تیم امید فوتبال کشورمان دیروز در حساس ترین بازی گروه اول بازیهای مقدماتی المپیک آتن با یک گل مغلوب میهمان خود کره جنوبی شد.
کد خبر: ۳۸۳۵۳
دغدغه های بازی کردن یا بازی نکردن ایمان مبعلی تا لحظه آغاز بازی ما را رها نکرد و این بازیکن با وجود آسیب دیدگی ، راهی زمین شد. جواد کاظمیان هم غایب بزرگ تیم ما بود تا در غیاب او جای خالی این بازیکن کاملا احساس شود. مایلی کهن در نبود کاظمیان سیستم 4-2-3-1 را برگزید تا با داشتن مدافعان پرشمارتر، احتمال گل زدن تیم سرعتی کره را کم کند؛ اما این ایده نیز کارساز نشد و خط دفاعی ما بویژه کاملی مفرد پراشتباه ظاهر شدند. در حالی که 20هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند، حدود 400تماشاگر کره ای ورزشگاه آزادی را در اختیار خود گرفته بودند و از ابتدا تا انتهای بازی یک لحظه هم از تشویق تیم خود غافل نشدند. تشویق پرحرارت کره ای ها شاید درسی بود برای تماشاگران ما. در یک بازی ، بازیکنان تیم و تماشاگران از هم انرژی می گیرند. گرچه تیم امید اصلا بازی قابل قبولی ارائه نکرد، اما تشویق تماشاگران نقش غیرقابل انکاری در طراوت بازی آن تیم داشت . تیم ایران بجز ضربه غیرمستقیم مبعلی ، چند موقعیت خطرناک دیگر نیز روی دروازه تیم کره آفرید که هیچ کدام برای ما ثمری نداشت . در نیمه دوم تیم ما صاحب میدان بود ، اما کره جنوبی توسط لی چون سو در دقیقه 61 به گل رسید. باید اعتراف کرد که تیم کره حرفه ای تر از تیم ما کار کرد. تیم ما در بازی دیروز در ارسال پاسهای بلند و حتی در ارسال پاسهای کوتاه ناموفق عمل کرد و برای شیوه انتخابی کره ای ها در بستن راههای نفوذ تیم ما، چاره ای نیندیشید. باخت به کره پایان راه نبود. قصد ما مرور حرفهای تکراری و امیدبخش نیست ؛ اما در صورتی که کاظمیان برگردد، مبعلی و نویدکیا با رفع کامل آسیب دیدگی در اختیار ما باشند و نقاط ضعف خود و کره را شناسایی کنیم ، می توانیم در 4 بازی باقیمانده دوباره به صدر جدول بازگردیم . سال با بازی ایران و کره به پایان رسید. امیدواریم سال 83 که با بازی امیدهای ایران و چین شروع می شود (8 فروردین) سال خوبی برای فوتبال ما باشد.