باید کتابم را دوباره بخوانم

این نویسنده در مجله‌های معتبری چون نیویورکر، ‌هارپرز، زوتروپ و پلاشرز داستان‌های خود را منتشر می‌کند، علاوه بر این نوشته‌های غیرداستانی‌اش (مقاله‌ها) در مجله نیویورک تایمز منتشر می‌شود. ایگان تاکنون یک مجموعه داستان کوتاه و 4 رمان، از جمله من را نگاه کن و دیدار توسط جوخه خل و چل‌ها نوشته است. رمان من را نگاه کن سال 2001 نامزد مرحله نهایی جایزه کتاب ملی آمریکا شد و رمان جوخه خل و چل‌ها نیز در این اواخر علاوه بر این که جایزه منتقدان کتاب ملی را به دست آورد و نامزد مرحله نیمه‌نهایی جایزه زنانه اورنج شد، جایزه معتبر «پولیتزر» را نیز برای صاحبش به ارمغان آورد.

منظور از عبارت جوخه خل و چل‌ها گروهی از خلافکار‌ها و اوباش است که برای یک اتحادیه فاسد کار می‌کنند. در این رمان منظور از جوخه خل و چل‌ها در واقع استعاره‌ای از نیرو‌های بی‌رحم است که به زندگی شخصیت‌های داستان آسیب می‌زنند یا سرنوشت آنها را تغییر می‌دهند.

بعضی از شخصیت‌های داستان در نهایت به خوشبختی دست پیدا می‌کنند، ولی این خوشبختی محدود است و به آن شکلی که مورد نظر آنها بوده، نیست. ایگان بستر داستان خود را بر فرهنگ جوانان (غربی) قرار داده و به وسیله آن به موضوع بزرگ‌شدن آدم‌ها و در پی آن از دست‌رفتن معصومیت‌هایشان پرداخته است.

نشریه وال استریت ژورنال چند دقیقه پس از اعلام خبر بردن جایزه پولیتزر داستانی با جنیفر ایگان یک گفت‌وگوی تلفنی انجام داده است که می‌خوانید.

از بردن این جایزه چه حسی دارید و کی از برنده شدن خودتان مطلع شدید؟

به نظر من، داوران پولیتزر در انتخاب‌های خود همیشه به شیوه التقاطی عمل کرده‌اند. مثلا، سال گذشته کتابی را برگزیده بودند ـ رمان کم حجم دوره‌گرد‌ها اثر پل‌ هاردینگ ـ که توجه چندانی را به خودش جلب نکرده بود و از برخی جهات رمان بی‌سر و صدایی بود، هرچند البته رمان خیلی خوبی بود. جونو دیاس هم که نویسنده شناخته‌شده‌ای است، برنده جایزه پولیتزر شده است. پولیتزری‌ها تاکنون به طیف وسیعی از کتاب‌ها توجه نشان داده‌اند.

کمی‌ خودخواهانه است که آدم بخواهد فکر کند چون بنیاد پولیتزر اثری از او را انتخاب کرده، پس بنابراین با یک نگرش جدید دارد به ادبیات داستانی نگاه می‌کند. خیلی عجیب است که اینها جایزه پولیتزر داستانی را به من داده‌اند. بیشتر امیدوار بودم که پولیتزر روزنامه‌نگاری را به من بدهند. پولیتزر روزنامه‌نگاری هم داریم و یک روزنامه‌نگار می‌تواند با تلاش و کار سخت آن را به دست بیاورد، ولی این که پولیتزر داستانی را برده‌ام، برایم باورنکردنی است.

جایزه‌ای برای همه نویسندگان

جایزه پولیتزر (که تلفظ صحیح آن «پولیتسر» است) هر ساله علاوه بر ادبیات داستانی به رشته‌های دیگر هنری مثل نمایشنامه‌نویسی، آهنگسازی، روزنامه‌نگاری، شعر، تاریخ و کتاب‌های غیرداستانی تعلق می‌گیرد که در مجموع شامل 21 رشته اصلی و فرعی می‌شود.

در واقع این جایزه‌ای است که همه شاخه‌های نویسندگی را در برمی‌گیرد. 20 نفر از این برندگان هر یک 10 هزار دلار (معادل تقریبی 10 میلیون تومان) وجه نقد دریافت می‌کنند به جز رشته «خدمات عمومی» در بخش روزنامه‌نگاری که یک مدال طلا دریافت می‌کند و معمولا هم به یک روزنامه داده می‌شود.

امسال پولیتزر نمایشنامه‌نویسی به بروس نوریس (کلیمبورن پارک) و پولیتزر شعر هم به کی رایان رسید و ران چرنو برای نوشتن بیوگرافی جورج واشنگتن، پولیتزر بیوگرافی را از آن خود کرد و جایزه ادبیات غیرداستانی را یک نویسنده هندی‌تبار به نام سیدارتا موخرجی برای نوشتن کتاب سلطان همه بیماری‌ها: بیوگرافی سرطان از آن خود کرد.

وال استریت ژورنال 
مترجم: فرشید عطایی