پُستخانه

سکینه، رؤیای زمستانی: موهای سر بابام کم شده، طبق روند همیشگی‌اش! موهای من بلند شده، طبق قانونش! هر دو بزرگ و بزرگتر می‌شویم، اما من به سوی جوانی و بابا به سمت میانسالی.

الهه جویا از بابل: [...]کلی غافلگیر شدم. البت خواستم ببینم چقدی زبلی که دیدم نه! ...عجب! یعنی[...] خودمونیم حالا. بین خودمون می‌مونه. منم جوگیر نمی‌شم و خونسردی خودم رو حفظ می‌کنم و به خین‌وخین‌ریزی نمی‌رسونم. بگو بینم، کی آمارم رو بت داده؟ آخه تو با این همه مشغله و اینا! جای بسی واعجبا داشته برام[...].

یه حوا: ای کاش می‌شد از دست چیزهائی که واقعیت نداره، خلاص بشی برای همیشه؛ همون چیزهائی که برای فرار از تنهائی، تو خودت به وجود آوردی! (ای کاش می شد دیگه از ای کاش تو زندگیم استفاده نکنم؛ حتی تو بدترین موقعیتـ[ـهای زندگیم]).

مرضیه، 20 ساله از اهواز: زندگی در گذر است/ شاید آن لحظة تلخ، که دلی می‌شکنی/ یا همان لحظه که لبخند به لبی بنشانی/ آخرین سطر تو از صفحة هستی باشد/ پس زندگی کن اما/ مگذار بمیرند در این بین:/ «مهربانی، عشق، لبخند»!

نرجس ارزبین، 25 ساله از لاهیجان: 1-می‌دونم برنمی‌گردی/ که نگاهمو ببینی/ دو تا چشمام خیس خیسه/ گل اشکامو بچینی/ می‌دونم اشکای عاشق/ همیشه جواب نداره/ می‌دونم غم توی دلها/ تو رو یاد من میاره. 2-کاش دنیا درددل می‌کرد با قلب صبورم/ کاش می‌فهمید با درد جدائی از تو دورم/ کاش می‌فهمید قلبم، جز تو افسونگر نخواهم/ کاش می‌فهمید دنیا، بی‌تو عشقی سوت و کورم/ ای پناه خستگیهام! گرچه من ابری‌ترینم/ بی‌تو پائیزی غریب و با تو اما بهترینم/ رد شدی از قلب عاشق، جای تو خالی‌ست این‌جا/ گرچه یادت می‌کنم من، با تو اما سرترینم.

بدون نام: [...]دیگر چشمانت را نمی‌خواهم چون دیگر زلال نیستند؛ مرداب شده‌اند. دیگر طراوت بهار در آن موج نمی‌زند، خزان شده‌اند. دیگر وسعت آسمان در آن هویدا نیست... راستش دروغ گفتم [که] بدون چشمانت زنده نمی‌مانم. مدتهاست که بدون چشمانت زنده‌ام و زندگی می‌کنم. بدون چشمانت زندگی آسانتر است[...].

نونو: امتحان آخرش رو هم خراب داده بود. دیشب مادرش، لذت غذا خوردن رو هم براش کم کرده بود[...] به ایستگاه اتوبوس رسید. صدای دختر بچه‌ای توجهش را جلب کرد[...] که داشت با روسری مادربزرگش بازی می‌کرد. پیرزن[...] گفت: دختر گلم؛ همیشه شادباش، چون روزی می‌رسه که دیگه برای تمام لحظاتی که برای چیزای کوچیک گریه می‌کردی، حسرت می‌خوری. دختر کوچک هیچی از حرفهای مادربزرگش نفهمید ولی بغل‌دستی‌اش کسی بود که واقعاً به این حرفا نیاز داشت. از جایش بلند شد و با لبخندی بر لب رفت (ببخشید، می‌دونم خیلی زیادهههه!).