به احترام محصولات ایرانی

 البته این موضوع نه وظیفه دولتمردان یا تولیدکنندگان داخلی است، بلکه در درجه اول وظیفه ماست؛ مایی که شاید به اجبار ضعف در قدرت خرید، ترجیح می‌دهیم جنس ارزان و بی‌کیفیت چینی را به پا کنیم، بپوشیم، خانه‌هایمان را پر کنیم و این روزها حتی از آن تغذیه کنیم.

دست‌کم اگر نمی‌توانیم مثلا مابه‌التفاوت قیمت کفش مرغوب ایرانی و نامرغوب چینی را بپردازیم، به محصول ایرانی بد نگوییم. اگر لوازم خانگی‌مان چینی است، پا روی پا نیندازیم و زحمت تولیدکنندگان ایرانی را نادیده بگیریم و شعار دهیم که جنس فقط خارجی‌اش خوب است.

این از وظیفه من و توی شهروند است که البته کاش می‌شد بیشتر در معرض فرهنگ‌سازی محصولات کشور خودمان بودیم؛ اما در این میان، وظیفه دیگری به‌عهده تولیدکننده ایرانی است که انگار سال‌هاست فراموش شده. مثالش یک جور پاستیل ایرانی است که اتفاقا کیفیتش خوب است، محصولاتش به خاطر بازاری که دارد، در اکثر سوپرمارکت‌ها کنار محصول خارجی چیده می‌شود اما محصول جدیدش شکل حروف الفبای انگلیسی است.

مثال دیگرش یک پوشاک خوب ایرانی است که اسمش یک واژه کاملا انگلیسی است. مثال دیگرش کفش چرم و ساخته تولیدکننده تبریزی است که به اسم یک برند خارجی و با عنوان محصول کشور ترکیه به فروش می‌رسد و توی مصرف‌کننده هم پزش را می‌دهی که چه کفش خارجی خوبی داری.

از آن طرف هم، وقتی سراغ تولیدکننده ایرانی می‌روی، اعتراض می‌کند که مثلا اگر اسم محصولش را ایرانی بگذارد، بازار ندارد، می‌گوید همین خود شما ترجیح می‌دهی اسم کفشت خارجی باشد تا مثلا یک اسم ایرانی، می‌گوید باورت این شده که اگر حتی اسم ایرانی را هم با حروف خارجی بنویسند، کیفیتش عوض می‌شود، خوب می‌شود، البته بیراه نمی‌گوید.

پس بهتر است کمی به خودمان بیاییم، هنوز هم محصولات خارجی وجود دارند که کیفیتشان نمونه ندارد اما یا در ایران کمیاب هستند یا من و توی کارمند و کارگر امکان خریدش را نداریم، پس بیاییم کمی منصف باشیم، به خاطر محصولات چینی، ارزش محصولات ایرانی را کم نکنیم. بیاییم به پاس زحمت کارگران ایرانی در تولید محصولات داخلی، تمام‌قد بایستیم.