دومینوی تغییرات به عربستان هم می رسد

مواضع جمهوری اسلامی ایران نسبت به تحولات خاورمیانه در جهت تقویت و انعکاس جنبش‌های مردمی و حمایت از مردم مظلوم در برابر دیکتاتورهای حاکم بوده است. بیانات رهبر معظم انقلاب در مورد مصر، تونس، بحرین و برخی از دیگر کشورهای عربی نشان‌دهنده توجه عمیق جمهوری اسلامی ایران به این تحولات بوده و روزنه امیدی برای رهایی ملت‌های تحت ستم منطقه می‌باشد. البته از نظر رسانه‌ای گاه شاهد رفتاری دوگانه بویژه از سوی رسانه ملی هستیم که به نظر می‌رسد برای جلب اعتماد عمومی نسبت به این رسانه باید ضمن رعایت منافع ملی به انعکاس همه رویدادها پرداخته شود تا گرفتار مواضع متضاد نشویم.

درخصوص بحرین باید گفت اکثریت قاطع مردم این کشور از دیکتاتوری و اختناق، اختلاف طبقاتی و تبعیض‌های ناروا رنج می‌برند. به دنبال تحولات مصر و تونس شعله امیدی در دل مردم بحرین روشن شد و جوانان پر شور بحرینی و سایر اقشار مردم با برگزاری تظاهرات و تحصن در میدان لؤلؤ تلاش کردند اعتراضات و خواسته ‌های خود را نسبت به حاکمیت بیان کنند که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی و ارتش آن کشور روبه‌رو شد. در حال حاضر در بین نخبگان و انقلابیون بحرینی 2 تفکر متفاوت وجود دارد. گروهی از شیعیان آن کشور همراه با سایر نیروهای انقلابی خواستار آزادی‌های سیاسی و حق تعیین سرنوشت در چارچوب حکومت مشروطه سلطنتی هستند و از ابتدا نیز همین شعار را مطرح می‌کردند و گروه دیگری خواستار سرنگونی رژیم آن کشور و ایجاد تحول بنیادین می‌باشند زیرا به اعتقاد آنان طرح گفت‌وگو و مذاکره از سوی رژیم بحرین با معترضان فریبی بیش نیست و صرفا برای خاموش کردن شعله اعتراضات و نارضایتی‌ها و ادامه وضعیت گذشته طراحی شده است. آنچه مساله را پیچیده کرده است حضور نیروهای اشغالگر سعودی و برخی دیگر از کشورهای عرب حاشیه خلیج‌فارس در آن کشور می‌باشد که هم حاکمیت بحرین را در تنگنای جدی قرار داده و هم انجام هرگونه مذاکره بین رژیم و انقلابیون را با بن‌بست روبه‌رو ساخته است. جمهوری اسلامی ایران از آغاز جنبش مردمی در بحرین حمایت معنوی خود را از مردم آن کشور در برابر دیکتاتوری حاکم همچون سایر کشورهای مصر، یمن و تونس ابراز داشته و همواره خواستار برخورد مسالمت‌آمیز با مردم و تامین خواسته‌های بحق آنان بوده است، بدون آن که کمترین دخالتی در امور داخلی این کشورها داشته باشد. با توجه به هماهنگی‌های انجام شده بین آمریکا و عربستان سعودی و دیگر کشورهای منطقه برای سرکوب جنبش مردمی بحرین و وحشت عربستان سعودی از سرایت تحولات بحرین به آن کشور بویژه در منطقه شرق عربستان امکان هیچ‌گونه گفت‌وگو و مذاکره‌ای با آن کشور وجود ندارد. به اعتقاد اینجانب عربستان سعودی با لشکرکشی به بحرین به فروپاشی درونی خود کمک کرده است و دیر یا زود باید شاهد تحولات بنیادین در آن کشور باشیم و معتقدم دومینوی تغییرات، عربستان را هم در برخواهد گرفت و نیروهای عربستان نمی‌توانند تا دیر زمان در بحرین باقی بمانند و هم‌اکنون در فکر راه‌حلی برای خروج آبرومندانه خود هستند، لذا رژیم بحرین با تمام توان تلاش می‌کند انقلابیون را پای میز مذاکر بکشاند تا شاید شعله‌های خشم مردمی را خاموش کرده و زمینه را برای عادی‌سازی اوضاع و خروج نیروهای اشغالگر از آن کشور فراهم سازد.

درست می‌گویید اما درباره کویت این موضوع فرق دارد. چون افرادی که به اعتراض آنها اشاره می‌کنید گروه «بدون» هستند که جمعیتی حدود 100 هزار نفر را در کویت تشکیل می‌دهند. به این افراد بدون می‌گویند چون بدون هویت و تابعیت کشور مشخصی هستند. آنها از حدود 20 سال قبل که به کویت آمدند، شناسنامه، گذرنامه و مدارک هویت خود را از بین برده‌اند و مهاجرانی از کشورهایی نظیر عراق، لبنان و اهواز ایران هستند. این افراد به خاطر این که سندی دال بر معین بودن هویتشان موجود نیست از خیلی از حقوق اجتماعی نظیر مدارس دولتی و سفر به خارج از کشور محرومند، چون گذرنامه رسمی ندارند. لذا همین تجمع کوچکی هم که رخ داد توسط همین گروه بود و شهروندان رسمی کویت، هیچ‌گونه اعتراضی به وضعیت حاکم در کشورشان ندارند، چون همان‌طور که اشاره کردم هم به لحاظ اقتصادی و هم سیاسی و اجتماعی در سطح بالایی قرار دارند.

در کویت سه جریان عمده دیده می‌شود: 1 ـ شیعیان که 30 درصد جمعیت کویت را تشکیل می‌دهند و عموما به دلیل علایق مذهبی احساس قرابت و نزدیکی با جمهوری اسلامی ایران دارند. 2 ـ اهل سنت که 70 درصد جمعیت هستند و خود به 2 دسته تقسیم می‌شوند، عناصر تندروی سلفی که عموما مخالف جمهوری اسلامی ایران هستند و اقلیتی را تشکیل می‌دهند و عناصر میانه‌رو که اکثریت اهل سنت را تشکیل می‌دهند و خصومتی با کشورمان ندارند و از دیرزمان ایرانیان مقیم آن کشور با کمال آرامش و مسالمت با شهروندان کویتی اعم از شیعه و سنی زندگی کرده‌اند. 3 ـ لیبرال‌ها و جریانات سکولار که در دوره‌های مختلف، مواضع متفاوتی نسبت به جمهوری اسلامی ایران داشته‌اند. در بین این گروه، شیعیان و اهل سنت هر دو وجود دارند.