گفت و گو با دکتر پرویز مظاهری، دبیر انجمن علمی روانپزشکان ایران

روح و روان‌هایی که به درد می‌آیند

اگر نیم نگاهی به آمار و ارقام مختلفی که نشان می‌دهند 450 میلیون نفر در جهان اختلال روانی دارند و پیش‌بینی می‌شود تا سال 2020 نسبت این بیماری‌ها 15 درصد افزایش یابد، بیندازیم متوجه می‌شویم که چرا در جوامع امروزی درمان مشکلات مختلف روحی و روانی همچون اضطراب و افسردگی اینقدر اهمیت پیدا می‌کند. میزان شیوع این اختلالات در کشور ما هم تفاوت چندانی با آمار بین‌المللی ندارد، در حالی که با آگاهی بموقع جامعه از علائم، دلایل وعوارض این اختلالات می‌توان از بروز حاد آنها پیشگیری کرد و ترس برچسب روانی بودن را از مبتلایان زدود. به بهانه برگزاری دهمین کنگره سالانه انجمن روانپزشکان ایران با دکتر پرویز مظاهری، دبیر این انجمن گفت‌وگو کردیم و از او درباره موضوعات مختلفی همچون اهمیت توجه به اختلالات روحی وراهکارهای پیش‌رو در درمان آنها پرسیدیم.
کد خبر: ۳۷۲۹۳۶

آن طور که عنوان می‌شود 5 مورد از10 بیماری‌ای که در فرد ناتوانی ایجاد می‌کند، اختلالات روانپزشکی همچون افسردگی،‌ اختلالات دو قطبی، اسکیزوفرنیا، وسواس و اختلالات مرتبط با مصرف مواد و الکل هستند. به طور کلی چرا بحث سلامت روان اینقدر مهم است؟

اهمیت سلامت روان در همین است که از 10 مورد بیماری مهمی که موجب کاهش عملکرد افراد در جامعه می‌شوند، 5 مورد اختلالات روانپزشکی هستند. طبق تعریفی نیز که سازمان جهانی بهداشت برای سلامت داده است، سلامت جسمانی بدون سلامت روانی قابل تعریف نیست. این در حالی است که اختلالات روانپزشکی برعکس بیماری‌های جسمی علاوه بر بیمار، افراد خانواده و جامعه را هم تحت تاثیر قرار می‌دهند و در صورت عدم درمان و تداوم، موجب کاهش بازدهی و توانایی، اخراج از محیط کار و خسارت‌های مادی فراوان می‌شوند.

صنعتی شدن جوامع مختلف چه تاثیری بر افزایش بیماری‌های روانی دارد؟

صنعتی شدن جوامع موجب ماشینی شدن زندگی مردم، کاهش درآمدها و نیاز به فعالیت بیشتر و استراحت کمتر و کاهش روابط بین فردی می‌شود. همچنین کاهش روابط عاطفی و کلامی بین افراد خانواده و جامعه نیز از تبعات صنعتی شدن است. در اغلب کشورهای صنعتی و پیشرفته، برخلاف انتظار، آمار مبتلایان به اختلالات روانپزشکی به خصوص افسردگی و اضطراب قابل توجه است.

در جامعه ما چطور؟ آیا آمار دقیقی از میزان مبتلایان به بیماری‌های روحی و روانی وجود دارد؟ و به طور کلی آیا براساس آمار سال‌های اخیر نسبت به گذشته تعداد بیماران افزایش داشته است؟

آمار دقیق از مبتلایان به اختلالات روانپزشکی در ایران وجود ندارد، ولی این آمار در کشور تقریبا همتراز با سایر کشورهاست که براساس آن 25-22 درصد مردم به این اختلالات مبتلا هستند.

در این شرایط که نزدیک به یک‌چهارم جامعه دچار اختلالات روحی و روانی هستند باور عمومی در جامعه ما این است که فقط دیوانه‌ها به روانپزشک و روان‌شناس مراجعه می‌کنند. شما و همکارانتان برای این‌که چنین باوری را تغییر دهید یا دست‌کم تعدیل کنید چه کرده‌اید؟

خوشبختانه در مقایسه با سال‌های قبل این باور حداقل در افراد با تحصیلات بالا رو به کاهش است و مردم با آرامش بیشتری به روانپزشک و روان‌شناس مراجعه می‌کنند. انجمن روانپزشکان ایران از طریق وسایل ارتباط جمعی از جمله صدا و سیما و روزنامه‌ها و مجلات سعی در تغییر نگرش مردم داشته و تا حدود زیادی نیز موفق بوده است. همچنین همکاران عضو انجمن با سخنرانی‌ها، مصاحبه‌ها و مقالات درج شده در روزنامه و مجلات با طرح کردن مباحث علمی روانپزشکی در این زمینه اقدام می‌کنند.

یکی از مشکلات این نوع بیماری‌ها این است که برخلاف بیماری‌های جسمی علائم و نشانه‌های مشخصی که باعث مراجعه به پزشک باشد، وجود ندارد. بهتر است بگوییم وجود دارد، ولی بیمار در مرحله انکار مشکل خود را قبول نمی‌کند. برای آن که متوجه شویم فردی به بیماری‌های روحی و روانی مبتلاست آیا فاکتورهای مشخصی وجود دارد؟

به طورکلی علائم متعددی می‌توانند بیان کننده حالات روحی و روانی در اغلب مردم باشند. کاهش لذت از شرایط زندگی، افت عملکرد، اضطراب و بی‌قراری، افزایش تحریک‌پذیری، عصبانیت تغییر اشتها (پرخوری یا کم خوری)، اختلال خواب (کم‌خوابی یا پرخوابی) و عدم رسیدگی از جمله این علائم هستند.

