به یاد روزهایی که آدم بزرگ‌ها شاد بودند

البته این خصلت خوب به مرور و با همنشینی با بزرگ‌ترها رنگ می‌بازد و هر چقدر سنشان بالاتر می‌رود، زیاده‌خواه‌تر هم می‌شوند تا جایی که هر چه بیشتر برای آنها تدارک دیده می‌شود، گلایه آنها هم بیشتر می‌شود.

اما علم روان‌شناسی ثابت کرده اگر همین آدم بزرگ‌ها به فضای کودکی برده شوند و شرایط کودکی را تجربه کنند، رفتارشان مانند بچه‌ها می‌شود و در این شرایط است که زیاده‌خواهی آنها نیز تعدیل می‌شود. برای اثبات این گفته می‌توان به برنامه بچه‌های دیروز که مدتی است از شبکه تهران پخش می‌شود توجه کرد.

در این برنامه که برای آدم بزرگ‌ها ساخته شده، کارتون‌هایی که در دهه 60 از تلویزیون پخش می‌شد دوباره روی آنتن می‌رود و مجریان این برنامه هم همان مجریانی هستند که برنامه کودک و نوجوان دهه 60 را اجرا می‌کردند؛ الهه رضایی و گیتی خامنه.

با نگاهی به کسانی که برنامه بچه‌های دیروز را تماشا می‌کنند، می‌توان به این نتیجه رسید که آدم بزرگ‌ها در زمان تماشای برنامه‌های مورد علاقه سال‌های کودکی، خصلت‌های آن دوران را بروز می‌دهند. مثلا آنها دچار هیجان‌های خاص بچه‌ها می‌شوند و مثلا با دیدن ماجراهای سندباد یا گالیور به شدت احساساتی شبیه ترس یا خنده را از خود بروز می‌دهند. آنها حالا بزرگ شده‌اند و می‌دانند که ماجراهای سندباد یا گالیور زاییده خیال نویسندگان و کارگردانان این آثار است اما آنها با رجوع به سال‌های گذشته و دوران بچگی ذهن عقل‌گرای خود را کنار می‌گذارند و از دریچه کودکی به کارتون‌ها نگاه می‌کنند.

آدم بزرگ‌ها معمولا با نکته‌سنجی خاصی برنامه‌های تلویزیونی را تماشا می‌کنند، آنها گاهی هم شکایت می‌کنند که مثلا چرا برنامه‌های تلویزیون کیفیت مطلوبی ندارند اما با نگاهی به زیرنویس‌هایی که به صورت مدام در طول برنامه بچه‌های دیروز پخش می‌شود، می‌توان به این نتیجه رسید که آدم بزرگ‌های امروز بشدت از تماشای برنامه بچه‌های دیروز لذت می‌برند و مدام تکرار می‌کنند که این برنامه آنها را به دوران خوش کودکی برده است، در زمانی که بسیاری از مردم ایران از طریق تلویزیون‌های سیاه و سفید، کارتون‌های رنگی را تماشا می‌کردند. در آن زمان آنها قانع بودند و ماجراهای کارتون‌ها آنقدر برایشان جذاب بود که به رنگ یا کمبود امکانات فکر نمی‌کردند. کودکان دیروز حالا بزرگ شده‌اند، پدر و مادر هستند و بسیاری از آنها در زندگی از امکانات خوبی بهره‌مند هستند اما خوشی را در دورانی جستجو می‌کنند که به اندازه امروز امکانات نداشتند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که حد و اندازه امکانات در به وجودآوردن شادی سهم زیادی ندارد. بلکه ذهن آدم‌ها و نوع نگاه آنها به زندگی است که به آنها حس خوشبختی یا بدبختی را القاء می‌کند.

طاهره آشیانی 
گروه رادیو و تلویزیون