به گزارش ایرنا، این مطالعه نشان می دهد که میدان های مغناطیسی ضعیف غیرعادی بر روی خورشید با فعالیت کاهش یافته خورشیدی، همراه شده و موجب ناپدید شدن لکه های خورشیدی شده اند.
بر اساس اعلام ناسا ، برخی از این لکه های خورشیدی 49 هزار مایل وسعت دارند و در واقع فعالیت مغناطیسی و یا توفان های شدید بر روی سطح خورشید موجب شکل گیری این لکه ها می شود.
لکه های خورشیدی اغلب ذراتی را به فضا متساطع می کنند که به آنها شعله های خورشیدی می گویند.
لکه های خورشیدی از سال 2008 تا 2010 در یک رویداد نادر که نخستین بار در سال 1810 گزارش شده بود، ناپدید شدند.
اگرچه دانشمندان می دانند که خورشید در یک چرخه یازده ساله به طور منظم دارای فعالیت زیاد و اندک بوده، اما ناپدید شدن لکه های خورشیدی برای یک دوره طولانی خیلی رایج نبوده است.
پیت مارتنز از دانشگاه مونتانا و یکی از این سه دانشمند گفت : شناخت لکه های خورشیدی از آن جهت اهمیت دارند که فعالیت های خورشیدی وضعیت آب و هوایی فضا را تحت تاثیر قرار می دهند که آن نیز بر فناوری های فضایی و زمین موثر است.
به عنوان مثال، دانشمندان می گویند نبود لکه های خورشیدی در سال 2009 موجب شد پرتوهای کیهانی به موشک های فضایی برخورد کنند. قرار گرفتن در معرض چنین پرتوهای پرانرژی می تواند برای فضانوردان و خلبانان که قادر هستند در برابر شعله های خورشیدی از خود محافظت کنند اما مقاومتی در برابر پرتوهای کیهانی ندارند، بسیار خطرناک باشد.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
معاون وزیر بهداشت: