این استاد دانشگاه تغییر و تحولات ورزش را آفتی دانست که بخشهای مختلف کشور را تحت تاثیر قرار میدهد: آمدن افراد ناآشنا به کار باعث شد که تلاش جدی برای رفع مشکلات صورت نگیرد. مشکل اینجاست که نمیخواهند مسائل علمی در فرآیند عملیاتی ورزش وارد شود. زمانی که ما در ورزش مسوولیت اجرایی داشتیم تلاش کردیم که بدنه علمی را به اجرایی نزدیک کنیم. این در حالیست که اکنون توجهی به مسائل علمی نمیشود و با توجه به شناختی که از افراد مختلف دارم اصلا انتظار کار علمی از آنها نمیرود.
کردی در گفتوگو با ایسنا به اختلافات حاکم در ورزش اشاره کرد و گفت: گاه این اختلافات به طرز بچگانهای مطرح میشود. بعضی از تیترهایی که از سخنان مسوولان در رسانهها منتشر میشود واقعا آدم را اذیت میکند. اینها برای ورزش کشور سم است. باید تمام این مسائل کنار گذاشته شود، این در حالی است که ما 2 سال بعد از المپیک را رها کردهایم و حالا میخواهیم معجزه کنیم. این افرادی که دنبال کسب عنوان چهارمی در گوانگجو بودند نمیدانم چه فکری داشتند و با چه امکانات و چه افرادی میخواستند به این مقام برسند. رسیدن به چنین جایگاهی برای ایران حداقل به 10 سال زمان و کار نیاز دارد. آن هم در شرایطی که همه همدل بوده و کار به کاردان سپرده شود. در غیر این صورت و اگر ایران به جایگاه خوبی در گوانگجو برسد پس زحمات کشورهایی که سالها کار علمی کردهاند چه میشود. باید با مردم صادق بود. ما این حرفهای تکراری را سالهاست که بر زبان میآوریم، اما کسی به آنها گوش نمیدهد. اینها هیچ گاه نمیگویند که افرادی که این حرفها را میزنند دلشان برای ورزش میسوزد. مجموعهای از افراد غیرمتخصص در راس امور قرار گرفته و حرفهای دور از انتظار میزنند.
وی در پاسخ به این که مسوولیت نتایج ایران در بازیهای آسیایی به عهده کیست؟ تاکید کرد: اگر در گوانگجو بر حسب اتفاقات مدال بگیریم همه میگویند کار ما بود و اگر نتیجه خوبی کسب نکنیم همه به دنبال این هستند که مسوولیت را گردن دیگران بیندازند. در حالی که وظایف برای همه روشن است. هم سازمان و هم کمیته ملی المپیک باید پاسخگو باشند. کمیته نقش حمایتی و تدارکاتی دارد و باید مسائل مختلف مالی، فنی و علمی را در نظر بگیرد. در بعد مدیریتی نیز از آنجا که سازمان روسای فدراسیونها را منصوب میکند مسوولیت دارد.
وی درباره مهمترین فعالیتهایی که باید در مدت زمان باقیمانده تا بازیهای آسیایی انجام گیرد، تاکید کرد: در این فاصله هیچ کاری نمیشود کرد. باید ورزشکاران و مسوولان آرامش خود را حفظ کنند. فشار تمرینات را کم کرده و ورزشکاران را با مسائل بهداشتی، تغذیهای و روانی آشنا کنند. نمیخواهم منفی صحبت کنم. اصلا در این زمان کسی حق منفی صحبتکردن ندارد، چون صحبتهای ناامیدکننده اثرات خود را میگذارد، اما حق داریم که سوال بپرسیم. ولی پاسخگویی وجود ندارد. اگر سکوت کنیم پس وظیفه خبرنگار یا افرادی که مسائل را میفهمند چیست؟
کردی، کیفیسازی اعزام به گوانگجو را مثبت دانست و گفت: باید شرایطی فراهم شود که افراد بیخودی به بازیهای آسیایی نروند. من کیفیسازی را قبول دارم، اما باید زمینههایی ایجاد کنیم که تیمهای بیشتری به شرایط کیفی برسند نه اینکه ورزشکاران را رها کنیم و هیچ نظارتی نداشته باشیم و هر کسی که خودش به سمت کیفیت رفت را اعزام کنیم. در هر صورت اعزام به رویداد مهمی چون المپیک یا بازیهای آسیایی فقط برای کسب تجربه کار درستی به نظر نمیرسد.
این استاد دانشگاه با اشاره به اتفاقاتی که برای سامان طهماسبی افتاد و همچنین خداحافظی مراد محمدی و تاثیرگذاری این خداحافظی بر نتایج احتمالی کاروان کشتی در گوانگجو تاکید کرد: نمیدانم چرا قهرمانان به این زودی کنار گذاشته میشوند شاید شرایط را آشفته میبینند و میخواهند از این مسائل دوری کنند. شاید دوست ندارند در آنچه پیش میآید سهیم باشند. باید به طور جدیتر مسائل را بررسی کرد. روند روشنی برای حمایت از ورزشکاران وجود ندارد. حتی پیش آمده که در یک رشته ورزشی با افراد مختلف 2 مدال طلا گرفتهاند اما به یک نفر آن قدر رسیدهاند که خراب شده است. این چیزها ثبات ندارد و همه چیز به روابط بستگی دارد. در حالی که باید بودجه برای پاداش ورزشکاران مدالآور در بازیهای آسیایی و المپیک و جهانی مشخص و انگیزه برای همه یکسان باشد.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم