نباید در رویای شیرین قهرمانی آرام بگیریم

نصر که به دلیل روبه‌رویی با آسیب‌های پیاپی، یکی از بدشانس‌ترین و ناکام‌ترین ملی‌پوشان تکواندوی ایران لقب گرفته بود با وجود برخورداری از مدال‌های فراوان جهانی و آسیایی، دستش از رسیدن به طلای رقابت‌های قهرمانی جهان کوتاه مانده بود. حتی در دوره پیش، او در فینال و در حالی که می‌توانست با کسب طلا، تیم ایران را نیز به نخستین قهرمانی خود در تاریخ این رشته برساند در لحظات پایانی، نتیجه را واگذار کرد تا با سیل انتقادها و فشارها روبه‌رو شود.

اما مسابقه‌های این دوره قهرمانی جهان که در کره جنوبی (مهد تکواندوی جهان)‌ با حضور حدود 150 تیم و بیش از یکهزار ورزشکار برگزار شد، تورنمنتی به یادماندنی برای این ورزشکار 25 ساله اصفهانی و تیم ملی ایران بود، چراکه مردان ایران با کسب 3 طلا، یک نقره و 2 برنز، مقتدرانه قهرمان جهان شدند و در این بین، نصرآزادانی پس از استراحت در دور نخست، براحتی همه حریفان رومانیایی، تاجیکستانی، قبرسی، آمریکایی، مالیایی و تایلندی خود را یک به یک از پیش رو برداشت تا نشان دهد اقتدار و درخشش او در بازی‌های آسیایی گوانگجو نیز تصادفی نبوده و اگر بتواند این فرم آمادگی خود را حفظ کند شانس بسیار زیادی برای کسب طلای المپیک خواهد داشت.

فکر می‌کنم برای کره‌ای‌ها خیلی غیرمترقبه بود که قهرمانی جهان را سرانجام در خاک خود از دست بدهند. واکنش آنها به این اتفاق عیجب چگونه بود؟

البته آنها سعی می‌کردند خیلی عادی با این موضوع برخورد کنند و عصبانیتی از خود نشان ندهند. هرچند از تب‌و تاب نیفتاده بودند و با آن که تا روز سوم مسابقه‌ها هیچ عنوانی به دست نیاورده بودند، ولی یکپارچه از تیمشان حمایت می‌کردند و سالن را مملو از تماشاگران متعصب خود کرده بودند.

به هر حال بعد از این که ما قهرمانی آسیا و سپس جام‌جهانی را از کره‌ای‌ها گرفته بودیم آنها یواش‌یواش احساس خطر کرده بودند و پیش‌بینی می‌کردند روزی قهرمانی جهان را هم بگیریم. اتفاقی که شاید پیش از اینها هم می‌توانست رخ بدهد. کره‌ای‌ها این واقعیت را پذیرفته‌اند که حالا ایران قهرمان اول ورزش ملی و باستانی کشور آنهاست و برای بازگشت به جایگاه همیشگی خود نیازمند برنامه‌ریزی و کار و تلاش زیادی هستند.

بله، پیروزی 9 بر 2 مقابل تونگ سالوپ تایلندی، آرزوی همیشگی من یعنی قهرمانی جهان را بالاخره محقق کرد. این حریف تایلندی را در گوانگجو با حساب 5 بر 2 برده بودم تا به مدال برنز آنجا بسنده کند، ولی این بار در فینالی یکطرفه، 2 ـ 9 پیروز شدم. به هر حال هر چه بود به پایان رسید و دیگر نباید به رویدادهای آن مسابقه‌ها فکر کنیم.

به قول هادی ساعی «قهرمانی فقط مربوط به زمانی است که روی سکوی قهرمانی قرار می‌گیریم» و بعد از آن، دیگر این اتفاق تمام شده است. در حقیقت نباید در خواب و رویای شیرین این موفقیت آرام بگیریم و بلافاصله باید با تلاش و برنامه‌ریزی، خود را آنقدر خوب و آماده نگه داریم که باز هم مثمرثمر واقع شویم و قهرمانی‌ها را تکرار کنیم.

چون همزمان با آن فینال، خودم در یکی از مسابقه‌های مقدماتی شرکت کرده بودم، آن مسابقه را ندیدم پس نمی‌توانم اظهارنظر دقیقی بکنم. مطمئنا خستگی و آسیب‌دیدگی معتمد روی نتیجه دیدار فینالش بی‌تاثیر نبوده است. ولی آنچه مسلم است این که آن اشتباه داوری، معتمد را در شرایط بدی قرار داد تا نتواند آن همه فشار را تحمل کند.

رقابت‌های تکواندو در 8 وزن دنبال می‌شود که من با 72کیلو وزن طبیعی، در وزن پنجم یعنی 74 ـ کیلوگرم شرکت می‌کنم. معتمد هم ملی‌پوش وزن چهارم ماست.

اما در المپیک، 4 وزن وجود دارد که هر کشور حداکثر می‌تواند در 2 وزن آن شرکت‌کننده داشته باشد. وزن اول المپیک 58 کیلوگرم، وزن دوم 68 کیلوگرم، وزن سوم 80کیلوگرم و وزن چهارم 80+ کیلوگرم است.

همین‌طور است. البته فرزاد عبداللهی، حجی‌ زواره و حتی بیات هم رقیبانی جدی در سطح جهان تکواندو هستند که گهگاه با تغییر وزن خود در اوزان پایین‌تر ظاهر می‌شوند. من می‌توانم رقابت بسیار خوبی با معتمد برگزار کنم وچون او از بزرگان تکواندوی دنیاست و برای هر کسی در جهان تکواندو رقابت با او بسیار سخت است، فکر می‌کنم برنده مبارزه من و معتمد کسی است که کمتر اشتباه کند.

به هر حال امیدوارم کسی که به صلاحدید کادر فنی تیم ملی در دهه اول تیرماه عازم باکو می‌شود با دست پر و کسب سهمیه المپیک برگردد. حالا مهم نیست این فرد چه کسی باشد.

علاوه بر رقبای خارجی که پیشتر راجع به آنها صحبت کردم همیشه حریفان کره‌ای جدی و بسیار مشکل‌ساز بوده‌اند. در داخل هم چندین رقیب سرسخت می‌شناسم که به اسامی آنها اشاره کردم.

آنها شاید از بهترین حریفان جهانی هم آماده‌تر باشند ولی در مجموع هیچ حریفی را به سرسختی مسوولان دانشگاه اصفهان ندیده‌ام چون با وجود ابراز لطفشان و این که قرار شده دوباره مرا برای ادامه تحصیل بپذیرند ولی هنوز این شرایط فراهم نشده و به دانشگاه بازنگشته‌‌ام.

نقش تاثیرگذار رضا مهماندوست و سختگیری‌های این مربی کار بلد و زحمتکش سرانجام به ثمر رسید تا ایران قهرمان تکواندوی جهان شود.

در این مسیر، البته لطف خدا کاملا مشخص بود چون هم بچه‌ها با تشرف به زیارت امام‌رضا(ع)‌ پیش از شروع مسابقه‌ها شرایط معنوی خوبی پیدا کرده بودند و هم واقعا دعای مردم بویژه خانواده‌های خود را پشت سرشان احساس می‌کردند.