استعفا، حداقل انتظار از رئیس فوتبال

این ناکامی بزرگ در حالی برای فوتبال ایران رقم می‌خورد که مسوولان فدراسیون فوتبال از 4 سال پیش که سر کار آمدند بخوبی می‌دانستند که یکی از ماموریت‌های اصلی‌شان راهیابی تیم امید به المپیک لندن است. اما بعد از گذشت 4 سال امروز مشخص می‌شود برنامه ریزی که آقایان از آن صحبت می‌کردند ‌های و هویی بیش نبوده است. نکته تاسف‌برانگیز این است که هر بار، بازی تکراری معرفی مقصر برای چند روزی راه می‌افتد و بعد از چند مدت و با فروکش کردن اعتراض‌ها، هیچکس از سر جای خود تکان نمی‌خورد.درد این است که کارنامه فدراسیون علی کفاشیان سراسر سیاه و خاکستری است، اما او نمی‌خواهد با شجاعت از مسوولیت خود کناره گرفته و حداقل راه را برای مدیرانی باز کند که با تخصص و آگاهی لازم از نقش مثبت فوتبال و کارکرد‌های بسیار آن، می‌توانند فوتبال ایران را روی ریل درست خود بیندازند.

تاسف اینجاست که سالی صدها میلیارد تومان خرج و هزینه این فوتبال می‌شود، اما به دلیل بی‌کفایتی مسوولان فدراسیون فوتبال شیرینی و حلاوت این سرمایه‌گذاری کلان به کام مردم تلخ می‌شود تا طی این چند سال که کفاشیان بدون تخصص لازم بر صدر این فوتبال نشسته، ناکامی‌ها پشت سر هم ردیف شوند. از ناکامی تیم ملی فوتبال در راه صعود به جام جهانی آفریقای جنوبی گرفته تا شکست تیم ملی در جام ملت‌های آسیا و ناکامی تیم امید در بازی‌های آسیایی گوانگجو چین و مقدماتی المپیک و شکست تیم‌های ملی جوانان و نوجوانان ایران در عرصه رقابت‌های آسیایی. آیا همه این ناکامی‌ها دال بر ناکارآمدی علی کفاشیان و مدیران فدراسیون فوتبال نیست ؟ آیا باید باز هم توپ را به زمین دیگران انداخت و به دنبال مقصر گشت؟

تیم امید ایران در شرایطی مقابل عراق حذف شد که همه واقفند همسایه غربی‌مان به لحاظ پشت سر گذاشتن شرایط جنگ و حضور نیروهای اشغالگر، از ثبات امنیتی لازم برخوردار نیست. ضمن آن که فوتبال عراق در شرایطی مهیای دیدار با تیم امید ایران شد که تا یک روز قبل از دیدار رفت در اربیل، رئیس فدراسیونی را هم در راس خود نمی‌دید و اضافه بر آن تیم امیدشان تنها چند روزی دور هم جمع شده و برای دیدار با ایران استارت زده بودند. عراق با این شرایط بازی اربیل را یک بر صفر باخت، اما در بازی برگشت در تهران با دو گل پیروز شد تا منهای قضیه استفاده ایران از بازیکن دو اخطاره در بازی رفت و 3ـ0 بازنده شدنمان در آن دیدار،در صعود خود جای بحثی باقی نگذارد.

به راستی وقتی عراق با این شرایط از سد فوتبال ما می‌گذرد، مسوولان فدراسیون فوتبال چه توجیهی برای اشتباهات و بی کفایتی‌های خود می‌توانند داشته باشند‌؟ اگر چنین شکست‌های بزرگ و دردناکی برای دیگر کشورهای آسیایی اتفاق می‌افتاد، حداقل کاری که صورت می‌گرفت استعفای رئیس فدراسیون مربوط بود، اما کفاشیان هنوز هم نمی‌خواهد حقایق را مورد توجه قرار داده و با شجاعت در استعفا، خود را از این عذاب رهایی بخشد. واقعا تاسف‌برانگیز است که کفاشیان پس از شکست و حذف تیم امید به جای عذرخواهی از مردم و تقدیم استعفایش، اصرار به ماندن دارد و می‌گوید که نمی‌داند مشکل فوتبال ایران کجاست؟! بی‌تردید وقتی رئیس فدراسیون فوتبال که به اشتباه سر از این رشته در آورده، بعد از گذشت 4 سال نمی‌داند درد و مشکل فوتبال ایران چیست، نمی‌توان انتظار داشت که بعد از 10 و 20 سال نیز دریابد که مشکل کجاست و چه راهی را باید مورد توجه قرار دهد. با تمام احترامی که برای شخصیت حقیقی علی کفاشیان قائل هستیم، اعتقاد داریم که او راه را اشتباهی آمده و جای او در فوتبال ایران نیست.