پتوهای برقی از گذشته تا امروز

سال 1921 استفاده از پتوهای برقی در مراکز درمانی که افراد مبتلا به سل در آنجا بستری بودند مورد توجه قرار گرفت. از آنجایی که افراد مبتلا به سل باید ساعات طولانی از طول روز را در فضای باز می‌گذراندند، استفاده از این پتوها راهکار مناسبی برای گرم کردن آنها بود و زمانی که ارائه این پتوها با استقبال خوبی در بازارهای عمومی مواجه شد تلاش‌های زیادی برای ایجاد تغییر در شکل ظاهری پتوهای برقی انجام شد و سرانجام سال 1936 نخستین پتوی برقی اتوماتیک هم اختراع شد. این پتو مجهز به یک دستگاه مجزا برای تنظیم حرارت بود که با توجه به دمای اتاق، روشن یا خاموش می‌شد. این دستگاه تنظیم‌کننده حرارت می‌توانست در صورت لزوم و در شرایط افزایش ناگهانی دما در قسمتی از پتو به عنوان یک سیستم ایمنی عمل کرده و خاموش یا روشن شود و سال 1984 نخستین پتوهای برقی که بدون ترموستات بودند طراحی و ساخته شدند.

البته در دهه 1950 عنوان پتوهای برقی برای این نوع پتوها انتخاب شد و تا پیش از این از آنها به عنوان پتوها یا لحاف‌های حرارتی نام برده می‌شد. ویژگی منحصر به فرد پتوهای الکتریکی امروزی این است که نه‌تنها در واکنش
به دمای محیط و بلکه در واکنش به دمای بدن نیز دمای آنها تغییر خواهد یافت و بنابراین این امکان وجود خواهد داشت که گرمای بیشتری را برای پاهای سرد شما تامین کنند یا این که دمای کمتری در قسمت پیشانی فردی که دمای بدن او  به علت ابتلا به تب افزایش یافته ایجاد کنند.

علاوه بر این یکی از دیگر ویژگی‌های این پتوها در مقایسه با پتوهای الکتریکی اولیه این است که در مقایسه از ایمنی بیشتری برای کاربران برخوردار بوده و خطرات احتمالی آن برای کاربران به میزان قابل‌توجهی کاهش یافته است. نخستین پتوهای برقی که سال 1946 در ایالت ویرجینیا به بازارهای تجاری عرضه شدند تنها 5‌/‌39 دلار قیمت داشتند، اما پتوهای برقی امروزی که در حقیقت نوعی سیستم گرمایشی بسیار پیشرفته‌اند بسیار گران‌قیمت هستند و به ‌رغم قیمت بسیار بالایی که دارند بسیاری از افراد در سراسر دنیا از آن به عنوان یک وسیله گرمایشی مناسب استفاده می‌کنند.

زهرا هداوند