زیلوهای 500 ساله بدون محافظ در موزه میبد

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی؛ گرچه از سابقه زیلوبافی در میبد مدرک مستندی موجود نیست، اما بقایایی از قدیمی‌ترین زیلوی بافت میبد در مسجد جامع این شهر وجود دارد که تاریخ 808 قمری را نشان می‌دهد. همچنین زیلو قدیمی‌ترین صنایع دستی میبد محسوب می‌شود که تا چند سال پیش صدها خانوار از محل آن امرار معاش می‌کردند. زیلو هرچند به ظاهر یک فرش نخی ساده است، اما بررسی فنون و تکنیک بافت آن نشان می‌دهدکه غنای فرهنگی و فکر و اندیشه باورشده‌ای در پس هر تار و پود آن نهفته است.

درحال حاضر نبود تجهیزات و حفاظت، زیلوهای میبد را تهدید می‌کند. چنانکه در موزه میبد برخی افراد بدلیل نبود محفظه و بدون درنظرگرفتن ارزش و قدمت زیلوها فرزندانشان را رها کرده تا بر این زیلوها غلت بزنند و بزرگسالان به جای نشستن برصندلی روی زیلوها جا خوش کنند. امری که موزه میبد را از موزه بودن خارج کرده و تنها کاربری انباری به آن بخشیده است. چرا که زیلوهایی که از قدمت بیشتری برخوردارند زیر زیلوهای جدید تر قرار گرفته و روز به روز پوسیده‌تر می‌شوند.علی شریف‌زاده، صنعتگر این رشته درخصوص آسیب‌های وارده توسط بازدیدکنندگان به دلیل نبود محفظه، می‌گوید: زیلوهایی که در موزه میبد جای گرفته بسیار بزرگ و وسیع است و آنها را نمی‌توان داخل محفظه‌ای شیشه‌ای قرار داد اما با استفاده از نرده‌ای محافظ می‌توان از آسیب‌های احتمالی جلوگیری کرد.

وی می‌افزاید: تعداد زیلوهای 500 ساله که از مساجد مختلف جمع‌آوری شده بسیار فراوان است به طوری که رسیدگی و حفاظت بیشتری را می‌طلبد.

علی شریف‌زاده معتقد است تا زمانی که قسمت زیرین زیلو نمناک نباشد و آب به آن نفوذ نکرده باشد برای زیلوها اتفاقی نمی‌افتد اما برای حفاظت اصولی نیازمند نصب حفاظ‌های شیشه‌ای است.

صنعت زیلو از قدیمی‌ترین محصولات دست‌بافته‌ای است که همراه دیگر دستبافته‌های نخی مثل کرباس و پلاس در مسجد حضور داشته است. تشابه زیلو با شوونات مادی و معنوی زندگی مردم میبد اعم از نوع مسکن، معیشت و اعتقادات و باورها، گویای این نکته است که میبدی‌ها در شیوه بافت آن دخل و تصرفاتی کرده‌اند و نقش‌های زیادی را برآن افزوده‌اند.