مشتزنان از رزمی‌کارها عقب ماندند

این مشتزن اگر چه به طور واضح عملکرد ولادیمیر دورتسوف را به بوته نقد نکشاند اما انتخاب فدراسیون را زیرسوال برد. شاید مطرح شدن این مسائل در آستانه بازی‌های آسیایی چندان سیاستمدارانه به نظر نمی‌رسید، با این حال بوکسور 91 کیلوگرمی تیم کشورمان هشدارهای لازم را داده بود. هشدارهایی که در عمل هم نشان دادند که با واقعیت انطباق داشتند.

***

بوکس ایران در حالی بازهای آسیایی را با کسب 3مدال برنز به پایان برد که این کارنامه با هدفگذاری‌های قبلی یکسان نیست. سرمربی اوکراینی قبل از اعزام به این بازی‌ها قول کسب دست‌کم 5 مدال را داده بود که در بین آن 2 نشان طلایی بودند، اما در عمل این اتفاق رخ نداد و تیم ملی بوکس خواسته‌ها را برآورده نکرد. نکته جالب این‌که اکبر احدی مربی تیم کشورمان هم پیش از آغاز بازی‌ها به‌صراحت از وضعیت مثبت تیم ملی سخن به میان آورده و گفته بود که با در نظر گرفتن امکانات و اردوهای تیم ملی و نیز حضور سرمربی خارجی، تیم ملی باید بهتر از دوحه کار کند و دست‌کم 2 مدال طلا به دست آورد در غیر این صورت کارنامه خوبی بر جای نمی‌گذارد.

این حرف‌های مربی تیم کشورمان بهترین سند برای سنجش میزان عملکرد بوکس در بازی‌های آسیایی است و باید پذیرفت که تیم ملی بوکس ایران نتوانست آن‌طور که شایسته بود در گوانگجو ظاهر شود. بوکسورهای باتجربه‌ای مثل مظاهری و ستارپور نتوانستند به مبارزه پایانی راه یابند و به حریفانی باختند که کمتر کسی انتظار آن را داشت. بخصوص شکست علی مظاهری به بوکسور سوریه‌ای در مبارزه پایانی شوک منفی بزرگی به تیم ملی بود زیرا با توجه به سابقه و کیفیت کار این مشتزن کرمانشاهی همگان انتظار داشتند آخرین نماینده ایران در جدول مسابقات به مبارزه نهایی برسد که این‌گونه نشد. مظاهری در شرایطی به محمد گسون از سوریه باخت که قبل از وی رقیب قدرتمندش از ازبکستان را برده بود. محمد ستارپور دیگر چهره سرشناس ایران هم که تا نیمه پایانی با قاطعیت پیش رفته بود در این مرحله به سینگ ویجندر از هند باخت تا او هم مثل مظاهری به مدال برنز قناعت کند. در کنار این دو البته به نظر می‌رسد که مربیان از مقام سومی روح‌الله حسینی در وزن 91+ کیلوگرم تقریبا راضی‌اند. دیچکو، بوکسور قزاقستانی که در مرحله نیمه پایانی از پس نماینده کشورمان برآمد در واقع از کلاس بالاتری نسبت به سایر مشتزنان این وزن در آسیا برخوردار است و به نوعی زور حسینی به این ورزشکار نمی‌رسید.

6 مشتزن دیگری که همراه با تیم کشورمان در این دوره از بازی‌های آسیایی حضور داشتند نتوانستند انتظارات را برآورده سازند. باخت 12 بر صفر هومن کرمی به یلوسینوف از قزاقستان یکی از نتایجی است که قابل هضم نیست و ولادیمیر باید در قبال آن پاسخگو باشد. کرمی از جمله نفراتی بود که در سالهای اخیر روی او حساب ویژه‌ای باز شده بود و بوکسور بی‌تجربه‌ای نیست. شکست مرتضی سپهوند بوکسور باتجربه ایران در وزن 69 کیلوگرم نیز از جمله اتفاقات بد تیم ملی در گوانگجو بوده است. سپهوند در حالی مقابل نماینده میزبان در مرحله یک‌چهارم نهایی 13 بر 6 باخت و حذف شد که انتخابش جنجال‌های بسیاری به دنبال داشت و او هم با قول کسب مدال به عضویت تیم ملی درآمده بود اما در عمل ثابت کرد که مربیان در این وزن انتخاب خوبی نداشتند. سجاد محرابی که نفر اول این وزن بود تنها بخاطر باخت در مسابقه کشوری ـ انتخابی از تیم اعزامی به بازی‌های آسیایی بازماند. سپهوند اگرچه بوکسور باتجربه‌ای به حساب می‌آید و در المپیک پکن نیز بهترین عملکرد را در بین ایرانی‌ها داشت اما او در یک سال و نیم گذشته از اردوی تیم ملی دور مانده بود و شرایط مبارزات سنگین متوالی را در تورنمنت سنگین نداشت و جالب‌تر این‌که سپهوند در توجیه شکست خود گفته است که به دلیل مشکلات شغلی از آرامش کافی برخوردار نبوده است.این در حالی است که وی قبل از سفر به گوانگجو تاکید داشت که در بهترین وضعیت فنی و روحی قرار دارد!

ناطق نوری رئیس فدراسیون بوکس به ظاهر از نتایج کسب شده دفاع می‌کند و حتی زمانی که یک مدال طلا و 3 نقره‌ای که 4 سال پیش در بازی‌های آسیایی دوحه کسب شدند را در کفه دیگر ترازو سنگین‌تر از 3 نشان برنز این دوره از بازی‌های آسیایی می‌بیند عنوان می‌کند که بوکسورها در گوانگجو خوب کار کردند، اما تصمیم‌های وی در بازگشت از چین برمسائل دیگری حکایت می‌کنند. رئیس فدراسیون بوکس با اعلام این سیاست که تیم ملی در آینده از مربیان کوبایی و روس استفاده خواهد کرد به‌طور غیرمستقیم به اشتباه خود در انتخاب سرمربی اوکراینی صحه می‌گذارد. شاید بزرگ‌ترین اشتباه وی و همکارانش این بود که از ولادیمیر در هیچ تورنمنت رسمی تا قبل از بازی‌های آسیایی آزمایش به عمل نیاورده بودند و بزرگ‌ترین تورنمنت پیش‌روی ورزش ایران به نخستین تجربه رسمی این مربی اوکراینی بدل شده بود. این همان موضوعی بود که مقصودلو مدیر تیم‌های ملی هم قبل از بازی‌های گوانگجو در گفت‌وگو با «جام‌جم» در قبال آن ابراز نگرانی داشت و به نظر می‌رسید که چندان به عملکرد این مربی اعتماد نداشت.

به هر تقدیر این دوره از بازی‌های آسیایی درس بزرگی برای بوکس ایران داشت و ثابت کرد مربیان خارجی باید در تورنمنت‌های مختلف و بخصوص رسمی مورد ارزیابی قرار گیرند تا پیش از بازی‌هایی نظیر آسیایی و المپیک به چگونگی عملکردشان اطمینان خاطر حاصل شود.از سوی دیگر بوکسورهای سوریه و هند در این دوره از بازی‌ها نشان دادند که این رشته تنها مختص 3 یا 4 کشور نیست و باید روی تمام آسیا حساب باز کرد و با برنامه بهتری حرکت کرد تا از دیگر رقبا عقب نماند.