حاجی‌پور: طلا از دستم پرید

سوسن حاجی‌پور یکی از ورزشکارانی بود که موقع گرفتن مدال برنز خود اشک در چشمانش حلقه زده بود، اما این گریه از شوق نبود بلکه به خاطر از دست دادن مدال طلایی بود که ماه‌ها با رویای کسب آن شب و روز را می‌گذراند.حاجی‌پور، تکواندوکار وزن منفی 57 کیلوگرم تیم ملی کشورمان که امید زیادی برای کسب نشان طلا داشت با یک اشتباه کوچک در مبارزه با حریف چینی خود حضور در فینال را از دست داد و به نشان برنز قناعت کرد، نشانی که تکواندوکار 20 ساله کشورمان را برای کسب مدال خوشرنگ بازی‌های آسیایی 4 سال آینده امیدوار کرده است. گفت‌وگوی ما با سوسن حاجی‌پور را بخوانید:
کد خبر: ۳۷۱۹۶۳

با این‌که بانوان تکواندوکار کارنامه خوبی درگوانگجو داشتند اما از رسیدن به طلا بازماندند این فاصله ما با حریفان از نظر فنی بود یا اتفاقات دیگری مانع طلایی‌شدن شما شد؟

بعضی اوقات یک اشتباه کوچک، یک قضاوت نادرست یا حتی بدشانسی باعث می‌شود به چیزی که شایسته آن هستی نرسی، در مورد ما هم این اتفاق افتاد وگرنه ما از نظر فنی از حریفان چیزی کم نداشتیم، باور کنید ما 10 ماه سخت را پشت سر گذاشتیم کسب مدال در جمع بهترین‌های آسیا که خیلی از آنها از برترین‌های جهان هستند کار راحتی نیست ما مزد زحمات خود را گرفتیم هر چند که هنوز معتقدم حق ما بیشتر از این بود، خود من موقع گرفتن مدال گریه می‌کردم.

پس آن اشک شوق نبود؟

نه، من هم خوشحال بودم هم ناراحت، رفتن روی سکو در اولین تجربه حضور در بازی‌های آسیایی برایم لذت‌بخش بود اما طلا هم دست‌یافتنی بود، من در یک قدمی طلا به خاطر یک اشتباه کوچک بازی را به حریفی از کشور میزبان واگذار کردم، هر چند خوشحالم که دست خالی برنگشتم و به عنوان اولین بانوی استان مازندران بعد از انقلاب در بازی‌های آسیایی مدال گرفتم، اما گریه‌ام به خاطر از دست‌دادن طلا بود.

استقبال مردم استان مازندران و بخصوص شهر بابل در این مدت چطور بود؟

عالی بود، من واقعا نمی‌دانم چطور باید احساسات پاک مردم را پاسخ دهم، این استقبال انگیزه من را دو برابر کرده، شاید باور نکنید اما من سه روز بعد از بازگشت تمرینات اختصاصی را شروع کردم و از همین حالا برای تورنمنت‌های بین‌المللی آتی‌استارت زدم. البته امیدوارم با کسب این تجربه در گوانگجو، در دوره بعدی بازی‌های آسیایی بتوانم طلا بگیرم.

ظاهرا تکواندو در خانواده شما ارثی است، پدر و مادر بعنوان مربی تکواندو و یک خواهر تکواندوکار، چطور تکواندو را شروع کردی و چقدر برای کسب مدال تلاش کردی؟

همینطور است که گفتید. پدرم مربی اسبق تیم ملی در سال‌های 84 و 85 است و حتی من در اولین اعزام همراه تیم نوجوانان (سال 84)‌ همراه پدرم که مربی تیم پسران نوجوان بود به کره اعزام شدم. 6 ساله بودم که همراه پدرم به تمرینات تکواندو رفتم و چون زمینه یادگیری آن را داشتم خیلی سریع پیشرفت کردم، جالب اینجاست مادرم وقتی پیشرفت من را دید جذب تکواندو شد و الان کلاس‌های آموزش تکواندو دارد. او 4 سال به عنوان فنی‌ترین مربی لیگ کشور برگزیده شده و همین یک هفته پیش هم به عنوان فنی‌ترین مربی در بابلسر انتخاب شد.

پس علاوه بر تمرینات همراه تیم ملی و در اردو، تمرینات ویژه و اختصاصی هم زیر نظر پدر و مادر داری؟

بله، من از وقتی که برگشتم از دو سه روز بعد تمرینات را شروع کردم، روزهای زوج همراه مادرم و روزهای فرد همراه پدر. با خواهرم هم تمرین دارم.

پس یک خانه تکواندو دارید.

اتفاقا خیلی‌ها از من می‌پرسند خانه خطرناکی دارید اما جو خانه ما آرام است و تکواندو بخشی از تفریح و زندگی ماست.

کسب مدال توسط تکواندوکاران علاقه مردم را به این رشته بیشتر می‌کند و خیلی‌ها جذب تکواندو می‌شوند، به نظر تو امکانات و بستر لازم برای پیشرفت کسانی که استعداد دارند فراهم است؟

حالا یک نکته جالبی را بگویم، هیچ وقت سابقه نداشته در این فصل سال که مدارس باز است تا این حد از ورزش و تکواندو استقبال شود، از وقتی بازی‌های آسیایی تمام شده تعداد ثبت‌نام شدگان کلاس‌های مادر و پدرم 30 درصد افزایش داشته و همه با رویای رفتن روی سکو، این ورزش را شروع کردند، امکانات خوب است، با این کارنامه حمایت هم بیشتر می‌شود.

بانوان در این مسابقات ثابت کردند غیرممکنی وجود ندارد، موافقی؟

دقیقا، بخصوص در مورد رشته‌های رزمی همیشه این تصور وجود داشت که این ورزش‌ها برای بانوان خوب نیست، ولی ما به همه ثابت کردیم نه تنها بانوان می‌توانند در ورزش‌های رزمی حضور داشته باشند بلکه می‌توانند افتخارآفرین هم باشند.

سارا احمدیان / جام جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها