هیجان و نبرد برای بقا در آخرزمان

«موتوراستورم» یکی از اولین بازی‌هایی بود که به صورت انحصاری و برای کنسول پلی‌استیشن3 در سبک مسابقه‌ای منتشر شد و شاید یکی از عواملی بود که سبب شد این کنسول و توانمندی‌های گرافیکی‌اش به رخ کشیده شود. نام موتوراستورم همیشه با هیجان عجین بوده و این به دلیل آن است که همیشه یک گیم‌پلی شلوغ و سریع و بدون پیچیدگی‌های معمول را به مخاطب عرضه می‌کند. در موتوراستورم بیشتر از این که به فکر مسابقه باشید، در حال به هم ریختن و خراب کردن هستید و این روند در «آخرزمان» هم ادامه پیدا می‌کند.

همان‌طور که می‌دانید داستان این نسخه به پیروی از دیگر بازی‌های امروزی که همه آخرزمانی شده‌اند، به پایان یافتن دنیا و از بین رفتن همه چیز اختصاص یافته است، دقیقا مشابه چیزی که در فیلم «2012» دیده ایم. نکته جالب این که وقایعی که اخیرا در ژاپن اتفاق افتاد و بیشتر به آخرزمان شبیه بود، سازندگان بازی را بر آن داشت تا انتشار این بازی را کمی‌ به تاخیر بیندازند تا نمکی بر زخم مصیبت‌زدگان آن فاجعه نباشد. در این بازی برج‌های آسمانخراش شهر سانفرانسیسکو فرو می‌ریزند و آبشارهایش تمام شهر را فرا می‌گیرد. در واقع در این بازی باید بیشتر نگران خراب شدن در و دیوار روی سرتان باشید تا مسابقه‌دهندگان. با این که در بازی‌های مسابقه‌ای به داستان زیاد توجه نمی‌شود، ولی سوژه انتخاب شده برای این بازی این پتانسیل را داشته است تا برای هر یک از 3 شخصیت اصلی بازی، داستانی مجزا در نظر گرفته شود و آن را با میان پرده‌های زیبا که شبیه فیلم‌های روز دنیا (حداقل از نظر انفجار) هستند، روایت کند. این واقعا یک نعمت است، چون به هر مسابقه‌‌ای که می‌دهید روح بخشیده است.

با این که گرافیک موتوراستورم نفسگیر است، ولی در مواردی با بافت‌های ضعیف و فیزیک مصنوعی مواجه می‌شویم. میان‌پرده‌ها عالی کار شده است و تا مدتی دهان‌تان را باز می‌گذارد. در آخرزمان همه چیز خراب می‌شود. از ساختمان‌های عظیم گرفته تا پیچ و مهره پل‌ها، ولی با وجود این همه فعل و انفعال، با افت فریم مواجه نخواهیم بود. در واقع همه چیز خیلی روان(!) خراب می‌شود. همچنین اگر بازی را در حالت سه‌بعدی تجربه کنید، لذت دوچندانی خواهید برد. در موتوراستورم همیشه به گرافیک و شلوغ کاری بیشتر از ماهیت یک بازی مسابقه‌‌ای توجه شده است. به همین دلیل آن طور که محیط بازی از نظر گرافیک و طراحی قوی است، مدل وسایل نقلیه خوب کار نشده است.

همچنین به کنترل آنها به عنوان یکی از ارکان اساسی این سبک دقت زیادی نشده است. تازه اگر بخواهید وسایل نقلیه‌ای را که چهارچرخ نیستند برانید به دلیل ناپایداری زیاد، شاید از کنترل بسیار بد آنها منزجر شوید. بازی همچنان خشن و روند بازی بی‌رحم است و اگر فکر می‌کنید خیلی راحت می‌توانید از خرابه‌های سانفرانسیسکو عبور کنید بدون این که از بلندی بیفتید یا لاستیک‌تان بترکد، سخت در اشتباهید. هوش مصنوعی در مراحل ابتدایی اجازه می‌دهد براحتی برنده شوید، ولی هر چه در مراحل پیش بروید سخت‌تر می‌شود و برای برنده شدن مجبورید بیشتر بجنگید و باید تمام نقشه و موانع آن را بخوبی بشناسید. موسیقی و قطعه‌های به کار گرفته شده ـ که بسیار مهیج هستند ـ کمک شایانی به روند بازی می‌کند و کاملا با حال و هوای آخرزمانی آن همخوانی دارد. از نکات اضافه شده به بازی می‌توان به نوار شتاب اشاره کرد که به HUD اضافه شده است. مسابقه «داغ داغ» و ماشین‌های قدیمی‌(Muscle) هم از تازه‌های موتوراستورم در این نسخه هستند.

بخش چندنفره بازی‌های مسابقه‌ای همیشه باید حرفی برای گفتن داشته باشد، ولی متاسفانه این موضوع در مورد آخرزمان صدق نمی‌کند و بزرگ‌ترین مشکل آن برمی‌گردد به سرورهای پرمشکل و خلوت بازی، ولی خوشبختانه بخش مسابقه‌های تیمی‌داخل بازی که به صورت آفلاین است، بسیار جالب ساخته شده است. در این بخش 4 نفر می‌توانند به صورت همزمان (البته در یک صفحه نمایش) با هم کل‌کل کنند. بارگذاری بازی بعضی وقت‌ها بیش از حد طولانی می‌شود. میان‌پرده‌های وسط بازی هم با این که خیلی زیباست، ولی هیجان بازی را می‌گیرد.

در کل به نظر می‌رسد سازندگان بیشتر به فکر ساختن یک دموی تکنیکی زیبا بوده‌اند تا یک بازی که البته در این راه موفق هم شده‌اند. آخرزمان با این که خیلی شلوغ و دارای هرج و مرج است، ولی کاملا ارزش بازی کردن را دارد.

فرهنگ هدایتی