jamejamonline
صفحه نخست عمومی کد خبر: ۳۸۸۸۹۵ ۱۰ اسفند ۱۳۸۹  |  ۱۹:۰۰

شاید روزی که در 9 سالگی 730 روپایی زد فکرش را هم نمی‌کرد که یک روز نامش به عنوان استاد بزرگ شطرنج ایران در کتاب جهانی گینس به ثبت برسد. آن قدر دیوانه‌وار فوتبال را دوست داشت که هر روز زودتر به مدرسه می‌رفت تا با دوستانش فوتبال بازی کند اما یک اتفاق باعث شد مسیر زندگی احسان قائم مقامی‌ تغییر کند. خودش آن اتفاق را این گونه توضیح می‌دهد: «خیلی فوتبال را دوست داشتم و عاشقش بودم.

 شاید باور نکنید اما 9 سالم بود که 730 روپایی زدم. 10، 11 ساله بودم که عمویم از من خواست در مسابقات شطرنجی که در سطح مدارس برگزار می‌شد شرکت کنم. من هم به حرفش گوش کردم و در آن مسابقات اول شدم. بعد هم در سطح منطقه مقام آوردم و همین طوری ادامه دادم.

شاید همین آرامش باعث شد وی به سرعت پله‌های ترقی را طی کند. احسان متولد سال 61 است و حالا برای خودش استاد بزرگی شده؛ جهانی و البته رکورددار. 18 سالش بود که به درجه استاد بزرگی رسید: «13 ساله بودم که قول استاد بزرگی دادم. آن موقع خیلی‌ها به من خندیدند ولی من چون قول داده بودم می‌خواستم به حرفم عمل کنم.»

همین اراده باعث شد قائم مقامی‌بهمن امسال با شکستن رکورد جهان، نامش را جهانی کند. او پس از 25 ساعت و 15 دقیقه تلاش و شکست 590 شطرنج‌باز به این افتخار دست یافت. قائم‌مقامی‌ برای رسیدن به این افتخار برابر 614 شطرنج باز از سراسر ایران قرار گرفت و حدود 55 کیلومتر راه رفت. او البته به 8 نفر باخت و 16 تساوی به دست آورد.

قائم مقامی ‌با احساس خاصی از آن روزها صحبت می‌کند؛ احساسی توام با شادمانی به خاطر سرفرازی نام ایران: «ابتدا قرار بود با 604 نفر مسابقه بدهم. البته حدود 800 نفر رسما برای این مسابقات ثبت‌نام کرده بودند که نتوانستند شرکت کنند. آنهایی که آمده بودند خیلی خوب بودند بخصوص نوجوانان و نونهالانی که شرکت کرده بودند سطح فنی بالایی داشتند.این که تصور کنی باید با 590 شطرنج‌باز مسابقه بدهی کار آسانی نیست. شب پیش از رقابت یک لحظه احساس ترس و وحشت کردم. فکر کردم یعنی می‌شود 55 کیلومتر راه رفت؟ با این حال سعی کردم آرامشم را حفظ کنم.»

او اگر چه سعی کرد این کار را انجام دهد اما اتفاقات ناخوشایندی هم در حین مسابقه رخ داد: حدود یک ساعت و نیم از زمان 25 ساعته مسابقه دچار ضعف شدیدی شدم و 95 درصد امتیازاتم را در این زمان از دست دادم. از نظر روحی شرایط خوبی نداشتم اما با ریکاوری 30 دقیقه‌ای به شرایط ایده‌آل برگشتم. اجرا و تدارکات، بیشتر از هر چیزی انرژی مرا گرفت. برای این مسابقه تمرینات شخصی نداشتم و از نظر جسمانی آماده نبودم اما با اراده‌ام توانستم بر مشکلات غلبه کنم. » احسان حالا به خیلی از چیزهایی که می‌خواسته رسیده آن هم در دوران جوانی. او البته یک آرزوی دیگر هم دارد: «تنها آرزویم این است که قهرمان جهان شوم. کار سختی است اما نشدنی نیست. »‌ قائم مقامی‌ بار دیگر از این که شطرنج را به فوتبال ترجیح داده اظهار خوشحالی می‌کند و می‌گوید: «‌ خوشحالم که تصمیم درستی گرفتم. در این راه خیلی‌ها کمکم کردند که بدون کمک آنها و البته لطف خدا هرگز به این جا نمی‌رسیدم.»

او حالا برنامه‌های دیگری دارد که مهم‌ترین آنها به گفته خودش قهرمانی جهان است. او می‌خواهد بالا، بالا و بالاتر برود.

محسن اثیمی

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
ما چرا هنوز زنده‌ایم؟

ما چرا هنوز زنده‌ایم؟

عصر پنجشنبه است. بخار سوپ شلغم، فضای خانه را پر کرده است. جعبه ابزار وسط است. سه‌چهارتا کار کوچک خرده ریزه در خانه باید انجام بدهم. رگلاژ کردن در کابینت‌ها.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر