هدف بعدی، قهرمانی جهان در پاریس

بله. فامیلی من پورشب است ولی برخی دوستان در سال‌های پیش، پورشیب تلفظ کردند که به مرور هم این نام جا افتاد. الان برایم تفاوتی ندارد و شما و دیگر دوستان هر کدام را که مایلید و راحت‌ترید بنویسید یا تلفظ کنید.

اما من این هدف را از 5 سال پیش تعقیب می‌کردم و برنامه و تلاشی مستمر برای تحقق آن پیاده کردم.

بله و البته 2 سال قبل از آن هم ملی‌پوش تیم امید بودم که حاصل آن 2 طلای آسیایی و جهانی در این رده سنی بود. 5 سال پیش من عضو تیم جوانان بودم و در اولین اعزام، راهی رقابت‌های قهرمانی جوانان جهان در قبرس شدم که حاصل آن اولین حضور، یک مدال برنز بود. بنابراین نمی‌توانستم در حضور ترکزاد که نفر سوم بزرگسالان جهان بود، جایی برای خود در بازی‌های آسیایی دوحه قطر در نظر داشته باشم. پس هدفم را کسب طلای گوانگجو قرار دادم. به خاطر می‌آورم شعاری که آن زمان، مسعود رهنما (مربی وقت تیم و سرمربی کنونی تیم ملی)‌ بر سر زبان ما انداخت این بود که «ما قهرمانیم‌ ـ تا چین می‌مانیم».

من برای رسیدن به طلا، دو فینال زودرس را پشت سر گذاشتم که به مراتب دشوارتر از فینال واقعی بود. به این ترتیب که ابتدا احمد معین کویتی برنده مدال طلای بازی‌های آسیایی بوسان را شکست دادم و بعد حریف قزاق را که برنده طلای بازی‌های آسیایی دوحه بود از پیش‌رو برداشتم تا در دیدار پایانی با شکست حریف اندونزیایی که دارای عناوین آسیایی بود به مدال طلا برسم. البته در این مسیر، واقعا مربیان تیم ملی با پیدا کردن نقاط ضعف و قوت حریفان، کمک شایانی به من کردند و اگر حمایت کامل فدراسیون و مسوولان ورزش نبود، چنین توفیقی به دست نمی‌آمد. به عنوان نمونه همین که پیش از شروع بازی‌ها، ‌به همه اعضای تیم اعم از برنده و بازنده پاداشی 5 میلیون تومانی تعلق گرفت، سهم بسزایی در ارتقای روحی ما داشت و البته اهدای سریع پاداش قهرمانی و کسب مدال طلا هم که جای خود داشت.

به طور کلی در کاراته سنگین وزن‌ها بیشتر آسیب می‌بینند. بر همین اساس من هم مصدومیت‌های زیادی بویژه دررفتگی‌های زیاد انگشتان دست و پا را تجربه کردم ولی مسعود رهنما به عنوان سرمربی تیم ملی نقش موثری در کمرنگ کردن این مصدومیت‌ها در عملکرد من داشت. او هر ملی‌پوش را به طریق و شیوه مخصوص خود او دارای انگیزه و شرایط مناسب روانی می‌کرد. ازجمله به من مرتب تلقین می‌کرد که تو قدرتمندی پس نباید تو را خسته و آسیب‌دیده ببینم. به طور کلی اگر ورزشکاری به آسیب‌هایش فکر کند و تحت تاثیر آنها قرار گیرد، حتما در عملکرد او تاثیر منفی خواهد گذاشت.

مقاومت قم که باشگاه بسیار خوب و بی‌حاشیه‌ای است.

یک مربی و استاد برجسته نقش بسیار موثری در تربیت شاگردان خود دارد. فکر می‌کنم حضور دباغیان چنین شرایطی را در کاراته قم به وجود آورده است. من خیلی نکات ناب و بکر را از او آموخته‌ام. من اهل شهر ایلام هستم و کاراته را در شهر خودم از کریمی راد آموخته‌ام. ضمن این که از دانش رهنما و هروی هم خیلی بهره برده‌ام، ولی در کنار احترام و دین به تمام این عزیزان، احترام ویژه‌ای به مکتب کاراته قم و کارکشتگی دباغیان قائلم.

واقعا از مسوولان کشور تقاضا می‌کنم، زمینه حضور اسپانسرهای قوی در این رشته را فراهم کنند، چون کاراته‌ بارها نشان داده در میدان‌های مهم جهانی و بازی‌های آسیایی می‌تواند اعتبار بالایی برای کشورمان به ارمغان آورد. الان اگر حسین روحانی و جاسم ویشگاهی را به عنوان قهرمانانی که بارها طلای جهانی را کسب کرده‌اند از بقیه مجزا کنیم، یک کاراته‌کای خوب لیگی بین 2 تا 18 میلیون تومان در طول سال دریافت می‌کند. این در حالی است که ویشگاهی و روحانی هم بیش از 25 تا 30 میلیون تومان در سال نمی‌گیرند. این ارقام به نسبت کیفیت کار، بسیار کم و ناعادلانه است. چون با اذعان به تمام زحماتی که تمام ورزشکاران رشته‌های تیمی می‌کشند من فکر می‌کنم زحمت ورزشکاران رشته‌های انفرادی از آنها بیشتر است، چون اگر فردی در یک رشته تیمی دچار کم‌کاری شود، در کنار تلاش‌های بقیه، کمتر نمود پیدا می‌کند، ولی در رشته انفرادی، ناآمادگی یک ورزشکار کاملا به چشم می‌آید.

من گوانگجو را یک خاطره فرض می‌کنم و دیگر به آن فکر نمی‌کنم. در حقیقت از هم‌اکنون اهدف بعدی را دنبال می‌کنم. با وجود آن که ورزش کاراته المپیکی نیست ولی آرزویم این است که روزی این ورزش المپیکی شود و فاتح مدال طلای این بازی‌ها شوم. هدف بعدی من هم که دقیقا برای آن برنامه‌ریزی کرده‌‌ام طلای مسابقه‌های قهرمانی جهان است که سال 2012 در پاریس برگزار می‌شود. فکر می‌کنم با تمرین درست و نیت پاک می‌توان چنین موفقیتی را به دست آورد.