یا حتی در بدن باقی بمانند. شاید این مواد سمی یا غیر سمی باشند که می‌تواند در چرخه فعالیت طبیعی بدن اختلال به وجود بیاورد. این اختلال‌ها اگر به صورت مواد سمی باشند، در بسیاری از موارد توسط کبد شناسایی و دفع می‌شوند. شاید روزانه هزاران ماده و عامل خطرناک وارد بدن ما شود که توسط کبد از بین بروند، اما به هر حال این امکان وجود دارد که یک سری از مواد همچنان در بدن به صورت رادیکال آزاد باقی بمانند که البته تنها راه مقابله با آنها استفاده از آنتی‌اکسیدان‌هاست. در طبیعت انواع و اقسام آنتی‌اکسیدان وجود دارد که شاید خیلی از ما براحتی از کنارش بگذریم. آنتی‌اکسیدان‌ها فعالیت اصلی‌شان از بین بردن این رادیکال‌های آزاد است که اساسا تمامی میوه‌هایی که رنگ زیاد دارند، از جمله شاتوت دارای آنتی‌اکسیدان هستند.»

البته به گفته محمد علیها یکی از دیگر مبتلایانی که پس از سال‌های طولانی و نتیجه نگرفتن از درمان‌های مختلف به شاتوت پناه برده، مشکل بزرگ این بیماران، صبری است که باید در حین مداوا داشته باشند چون ممکن است بیماران پسوریازیس از خوردن روزی یک لیوان شاتوت و روند مداوی بیماری خسته شوند و این میوه با مزاج‌شان سازگار نباشد، اما مطمئنا استمرار خوردن این آنتی‌اکسیدان طبیعی، به مراتب بهتر از تحمل نگاه کنجکاو و دیدگاه اطرافیان است که ممکن فکر کنند این بیماری مسری و ناعلاج مثل ایدز است.

البته برای آن که بیماران پسوریازیسی به درمان کامل‌تر نزدیک شوند، ‌باید پرهیزهای دیگری هم داشته باشند، کما این که علی‌ محمدیان یکی دیگر از بیماران می‌گوید: «نکته جالبی که طی این دوره بیماری‌ام، متوجه شدم این است که اکثر پزشکان معتقد بودند من نیازی به داشتن رژیم غذایی خاصی ندارم، اما من با حذف مواد قندی، چربی‌های مصنوعی، فست‌فود‌ها و استفاده از میوه‌های رنگدانه‌ساز مثل گوجه‌فرنگی، تمشک، شاتوت، هندوانه و طالبی، ورزش و خواب مناسب توانستم علیه بیماری‌ام مقابله کنم.»

فرزانه صدقی