بازیکنی نیستم که با تملق به تیم ‌ملی برسم

پیش از هر چیز باید بگویم من با استقلال قرارداد داشتم و فقط باید درخصوص مسائل مالی با باشگاه صحبت می‌کردم و اصلا هم به جدایی فکر نمی‌کردم. به هر حال من سال‌ها در این تیم بازی کرده‌ام و با مسائل مختلف این تیم به خوبی آشنا هستم و می‌دانم که در استقلال، هرگز در روی یک پاشنه نمی‌چرخد و اوضاع به آن شکل که باعث دلخوری برخی از بازیکنانمان شده بود نمی‌ماند، از این رو کار خودم را انجام دادم و وقتی از باشگاه با من تماس برقرار شد بلافاصله اعلام آمادگی کردم. پس از آن هم تا به امروز در کنار تیم بوده‌ام.

فعلا که هنوز بازی‌هایمان تمام نشده است و جدا از این مساله اگر با خودم باشد دوست دارم در تیم محبوبم بمانم، مگر آن که باشگاه مرا نخواهد.

اصلا آن روز را دوست ندارم و حتی فکر کردن به آن هم عذابم می‌دهد. آن روز من خوب کار نکردم و پس از آن هم خودم باخت را گردن گرفتم. یادم هست که فردای آن باخت وقتی در تمرین حاضر شدم باخت را گردن گرفتم و خیلی مسائل را ثابت کردم. تمام روزنامه‌ها هم در آن برهه به من حمله کردند و سپس نیمکت‌نشین شدم، اما پس از آن و از وقتی که دوباره فرصت بازی به من رسید همواره سعی کردم که از این قبیل اشتباهات را مرتکب نشوم.

از این بابت خوشحالم و امیدوارم توانسته باشم به نوعی اتفاقات آن بازی را جبران کنم.

آن فصلی که به مس کرمان رفتم بهترین انتخابم را انجام دادم. یادم هست که به پیشنهاد سید مهدی رحمتی (دروازه‌بان حال حاضر تیم سپاهان) به مس رفتم و از شرایطم هم کاملا رضایت داشتم. فکر می‌کنم در پایان آن فصل پس از استقلال ما بهترین خط دفاع لیگ را داشتیم و توانستیم سهمیه لیگ قهرمانان آسیا را برای کرمانی‌ها به دست بیاوریم. آقای مظلومی آن فصل هم تمام تلاشش را برای موفقیت مس انجام داد، اما به هرحال شرایط در کرمان و تهران خیلی با هم تفاوت دارد و جایگاه این دو تیم در فوتبال کشور قابل قیاس نیست. با این همه من بر حسب شناخت قبلی که از آقای مظلومی داشتم این فصل راحت کار کردم و مشکلی هم از این بابت ندارم.

درست است همان سال بود، اما آیا لازم است که حالا و پس از این همه وقت به این مساله بپردازیم؟! الان حدود 4 سال از آن موضوع گذشته است.

نمی‌دانم این بحث چه جذابیتی دارد، اما حالا که اصرار دارید می‌گویم. من با امیر قلعه‌نویی مشکلی نداشتم ولی یکی دو نفر که در آن زمان دور و بر او بودند مانع از ادامه حضورم در استقلال شدند. البته آنها در جایگاهی نبودند که بخواهند مانع ماندنم شوند بلکه من خودم شرایط را به گونه‌ای دیدم که ترجیح دادم بروم.

ببینید، گفتنش سخت است. اگر آن زمان در استقلال می‌ماندم به نوعی احترام و عزت امیرحسین صادقی از بین می‌رفت.

‌نه! بحث منت گذاشتن سر من نبود، بلکه چیزی شبیه این بود که بحث تمدید قرارداد من شده بود و می‌خواستند مثل بازیکن تازه‌واردی با من برخورد کنند، به همین خاطر هم من زیر بار نرفتم و از استقلال جدا شدم تا عزتم از بین نرود.

