در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بازگشت به نقطه صفر
در حالی که مدیریت اکبر غمخوار در پرسپولیس وارد سومین سال خود می شود، اوضاع این باشگاه اصلا مساعد به نظر نمی رسد.
شاید این یکی از بزرگترین پیروزی های مهندس محسن مهرعلیزاده پس از رسیدن به ریاست سازمان تربیت بدنی به عنوان جانشین مصطفی هاشمی طبا بود.
اما به دنبال این برد که حرف و حدیثهای بسیاری به همراه داشت - و اعلام آن درست در آخرین روز سال سازمان تربیت بدنی را از نقدهای رسانه ای در امان نگاه داشت - انتخاب اکبر غمخوار به عنوان مدیرعامل باشگاه ، خود یک خبر غیرمترقبه دیگر بود.
غمخوار که تا پیش از آن نیز همراه خسروی وفا، در جلسات هیات مدیره پرسپولیس شرکت می کرد و در واقع یکی از مشاوران علی میرزایی ، آخرین مدیرعامل پرسپولیس پیش از مالکیت سازمان بر پرسپولیس محسوب می شد، بلافاصله پس از پیروزی تربیت بدنی و رسیدن به صندلی مدیرعاملی علیه همکاران قدیمی خود موضعگیری کرد.
غمخوار که از دوستان نزدیک خسروی وفا محسوب می شود و به نظر بیشتر صاحبنظران ، این رفاقت ، بزرگترین عامل نفوذ به پرطرفدارترین باشگاه کشور بوده است ، پس از رسیدن به قدرت ، هیات مدیره ای را از مدیران اجرایی ، نیروهای سیاسی و همین طور پرسپولیسی های قدیمی شکل داد.
در این میان شاید نام محمد دادکان - که بعدها به ریاست فدراسیون فوتبال رسید - جعفر کاشانی ، بازیکن سالهای دور پرسپولیس ، خسروی وفا و جلیل سازگارنژاد، نماینده مجلس بیش از دیگران تامل برانگیز بود.
اما غمخوار که با شعار تغییرات ساختاری و تغییرات بنیادی باشگاه به سوی یک باشگاه حرفه ای سکان امور را به دست گرفت در ادامه مسیر نتوانست آنچه را که می خواست به مرحله اجرا درآورد و با مشکلات و موانعی مواجه شد که عملا موجب شد پرسپولیس همچنان در شرایط گذشته خود باقی بماند.
انباشته شدن این موانع و مشکلات برطرف نشده ، حالا کار را به جایی رسانده است که بسیاری از جابه جایی در مدیریت باشگاه و انقلابی دیگر در راس پرسپولیس صحبت می کنند.
غمخوار در سال اول حضورش کوشید با حفظ کادر فنی ، علی پروین و همان بازیکنان فصل پیش ، مانع از وارد شدن یک شوک به تیم فوتبال شود؛ اما در پایان فصل و در حالی که پروین نتوانسته بود تیمش را به مقامی بهتر از سومی برساند و اعتراض بسیاری از هواداران به بازیهای بی کیفیت تیم سرخپوشان به گوش می رسید، انتخاب سرمربی کروات فولاد خوزستان به عنوان نفر اول نیمکت پرسپولیس موجی از ناآرامی را باعث شد که هنوز هم تبعات آن پایان نیافته است.
اگرچه پیش از آن نیز شنیده می شد که تمایل هیات مدیره باشگاه ، فرستادن علی پروین به روی سکوها و استفاده از یک مربی با دانش به جای اوست ، اما همچنان اعلام این که پروین به مدیریت فنی باشگاه منصوب شده نتوانست او و طرفداران متعصب و سنتی اش را راضی کند.
جدایی پروین از پرسپولیس و قرار گرفتن او کنار تیمی به نام آذربایجان در لیگ دسته دوم فوتبال کشور، عکس العمل بلافاصله پروین به تغییر اتمسفر در پرسپولیس بود؛ واکنشی که از ابتدا مشخص بود تا چه اندازه انفعالی است و پروین هیچ گاه علاقه اش را برای بازگشت به پرسپولیس پنهان نکرده است.
محمود خوردبین ، سرپرست باشگاه پرسپولیس زمان پروین و همراه همیشگی او، با انتقاد دایمی از وضعیت باشگاه همیشه نیت خود و پروین را به روشنی بیان کرده است: «مدیریت فعلی ناتوانی خود را نشان داده است.
پرسپولی هیچ گاه چنین وضعیت اسفباری نداشته است و هیچ کس این وضعیت را به رسمیت نمی شناسد. این تیم ، پروین می خواهد و دیر یا زود او باید برگردد». آنچه خوردبین می گوید در واقع انتقاد از اوضاع کنونی تیم پرسپولیس در لیگ برتر فوتبال کشور است.
قرمزهای تهران در حالی که ابتدای فصل ، شروعی طوفانی داشتند و توانستند در چند بازی با بردهای پرگل چشمها را خیره کنند، در ادامه نتوانستند به روند موفق خود ادامه دهند و با چند شکست سنگین تا آستانه بدترین بحران ها در سالهای اخیر پیش رفتند.
شکست مقابل استقلال ، پاس و چند باخت دیگر در پایان نیم فصل اول کار را تا جایی پیش برد که شایعه برکناری بگوویچ بیش از همیشه شدت گرفت ؛ اما با حمایت مجدد مدیران پرسپولیس از سرمربی کروات تیم ، چنین اتفاقی رنگ واقعیت به خود نگرفت. شکست های پرسپولیس و سقوط مداوم این تیم در جدول لیگ برتر در وضعیتی حادث شد که این تیم در ابتدای فصل با چند خرید گران قیمت ، بسیار امیدوارانه پا به این بازیها گذاشته بود.
بازگشت علی دایی به پرسپولیس ، خرید جواد کاظمیان ، بازگشت امامی فر و حامد کاویانپور، ماندن کریم باقری و آوردن 2 بازیکن خارجی به نامهای ساشا ایلیچ و عیسی ترائوره از نظر اسمی ، تیمی را شکل می داد که بسیاری ، پیشاپیش قهرمانی را به نام پرسپولیس سند زده بودند؛ ولی با گذشت زمان ، این تیم از خود اقتداری نشان نداد و جز بازیهای دیدنی ابتدای فصل ، همیشه تحت فشار به دیدار رقبا رفت.
این فشاری بود که بسیاری آن را ناشی از فضای به وجود آمده در اطراف تیم می دانستند. پروینی ها و شعارهای مداومشان علیه مدیریت و بازیکنان باشگاه ، مصاحبه های تمام نشدنی بازیکنانی که از پرسپولیس جدا شده بودند و تلاش حریفان برای از میدان به در کردن پرسپولیس ، همه عواملی بودند که اکبر غمخوار از آنها با عنوان توطئه یاد می کند و تعداد آن را بیش از 100 مورد می داند!
اما جدا از این بهانه ها که برای توجیه عدم موفقیت پرسپولیس مطرح می شود به نظر می رسد این تیم در وضعیت کنونی جایی برای دفاع ندارد.
نتیجه نگرفتن در مسابقه ها و سقوط تا مکان پنجم جدول در وضعیتی که هیچ امیدی برای قهرمانی وجود ندارد نارضایتی هواداران و پرداخت نشدن بدهی های باشگاه ، به بحران همه جانبه ای دامن زده اند که فرار از آن مطلقا آسان به نظر نمی رسد. بدهی های مالی پرسپولیس تا جایی خطرناک شده که بازیکنان این تیم در پایان سال اعتراض گروهی کردند و حتی صحبت از اعتصاب آنها شنیده می شود و از سوی دیگر، باشگاه حتی توان پرداخت اجاره زمین تمرین خود را ندارد.
با وجود این اصغر باقریان ، معاون ورزشی باشگاه ، امیدوارانه از آینده حرف می زند و مشکلات را رفع شدنی می داند. باقریان می گوید: «تمام اینها مقطعی است . ما برنامه ای کلی و بلندمدت برای پرسپولیس داریم که اصل کارمان را هم روی آن متمرکز کرده ایم ؛ برنامه ای که هدف اصلی آن رساندن پرسپولیس به جایگاه واقعی آن است.»
اما طرح پنجساله ای که باقریان از آن صحبت می کند، برنامه ای شامل مسائل کلی و جزیی است که مسیر تیم را برای سالهای آینده مشخص می کند. تصویب این طرح و ایجاد تغییرات در کادر فنی منوط به آن است که محسن مهرعلیزاده ، رئیس سازمان تربیت بدنی از باشگاه و مدیریت آن اظهار رضایت کند.
اما با وجود آن که گفته می شود مهر علیزاده با توجه به بازیهای زیبای پرسپولیس در هفته های اخیر که البته الزاما منجر به برد نشده نظر مثبتی روی کادر موجود دارد، شایعات از مسائل دیگری سخن می گویند. مطرح شدن نام امیر عابدینی ، مدیرعامل چند ساله پرسپولیس به عنوان نامزد حضور در جمع هیات مدیره باشگاه از جمله این شایعات است.
از یاد نباید برد که حضور عابدینی به عنوان یک مهره تعیین کننده و نامی جذاب را مطلقا نمی توان تغییری کوچک در پرسپولیس تلقی کرد؛ تحولی که خود عابدینی منکر آن می شود و همکاری خود را با این مجموعه غیرممکن می داند.
عابدینی مدیریت پرسپولیس را مجموعه ای از هم پاشیده می داند: «جلیل سازگارنژاد، دیگر نماینده مجلس نخواهد بود و نخواهد توانست کمکی باشگاه بکند، خسروی وفا دیگر در جلسات شرکت نمی کند و دادکان نیز به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال حاضر نیست از مقام خود برای باشگاه سوئاستفاده کند.»
با توجه به گفته های عابدینی آنچه می تواند در آینده ای نزدیک پرسپولیس را از حالت فعلی خارج کند بحث ورود به بورس است که اگرچه صحبت های بسیاری بر سر آن مطرح است در آینده نزدیک ، عملی به نظر نمی رسد.
مسعود پورمحمد، یکی از اعضای هیات مدیره باشگاه نیز در این مورد می گوید: «به دلایل قانونی در حال حاضر اصلا امکان ورود پرسپولیس به بورس وجود ندارد.»
در حال حاضر به نظر می رسد همه شرایط، مشابه آن چیزی است که 2 سال پیش و هنگام تحویل پرسپولیس به تربیت بدنی به چشم می خورد؛ بدهی های کلان ، تیم ضعیف شده و مدیریت بلاتکلیف.
محسن مهرعلیزاده ممکن است در جلساتی که طی این هفته یا هفته آینده برگزار می شود با تعیین سیاست های تازه امر به یک تغییر جدی در پرسپولیس بدهد. گرچه نظر او ممکن است بر ابقای غمخوار باشد؛ کسی که تا به حال نتوانسته اصلاحات ادعایی اش را در پرسپولیس به نتیجه روشنی برساند.
اما آنچه در انتها باقی می ماند پرونده پرسپولیس است که همچنان در دیوانعالی کشور در دست بررسی است ؛ پرونده ای که علی میرزایی ، مدیرعامل سابق و معاون کنونی وزارت اقتصاد و دارایی از اظهارنظر درباره آن طفره می رود و می گوید: «با وجود سیر مثبتی که وجود داشته است از وضعیت پرونده و رای احتمالی آن کاملا بی اطلاع هستم.»
اما امیر عابدینی که معمولا اظهاراتش صراحت بیشتر و البته سندیت کمتری دارد درباره این پرونده بسیار خوشبین است و تا مرحله ای پیش می رود که بگوید پیش از پایان امسال حکم نهایی اعلام می شود.
اگرچه اضافه می کند: «آنها (قضات) هستند که زمان دقیقه اعلام حکم را می دانند.» آیا باید منتظر یک انفجار بزرگ دیگر در پرسپولیس بود یا مهرعلیزاده با نرمش بیشتر بر روند کنونی مهر تایید خواهد زد.
این پرسشی است که برای گرفتن آن به صبر زیادی نیاز نیست و ممکن است تا چند روز دیگر همه چیز مشخص شود.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
