خواندنی روز

ترس‌ها را پشت آرزوهات قایم کن

محمدرضا کاتب از آن دسته نویسندگانی است که چندان در بند جوایز متعدد ادبی در ایران نیست، (هر چند آثارش چندین جایزه ادبی را به خود اختصاص داده) نه این که بی‌علاقه باشد، اما حضور بسیار کمرنگش در مطبوعات و رسانه‌ها نشان از این دارد که چندان علاقه‌ای ندارد خود و حرف‌هایش را جدا از داستان‌ها و رمان‌هایش سنجاق کند و تحویل مخاطب کتابخوانش دهد. این اتفاق را حتی می‌توان از اولین صفحه کتاب تازه‌اش هم متوجه شد؛ جایی که روبه‌روی عنوان «نویسنده به روایت خودش» تنها به آثار منتشر شده از این نویسنده محدود شده است. کاتب، جهان داستانی خاص خود را دارد و جای تاویل و تفسیر و البته تخیل را به عهده خواننده‌اش می‌گذارد. اغلب داستان‌هایش، خواننده را بین خیال و واقعیت نگه می‌دارد و خود و تخیل داستانی‌اش را به خواننده‌اش تحمیل نمی‌کند. «رام‌کننده» عنوان تازه‌ترین اثر این نویسنده است.

کد خبر: ۳۹۹۴۵۰

او از معدود نویسندگان معاصری است که در داستان به زبان ویژه خود رسیده است، بازی‌های زبانی فراوان همراه با روایت‌های تودرتو از ویژگی‌های داستان‌های اوست که در رام‌کننده نیز از این ویژگی نهایت استفاده را برده است.

«رام‌کننده» در دو فصل بلند نوشته شده و سرشار از دیالوگ‌های چند صفحه‌ای میان اشخاص و گاه مونولوگ یا گفتارهای ذهنی طولانی است که کاملا آگاهانه و دقیق در خدمت فضاسازی داستان است.

محمدرضا کاتب به نزدیکی هنرها در وضعیت پست‌مدرن اشاره می‌کند و از داستان به عنوان قالبی یاد می‌کند که بیشترین سود را از این نزدیکی می‌برد و به حد اعلای خود نزدیک‌تر می‌شود.

او رمان «رام‌کننده» را پرداختن به همین موضوع می‌داند و معتقد است در این رمان بیش از پیش سعی کرده است مرز میان داستان و هنرهای دیگر را کمرنگ‌تر کند.

«رام‌کننده» سرشار از تصاویر محو و خاکستری و همراه است با دیالوگ‌هایی جذاب و ملموس که شاید هر مخاطبی بتواند خود را در بخشی از این داستان پیدا کرده و خود را نشانه‌گذاری کند! در بخشی از رمان محمدرضا کاتب نوشته است: «اوهام و آرزوها ترس‌های آدم را پشت چیزهای مرئی و نامرئی قایم می‌کنند تا ما همه‌اش دنبال گمشده‌ای باشیم. همه‌مان همه‌ عمر دنبال یک چیزهایی می‌گردیم که ظاهرا اسمش زندگی است و اسم واقعی‌اش تله.»