فوتبال روز به روز پیشرفت می‌کند و فوتبالیست‌ها هم به تبعیت از این حرکت سریع، دائم در حال تغییر هستند و شاید کمتر به مهره‌هایی در فوتبال امروزی بربخورید که سال‌های سال فقط در یک تیم توپ بزنند. البته در باره باشگاه‌هایی از قبیل استقلال این مشکل هم به سایر مشکلات اضافه شده است که پیرو بحث نتیجه‌گرا شدن مدیران، دیگر کمتر شاهد اضافه شدن بازیکنان تیم‌های پایه‌ای به رده بزرگسالان هستیم. الان اوضاع به گونه‌ای شده که 90 درصد بازیکنان استقلال از تیم‌های دیگر به این تیم می‌آیند و این اصلا خوب نیست. گرچه نمی‌توان مدیران باشگاه را هم مقصر صرف قلمداد کرد چرا که آنها هم فرصت کافی برای کار کردن به شیوه اصولی را در اختیار ندارند و از روزی که سمت می‌گیرند دائم با این فکر مشغول هستند که با اولین لغزش تیم در لیگ قرار است زیر پایشان جارو شود. بنابراین اگر ثبات مدیریت در باشگاهی مثل استقلال وجود داشته باشد حتم دارم که باز هم مثل گذشته افرادی مثل فتح‌ الله‌زاده با برنامه‌ریزی درست و آینده نگری دقیق، راهی را در پیش خواهند گرفت که در نهایت تیم بزرگسالان باشگاهشان از سرمایه‌های خودش بهره برده و نیازمندی زیادی به صرف هزینه‌های آنچنانی برای جذب مهره‌های دیگر تیم‌ها نداشته باشد.

وحید دوست 9 ـ 8 ساله من است و از این‌که در این سال‌ها رفیق شفیقی چون او را در کنار خودم می‌بینم بسیار خوشحالم. در این مدت هم از او و طرز رفتارش نکات آموزنده فراوانی را آموخته‌ام. او در طول این سال‌ها که در استقلال بازی می‌کند کنار نام‌های بزرگی ایستاده و با تک‌تک آنها در عین رفاقت، رقابتی سالم را تجربه کرده و این ثبات و استمرار حضورش در تیم بزرگی مثل استقلال بیانگر قابلیت‌های اخلاقی و فردی اوست. وحید در این مدت با مسعود قاسمی، هادی طباطبایی، پرویز برومند، توپالوویچ، نامداری، مهدی رحمتی و محمدی رقابت خوبی داشته و من از همین رفتارهای او خیلی چیزها یاد گرفته‌ام. وحید سرشار از انگیزه است و هرگز کم نمی‌آورد.

فرق چندانی ندارد و مشکلی از این بابت ندارم. هر کدام از این دو که درون دروازه باشند خیالم راحت است و درک متقابلی از یکدیگر داریم.

به کار بردن لفظ آشتی چندان جالب نیست چون ما با هم قهر نبودیم، بلکه به خاطر شیطنت یکی از گزارشگران تلویزیونی بود که در حین انجام یکی از بازی‌های استقلال اتفاقی که در خیلی از مسابقات میان هم تیمی‌ها رخ می‌دهد را به شکلی برجسته مطرح و در بیان آن تا حد زیادی غلو کرد. همین شد که روزنامه‌ها به این مساله پرداختند و در نهایت سوءتفاهمی پیش آمد که منجر به قطع رابطه میان ما شد. در واقع فکر می‌کنم که هر دوی ما در این باره تا حدی جوانی کردیم و شاید اگر تجربیات امروزمان را داشتیم هرگز اجازه نمی‌دادیم تا کار به آنجا بکشد.

بله، مشکلی وجود ندارد.

بله.

شاید این هماهنگی در اوایل به خوبی حالا نبود، اما زیاد طول نکشید که به این شرایط برسیم. پژمان و حنیف حالا به خوبی در خط دفاع جا افتاده‌اند و هر زمان که هادی شکوری هم به میدان می‌آید با هم راحت هستیم. امیرآبادی هم که از قدیمی‌هاست و شیرزاد هم توانسته خودش را با سایرین وفق دهد. در کل حرکت تیمی مدافعان استقلال خوب است.

مصدومیتم از ناحیه همسترینگ بود که حدود 9 سانت پارگی عضله را برایم در پی داشت و حسابی اذیتم کرد. البته با همان مصدومیت در بازی برگشت برابر فولاد در اهواز به میدان رفتم، ولی پس از 4 دقیقه مچ پایم آسیب دید و مجبور به ترک زمین شدم.

این پدرم است که حس رقابت را در من تا این حد تقویت می‌کند، او خودش هم شناگر است. نمی‌دانم چطور این حسم را بیان کنم، اما این خصلت خوب یا بد، با من همراه است که حتی در تمرینات تیمی‌مان هم سختگیر هستم و آنجا هم نمی‌خواهم بازنده باشم و باید تحت هر شرایطی بجنگم تا برنده باشم. بارها شده که با مصدومیت‌های اندک کار کرده‌ام و پس از مدتی به کل فراموش کرده‌ام که اصلا آسیب‌دیده بودم. هنوز هم این روحیه را دارم و فکر می‌کنم در استقلال بخشی از این حالاتم هم به عشق و تعصبم به این تیم و پیراهن آن برمی‌گردد.

به هیچ وجه! ما در نصف این شرایط نیز که در هیچ جامی مدعی قهرمانی نبودیم هم وسط هفته 30 تا 40 هزار تماشاگر داشتیم و در پنجشنبه و جمعه بالای 60 هزار نفر به آزادی می‌آمدند. لذا به عنوان یک برادر کوچک‌تر از همه هوادارانمان می‌خواهم که با ما همراه باشند تا در این چند هفته آخر، با تمرکز بیشتری در مسابقات شرکت کنیم و دیگر یک بخش از فکرمان به سکوهای خالی ورزشگاه معطوف نشود.

این فصل یکی از پرخاطره‌ترین فصول فوتبالی‌ام است. خیلی اتفاقات در این فصل رخ داد که هم تلخ بودند و هم شیرین. ما اندکی پیش از داربی رفت داوود جورابلی از لیدرهای بشدت استقلالی‌مان را براثر یک سانحه رانندگی از دست دادیم و شرایط روحی کل اعضای تیم به هم ریخت. داوود همیشه بر این نکته تاکید داشت که استقلال نباید در داربی بازنده باشد و وقتی در بازی رفت ما پیروز از زمین خارج شدیم از این بابت که روح داوود را شاد کرده‌ایم خیلی خوشحال بودیم. پس از آن هم جالب است بدانید که بازی برگشت ما درست همزمان با سالروز تولد داوود یعنی دهم فروردین برگزار شد و ما باز هم توانستیم در آن بازی برنده از زمین خارج شویم و بهترین هدیه را به او و خانواده‌اش اعطا کنیم.

بحث داور نیست، حرف از آدمیزاد است که جایزالخطاست و این فقط برای پرسپولیسی‌ها نبوده است. خودتان که خبرنگار فوتبالی هستید می‌دانید که استقلال هم از این بابت کم لطمه ندیده است. راه دور هم نمی‌رویم، در بازی با تراکتورسازی همه دیدند روی توپی که اصلا اوتش برای ما بود و تبریزی‌ها پرتاب کردند چطور روی شکوری خطا صورت گرفت و داور هم آن را ندید. اگر همان یک بازی را در نظر بگیریم و 3 امتیاز به استقلال اضافه می‌شد خودتان متوجه ضررهای ما از داوری هم می‌شوید. حالا کاری به تک به تک سیدصالحی در بازی با سایپا که داور آوانتاژ نداد یا پنالتی همان بازی روی شریفات و... نداریم. خلاصه داور هم مثل من که در بازی با فولاد اشتباه کردم انسان است و نمی‌توان در این باره به او خرده گرفت.

طبیعی است، آنها بازی بزرگی را باخته بودند و باید برای فرار از انتقاد هوادارانشان موضوعی را بهانه قرار می‌دادند.

شاید ما در جام حذفی هم با آنها بازی کنیم و آنجا پاسخ این طرز تفکرشان را بدهیم. فقط این را بگویم که بازیکنان بزرگ نباید این‌گونه حرف بزنند و باید بدانند که در مورد چه تیمی و چه باشگاهی حرف می‌زنند. من شخصا هرگز به خودم این اجازه را نمی‌دهم که در مورد تیمی مثل پرسپولیس از این قبیل حرف‌ها را بر زبان بیاورم.

آندو در خلال آن بازی رفتاری را در پیش گرفته بود که اصلا از او توقع نمی‌رفت. البته باید دید چه کسانی او را راهنمایی کرده‌اند تا در زمین فوتبال چنین رفتاری داشته باشد و در واقع آنها هم در این رفتار نقش دارند. من در طول زندگی شخصی‌ام حتی اگر با کسی هم خصومتی داشته‌ام حرفم را خطاب به خود آن شخص زده‌ام و هرگز به خانواده طرف مقابلم بی‌احترامی نکرده‌ام، اما نمی‌دانم برخی افراد چطور به خودشان اجازه می‌دهند که در خلال برگزاری یک مسابقه فوتبال به این راحتی هر حرفی بر زبانشان می‌آید را به بازیکن تیم مقابل نسبت بدهند و بعد از پایان مسابقه هم مصاحبه کنند و بگویند با من دوست هستند. بنده هرگز با چنین اشخاصی رفاقت نداشته و نخواهم داشت. کسی که حریم خودش را رعایت نمی‌کند و به خودش اجازه می‌دهد به بزرگ‌تر از خودش بی‌احترامی کند را رفیق خودم به حساب نمی‌آورم. متاسفانه عده‌ای از بازیکنان ما به واسطه ملی‌پوش‌بودن احساس می‌کنند دارای حاشیه امنیت کاذب هستند و می‌توانند هر کاری بخواهند در زمین مسابقه انجام دهند. عده‌ای از افراد هستند که با چند بازی ملی به یکباره منش و رفتارشان به کلی تغییر می‌کند و خدا را هم بنده نیستند و آن وقت هستند افرادی با 70 ـ 60 بازی ملی که هیچ تغییری در رفتارشان دیده نمی‌شود، اما هستند عده‌ای که فقط ادعای بازیکن تیم ملی بودن را دارند.

آخرین بار سال گذشته بود که از سوی افشین قطبی دعوت شدم.

به هر حال مربیگری یک شغل کاملا سلیقه‌ای است و نمی‌توان از کسی توقع داشت که حتما عده‌ای مشخص را به تیم ملی دعوت کند. من هنوز هم پرانگیزه هستم و با قدرت کارم را در استقلال دنبال می‌کنم. البته از آن دسته افرادی هم نیستم که بخواهم با تملق و چاپلوسی خودم را برای سرمربی جدید تیم ملی شیرین کنم، اما متاسفانه این روزها شاهد مصاحبه افرادی هستیم که با بیش از 80 بازی ملی برای آن که خودشان را پیش کارلوس کرش ـ سرمربی تیم ملی ایران ـ‌ شیرین کنند می‌گویند او تیم منچستر را قهرمان کرده است. واقعا آیا لازم است بازیکنانی که فیکس تیم ملی هستند چنین مطالبی را بر زبان بیاورند.

به اعتقاد من مربی‌ای که فدراسیون 4 ماه دنبال به خدمت گرفتنش بود، نیازی به تعریف و تمجید من ندارد. او با تیم‌های بزرگی در اروپا کار کرده است و امیدوارم که در کارش هم موفق باشد.

ما اسیر بدشانسی شده‌ایم. در تهران داشتیم السد را شکست می‌دادیم که در واپسین دقایق گل مساوی را خوردیم و متاسفانه یک پیروزی خوب را از دست دادیم. پس از آن هم در عربستان تیم برتر میدان بودیم و روی یک شوت از راه دور و یک ضربه ایستگاهی گل خوردیم و خودمان چندین موقعیت خوب‌مان را به گل تبدیل نکردیم. در مصاف با پاختاکور هم که توانستیم 4 بر 2 به برتری برسیم، چند گل دیگر را هم نزدیم، اما در تاشکند هم اسیر بدشانسی شدیم. دروازه‌بان پاختاکور در خانه خودشان چند توپ خطرناک ما را از زیر طاق دروازه بیرون کشید.

صد درصد. با برد 6 بر 2 برابر نفت آبادان حالا روحیه بچه‌ها خیلی بالا رفته و حتم دارم که در بازی برگشت برابر السد قطر به برتری خواهم رسید.