شاید باید به این سوال اساسی برسیم که در کشور ما چقدر به مقوله بهداشت روان توجه می‌شود؟

همان‌گونه که اشاره کردم، در مقایسه با سال‌های پیش اهمیت بهداشت روان و سلامت روان در کشور افزایش یافته، ولی هنوز کافی نیست. در چند ماه اخیر نیز وزارت بهداشت با کوچک کردن اداره کل سلامت روانی و اجتماعی، موجب بروز نگرانی‌هایی در متولیان امر یعنی روان‌شناسان و روانپزشکان شده، زیرا این نگرانی وجود دارد که اعتبارات مربوط هم کم شود. از طرفی سازمان‌های بیمه‌گر هم حاضر به پذیرش مبتلایان به اختلالات روانپزشکی نیستند و داروهای موثر در اختلالات روانپزشکی هم گران هستند.

یکی از موضوعاتی که در کنگره امسال شما مطرح شد این بود که ایرانی‌ها از خدمات اورژانس روانپزشکی محرومند. این خدمات دقیقا چه هستند؟

مظاهری: آمار دقیق از مبتلایان به اختلالات روانپزشکی در ایران وجود ندارد ولی این آمار در کشور تقریبا همتراز با سایر کشورهاست که براساس آن 25-22 درصد مردم به این اختلالات مبتلا هستند

اورژانس روانپزشکی یعنی رسیدگی سریع به بیماری که قصد صدمه زدن به خود یا دیگران را به صورت خودآگاه یا ناخودآگاه دارد، مثلا فردی که به دلیل افسردگی شدید قصد خودکشی دارد یا بیماری که تحت تاثیر هذیان‌ها و توهمات خود ممکن است به خود یا دیگران صدمه بزند. گفتنی است تمام اختلالات روانپزشکی در حالات شدید می‌توانند به نوعی اورژانس تلقی شوند بخصوص اختلالات سوءمصرف مواد. متاسفانه بیمارستان‌های غیر روانپزشکی از پذیرش این قبیل بیماران امتناع می‌کنند.

در چنین شرایطی تکلیف این افراد چیست؟ برای آن که این خدمات قابل ارائه شوند چه زیرساخت‌ها و امکاناتی لازم است؟

لازم است مصوبه چند سال قبل وزارت بهداشت مبنی بر اختصاص 10 درصد تخت‌های بیمارستان‌های عمومی به بیماران روانپزشکی اجرا و پیگیری شود و آموزش لازم به پزشکان و پرسنل اورژانس‌ها و بیمارستان‌ها داده شود. انجمن علمی روانپزشکان ایران آماده هرگونه همکاری در این زمینه است.

با توجه به این‌که مصرف مواد مخدر بخصوص انواع جدیدشان اختلالات زیادی را در مصرف‌کنندگان ایجاد می‌کند مطمئنا این افراد هم به اورژانس روانپزشکی احتیاج دارند.آیا درمان‌های ویژه‌ای برای این افراد وجود دارد؟

بله. همه اختلالات سوء مصرف مواد مخدر، محرک و روانگردان قابل پیشگیری و درمان هستند. درمان ترکیبی از درمان‌های دارویی (سم‌زدایی) و غیردارویی (رواندرمانی و شناخت درمانی و خانواده درمانی) خواهد بود.

به طور کلی چند درصد از بیمارانی که به روانپزشکان مراجعه می‌کنند واقعا درمان می‌شوند؟

آمار دقیقی در این زمینه وجود ندارد و در مورد بیماری‌های مختلف، متفاوت است، اما با توجه به این که عوامل زیستی، روانی و اجتماعی در ایجاد اختلالات روانپزشکی نقش دارند در صورتی‌که در درمان هر 3 عامل فوق توسط درمانگران مدنظر قرار گیرند و همچنین خانواده‌ها هم همکاری لازم را با درمانگران داشته باشند می‌توان امیدوار بود که درصد بالایی از مبتلایان به اختلالات روانپزشکی به طور کامل درمان شوند.

آیا روش یا وسیله جدیدی ارائه شده است که توانسته باشد این درمان‌ها را متحول کند؟

از آنجا که علم در دنیا در حال پیشرفت است، بالطبع در درمان اختلالات روانپزشکی، کشف و ارائه داروها و تکنیک‌های درمانی جدید دور از انتظار نیست.

بسیاری از بیماران معتقدند روانپزشکان فقط قرص خواب‌آور و آرام‌بخش می‌دهند و در نتیجه فرد به جای آن که درمان شود فقط بی‌حال می‌شود و از کارهای روزمره‌اش می‌ماند. آیا این نکته را تایید می‌کنید؟ اگرنه برای آن که جامعه اعتماد بیشتری به شما روانپزشکان داشته باشد چه می‌گویید؟

خوشبختانه این باور غلط که داروهای موثر در درمان روانپزشکی فقط بیمار را بی‌حال می‌کنند و می‌خوابانند یا اعتیادآور هستند، در بین مردم در حال کاهش و از بین رفتن است.

متاسفانه مبتلایان به اختلالات روانپزشکی به توصیه روانپزشکان در مورد پیگیری درمان تا قطع کلیه علائم توجه نمی‌کنند و با توصیه اطرافیان ناآگاه اقدام به قطع یا کاهش داروهای خود می‌کنند. در عین حال درمان بیماران فقط با دارو صورت نمی‌گیرد و لازم است همزمان از درمان‌های غیردارویی نیز برای کاهش آلام و عوامل زمینه‌ساز نیز استفاده شود.

بهاره صفوی / گروه دانش

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها