پُستخانه

اسامی خارجی، مورددار یا نامفهوم، همممممه‌شون می‌شن: «بدون نام». 3-یا وبلاگ خودتون یا صفحه بروبچ، متنتون رو فقط برای یکی از این دو جا پست کنید. [با این حال، اینا رو هم مد نظر داشته باشین، بد نیس‌هااااا:] 4-کوتاه بنویسید، امکان چاپش بیشتره. 5-برای نوشته‌های طنز و بانمک پارتی‌بازی می‌شه! 6-پارتی ندارین؟ آااااخی! پس یه‌چی بنویسین که چفت و بستش درست باشه، یه حرفی داشته باشه که به درد دیگران بخوره، آخرشم نگیم: حالا منظور؟!! 7-تا رسیدن و چیدن نامه‌ها و ایمیلهاتون، یه یکی دو ماهی (ناااااقااااابل!) صبر کنین. بچه‌م رو گازه و چم‌دونم نامه‌م نوبره و اینا، چیییییی؟... نه‌اااااریییییم‌هااااا!!

سنگ صبور: ...قانونای صفحه رو می‌دونم و واقعاً متأسفم که این‌قدر کم شده اما کاچی هم بعضه هیچیه. اما فکر نمی‌کنی اگه مطلبی باشه که آموزنده باشه منتها [محصولی] از [افکار و نوشته‌های خود] شخص نباشه و با مطرح کردن این‌که مال خودش نیست و فقط برا دونستن خواننده‌ها نوشته، بد نباشه؟ چون همه مثل من و شما که اینترنت ندارن که از همه جا بخونن و باخبر باشن...

زهرا-ن.: ...قبل از بلوغ کامل قلبم/ در قیل و قال نافذ چشمانت/ مغلوب گشته‌ام/ وز قالب تمام غزلهایت/ الگو گرفته‌ام/ شاید قلم بلغزد و حسی رقم زند/ شاید که زیر پا برود قلة غرور/ شاید نگاه نافذت این بار، بشکند/ قفل سکوت و خاتمه بخشد فراغ را/ من با صدای گرم تو آرام می‌شوم...

نرجس ارزبین 25 ساله از لاهیجان: ...زیر سایه‌بون دستات، جز تو که پناه ندارم/ من واسه نوشتن از تو، واژه‌ها رو کم میارم/ تو با التماس و خواهش، می‌گی که حرفی نداری/ واسه دزدیدن مهتاب، عاشقا رو جا می‌ذاری/ من با این چشمای عاشق، می‌شینم به انتظارت/ تا که مهتاب نور بپاشه، یا که من بشم بیمارت...

پرستو 21 ساله از تهران: امشب مرا یک جرعه آتش توبه دهید، و وجودم را به یک شاخه گل انسانیت پیوند زنید؛ شاید برای سیراب شدنش کمی انسان باشم (پاسخگو جان، من از اون بروبچم که از اولین روز تولد صفحة بروبچ باهاش بودم و ازش لذت بردم اما تا به حال فرصتی دست نداده تا مطلبی بفرستم. این قطعة ادبی رو تو سن 17 سالگیم نوشتم و این صفحه اولین و آخرین جاییه که این قطعه رو براش می‌فرستم).

نینا: یادته گفتم دلم گرفته فقط شما به ذهنم اومدی؟ الآنم دلم گرفته، عجیب غمگینم. جداً هیشکی رو جز شما سراغ ندارم غمم رو بهش بگم...

دختر باران: ...دیروز این چاردیواری رو که باز کردم و پاسخت رو دیدم که گفته بودی کدوم نوشته‌ها، فک بالا با سقف، و فک پایین با زمین برخورد کرد!...

بدون نام: من 2 سال پیش براتون نامه نوشتم، دسترسی به جوابش پیدا نکردم، باید چه کار کنم؟

فاطمه ملکوتی‌نیا از قم: شاید زندگی یک خواب باشد. یک خواب که هنگامی که از آن برمی‌خیزی یادش لبخندی بر لبانت بنشاند و بگویی صبح به خیر و شاید راه رفتن پسرکی باشد روی کناره‌های جدول، هنگامی که از مدرسه بازمی‌گردد و شاید آواز گنجشکهایی باشد بر روی درختان چنار در یک صبح بهاری...

یامین: چون زلالم، چون تجسم می‌کنم آیینها را/ چون به کم راضی نباشم مایلم بیشینه‌ها را/ چون به آتش می‌رسانم شعله‌ها را از نگاهم/ تا تلاطم می‌کشانم سنگهای سینه‌ها را/ چون تکانم قلبها را گریه‌ها را تازه سازم...

حامد جاویدنیا 20 ساله از برازجان: چند تا تیکه چوب دارم، تصمیم دارم باهاشون یه پنجره بسازم، یه پنجره که رو به خوبیها باز بشه، رو به آسمون بی‌انتها، رو به چیزایی که تموم نمی‌شن...