فیلم باید‌کنجکاوی تماشاگر را برانگیزد

وقتی بازی در این نقش به من پیشنهاد شد، اول باور نمی‌کردم قرار است با این پروژه همکاری کنم. تصمیم گرفتم کاراکترم را در این فیلم بهتر و کامل‌تر بشناسم. به مطالعه این کاراکتر و همچنین بازی یان مککلن در این نقش پرداختم. به هر چیزی که مرا به دوران جوانی این کاراکتر نزدیک‌تر می‌کرد دست انداختم تا بتوانم نقش دوران جوانی او را بهتر بازی کنم. بحث فقط این نبود که از نظر فیزیکی و صدا بتوانم او را کشف و درک کنم. می‌خواستم درونیات او را نیز بفهمم و بدانم انگیزه‌هایش برای کارهایی که می‌کند، چیست. در ابتدای کار چیز زیادی درباره‌اش نمی‌دانستم و ذهنم از آنچه که باید پیدا می‌کرد خالی بود، اما وقتی با متیو ون کارگردان فیلم وارد صحبت شدم، همه چیز کم‌کم تغییر کرد. بحث خیلی زیادی درباره کاراکتر مگناتو کردیم و ون گفت نمی‌خواهد به شکلی کلیشه‌ای به این شخصیت نزدیک شویم. او کمک و راهنمایی‌ام کرد که از چه راهی وارد شوم تا بتوانم این کاراکتر را بهتر بشناسم. ون هم عقیده داشت بهترین راه برای درک و کشف این کاراکتر، مراجعه به مواد اولیه‌ای بود که در خود قصه کمیک استریپی مردان ایکس وجود داشت. خوشبختانه این کتاب‌ها در دسترس بودند و می‌شد با مراجعه به آنها به طبیعت درونی هریک از کاراکترهای قصه رفت و آنها را بهتر و بیشتر شناخت.

خب، بازی‌کردن در چنین شرایطی کار ساده‌ای نبود. در کنار این مساله که می‌بایست رفتاری متناسب با این کاراکتر ارائه می‌دادم، باید مراقب سر و کله‌ام هم می‌بودم! از یک طرف باید از نظر فیزیکی دست‌هایم را درست حرکت می‌دادم و از طرف دیگر، باید از کلاه روی سرم هم محافظت می‌کردم (می‌خندد).‌ ولی اگر بخواهم جدی صحبت کنم، اوایل کار فیلمبرداری واقعا نمی‌دانستم چه کار باید کنم. در نگاه اول بازی در چنین نقشی با آن سر‌و وضع ظاهری که دارد، کمی احمقانه به نظر می‌رسد. در عین حال، نمی‌دانستم چگونه باید تعادل خودم را در آن لباس و کلاه حفظ کنم و با دست‌هایم بازی کنم. به خودم گفتم باید قبول کنم تمامی این شخصیت‌ها و اتفاقاتی که برایشان می‌افتد واقعی است و همه ما در حال انجام یک بازی هستیم، یک بازی شبیه بازی‌هایی که در دوران کودکی می‌کردیم و خودمان باور داشتیم که همه آنها واقعی هستند. به سر گذاشتن آن کلاه آهنی هم خیلی زود به صورت یک عادت درآمد و حتی سنگینی آن را نیز دیگر احساس نمی‌کردم. قدرت و جذابیت بازیگری در همین است که یک هنرپیشه خیلی زود به همه چیز عادت می‌کند و آنها را واقعی می‌شمارد.

فکر می‌کنم ایده بیگانگی از خود و محیط دور و بر که در قصه فیلم وجود دارد، هنوز هم به صورت یک عامل مهم در زندگی روزمره ما وجود دارد و آدم‌های زیادی در جامعه با آن روبه‌رو هستند. این آدم‌ها در رابطه با این نکته سوالاتی برایشان مطرح می‌شود و به دنبال جوابی برای آنها هستند. تصورم این است که همه ما نیاز داریم در این‌باره فکر کنیم و نسبت به آن بی‌تفاوت نباشیم. شما وقتی به جوامع مختلف نگاه می‌کنید می‌بینید که ما به عنوان یک نسل هنوز هم سعی می‌کنیم در کنار یکدیگر و به صورت قبیله‌ای زندگی کنیم و سال‌هاست که این شیوه زندگی را حفظ کرده و از تجربیات مربوط به آن بهره گرفته‌ایم. این یکی از نکات جالب توجه زندگی انسان‌هاست و قصه فیلم مردان ایکس هم یکجورهایی در این‌باره صحبت می‌کند.

به عنوان یک بازیگر و تماشاچی سینما دوست دارم هر فیلمی حرفی برای گفتن داشته باشد. این روزها متاسفانه بسیاری از فیلم‌های سینمایی حال و هوای تجاری پیدا کرده‌اند و قصه آنها تمام خوراک لازم را در اختیار آنها می‌گذارند و فرصتی برای تماشاچی فراهم نمی‌کنند تا او هم از تجربه کاراکترها شریک شده و با آنها همفکری و همکاری کند. به اعتقاد من، وقتی شما برای دیدن فیلمی داخل سالن سینما می‌شوید باید آمادگی آن را داشته باشید که با سوالاتی از سوی فیلم و فیلمساز روبه‌رو شوید و مجبور شوید به آنها فکر کرده و جوابی برایشان پیدا کنید. در مقام یک تماشاچی شما باید هنگام دیدن یک فیلم همکاری بیشتری با آن محصول ساخته‌شده داشته باشید و یک ناظر بی‌طرف و بی‌خیال نباشید. فیلم خوب، فیلمی است که وقتی سالن سینما را ترک کردید، هنوز هم در حال فکرکردن به آن باشید و ذهنتان را سوالاتی پر کرده باشد که قصه فیلم برایتان مطرح کرده است.

فکر می‌کنم دلیل اصلی انجام این کار این بود که در دل تماشاچی امروزی، همان حس عدم اطمینانی را که در آن دوران وجود داشت به وجود بیاورند. دنیای ما در طول دهه‌های گذشته با بحران‌های متفاوتی روبه‌رو بوده که باعث اضطراب و وحشت عمومی مردم شده است. بحث مسائل هسته‌ای و موشکی سال‌هاست که ذهن مردم عادی را در تمام قاره‌های جهان به خود جلب کرده است و همه در ترس ناشی از یک جنگ هسته‌ای توسط قدرت‌های بزرگ جهان به سر می‌برند. به صورت طبیعی، فیلم‌های سینمایی هم این ترس را در دل قصه‌های خود به نمایش می‌گذارند.

زمانی که قرار شد در مردان ایکس بازی کنم و در طول بحث‌هایی که با متیوون داشتم، به این نکته هم اشاره شد و او گفت دوست دارد اشاراتی به فیلم‌های قدیمی‌تر جیمز باند بکند. برای خودم هم جالب بود که در برخی سکانس‌ها آن لباس قدیمی و سنتی مامور دو صفر هفت را به تن کنم، اما در مورد آینده چه نظری می‌توانم بدهم و چه پیشداوری کنم؟ برای آینده هنوز هیچ طرح و برنامه‌ای ندارم و هیچ چیزی را از قبل تعیین و مشخص نکرده‌ام. واقعیت امر را بخواهید، هیچ انتظاری از آینده ندارم و می‌گذارم که همه چیز با گذشت زمان حل شود و مسیر طبیعی خودش را طی کند. به اعتقاد من دانیل کریگ در نقش جیمز باند کار فوق‌العاده‌ای انجام داده و به همین دلیل، فکر می‌کنم بهتر است اجازه بدهیم او چهارمین و آخرین فیلم جیمز باندی‌اش را بازی کند و بعد ببینیم که چه اتفاقی می‌افتد.

در دانشگاه‌های تئاتر، هیچ‌وقت فیلم‌های سینمایی را مثل صحنه تئاتر به عنوان یک هنر خالص در نظر نمی‌گیرند. ولی فیلم‌های سینمایی بیشترین چیزی هستند که دوست دارم. در فیلم‌های سینمایی نوعی صمیمیت وجود دارد. با بازی در فیلم‌ها می‌خواهم همان تاثیری را روی تماشاگران بگذارم که فیلم‌های سینمایی روی خود من گذاشتند. به همین دلیل بود که درس تئاتر را رها کردم و روانه بازار کار در جلوی دوربین شدم.

پدرم آلمانی و مادرم ایرلندی است. هر دو کشور را دوست دارم. به هر دو زبان آلمانی و انگلیسی صحبت می‌کنم، ولی تماشاگران سینما مرا به عنوان یک بازیگر انگلیسی می‌شناسند.

بعد از همکاری موفقیت‌آمیز با استیو مک‌کوئین در اعتصاب غذا، یک درام اجتماعی تازه را به نام «خجالت» با همدیگر کار کرده‌ایم. خیلی خوشحالم که دوباره با این فیلمساز خوش قریحه همکاری می‌کنم. این بار قصه درام فیلم در دل یک خانواده رخ می‌دهد و به طرح یک سری از مسائل مهم و حل نشده خانوادگی می‌پردازد. قصه فیلم قصد ندارد به پرسش‌هایی که در ارتباط با موضوعات خانوادگی وجود دارد پاسخ دهد و ترجیح می‌دهد طرح‌کننده یک سری سوال باشد. خجالت برای اوایل فصل پاییز اکران عمومی خواهد شد. قرار است در فیلم جدید جیم جارموش، فیلمساز غیرمتعارف و مستقل سینمای آمریکا هم بازی کنم و از این بابت خیلی ذوق زده‌ام. برایم جالب است که تماشاگران بعد از فیلم شلوغ و پرخرجی مثل مردان ایکس مرا در یکی دو فیلم کم‌خرج و مستقل با یک حال و هوای کاملا متفاوت ببینند.