قرعه سخت مرا از طلا دور کرد

من با قرعه سختی روبه‌رو شدم. درست است قول طلا داده بودم، اما قرعه در مسابقات ووشو خیلی تعیین‌کننده است. برای کسب همین مدال برنز هم دکتر روان‌شناسی که همراه ما بود، خیلی کمک کرد. دکتر اسماعیلی واقعا نقش غیرقابل انکاری در بالا بردن شرایط روحی ما داشت که همین جا از وی تشکر می‌کنم.

من تا به حال در چنین جوی بازی نکرده بودم؛ چه از نظر سطح رقابت‌ها و چه از نظر حضور تماشاگران. در مسابقه اول با حریف افغان با وجود این که قدرت بدنی بالایی داشت و رقابت سختی بود، خوشبختانه موفق شدم مسابقه را با ناک اوت حریف پشت سر بگذارم. در یک‌هشتم نهایی هم نایب قهرمان جهان و قهرمان آسیا از فیلیپین را شکست دادم. این حریف مبارز سرشناسی بود که وقتی مقابلش به پیروزی رسیدم، اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردم، اما در مسابقه بعدی با حریفی از ویتنام روبه‌رو شدم که از وزن 48ـ به 52 ـ آمده بود. ما یک ووشوکار دیگر از ویتنام را همراه مربی برای این مرحله آنالیز کردیم و در حقیقت با حضور او در این وزن غافلگیر شدیم. حریف قدرتمندی بود که 3 بار قهرمان جهان شده بود. با این حال سعی کردم خودم را نبازم و در نهایت با اختلاف کم بازی را واگذار کردم و از رسیدن به فینال بازماندم.

قطعا، علاوه بر شناخت اعتماد به نفس هم پیدا کردم و مطمئن هستم طلا دور از دسترس نیست.

دوره قبلی بازی‌های آسیایی در دوحه من فقط تماشاگر مسابقات بودم، خیلی از ووشو خوشم آمد و علاقه‌مند شدم. با این که شهرستان سمیرم در استان اصفهان نسبتا محروم است ولی انگیزه زیادی داشتم که این راه را در پیش بگیرم. به اصفهان رفتم و در کلاس‌های ووشو ثبت‌نام کردم. خیلی سخت بود، برای هر تمرین زیر نظر خانم سامره خلیلی که واقعا به من کمک کرد فاصله سیمرم تا اصفهان را می‌رفتم و برمی‌گشتم تا این که مسابقات انتخابی تیم ملی شد و انتخاب شدم. 4 سال است که عضو تیم ملی هستم. اولین برنز بانوان در مسابقات آسیایی جوانان را گرفتم و بعد از آن در مسابقات قهرمانی آسیا طلا گرفتم.

ما در دوره‌های قبل فقط فکر تجربه‌اندوزی بودیم. ما که می‌گویم، منظورم ورزشکاران است. در واقع به فکر مدال نبودیم؛ اما این بار حداقل در فدراسیون ووشو شرایط به گونه‌ای بود که تمام برنامه‌ریزی‌ها برای مدال صورت گرفت. برای اولین بار سالن اختصاصی تمرین و مربی خارجی خوب داشتیم و همین امکانات و توجه باعث خودباوری ما شد و به این نتیجه رسیدیم که می‌توانیم افتخارآفرین باشیم؛ البته اردوی 20 روزه‌ای که در چین داشتیم هم نقش مهمی داشت.

این اردو باعث شد که ما بفهمیم چیزی از ووشوکاران چینی کمتر نداریم. باور کنید در مسابقات تدارکاتی و تمرینات آنها کم می‌آوردند؛ ولی ما کم نمی‌آوردیم، فهمیدیم که آنها به خاطر اسم و رسمی که دارند، برای ما ترس ایجاد می‌کنند. همین خودباوری به ما شجاعت و اعتماد داد و باعث شد در بازی‌های آسیایی خوب ظاهر شویم.

مربی ما خیلی عالی بود. در حین مبارزه ما همه فنون را بلد بودیم و این مربی از نظر علمی آنقدر اطلاعات داشت که در هر تمرین، حرف تازه‌ای برای گفتن داشته باشد. علاوه بر این از این‌که یک مربی چینی همراه ما بود، اعتماد به نفس‌مان بالا می‌رفت و افتخار می‌کردیم که یک مربی قابل و خوب داریم.

ما به این نوع پوشش عادت داریم، با همین لباس‌ها تمرین کردیم و‌ آماده شدیم و کاملا راحت هستیم. تازه باور نمی‌کنید وقتی مسوولان کشورهای دیگر می‌دیدند ما با این نوع پوشش و حجاب راحت مبارزه می‌کنیم ما را تشویق می‌کردند و برای ما دست می‌زدند.

ما اصلا از اول قرارمان این بود که در بازی‌های آسیایی با هم حاضر شویم، همیشه در رویاهایمان می‌خواستیم به عنوان 2 تا خواهر روی سکو برویم؛ اما به هر حال در مسابقات انتخابی شهربانو به خانم آزادپور باخت؛ البته آسیب‌دیدگی داشت و این آرزوی ما محقق نشد.

سارا احمدیان
جام‌جم