انتخاب درست و مناسب بازیگران

هفته‌ای که گذشت سرشار از اتفاق‌های ریز و درشت در عرصه سینما و تلویزیون بود. از یک سو، جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان به پایان رسید و در مراسمی با حضور مسوولان و هنرمندان در همدان، برندگان معرفی شدند. همچنین پخش سریال‌های تلویزیون ادامه دارد که توجه مردم به آخرین اثر داود میرباقری «مختارنامه» جالب توجه است.

کد خبر: ۳۶۲۳۵۰

فیلم‌های روی پرده سینماها، تعدادشان آنقدر زیاد است که برای پوشش دادن آنها، مطبوعات و رسانه‌ها بیش از همیشه به تکاپو افتاده‌اند و محتوای صحبت‌های سازندگان این فیلم‌ها، در مواردی نشان می‌دهد که سینمای ایران در حال حاضر چه وضعیتی دارد.

از یک سو شاهد اختلافات میان حبیب‌الله کاسه‌ساز و رضا اعظمیان بر سر پروژه «کارناوال مرگ» هستیم و از سوی دیگر کارگردان جوان «شکلات داغ» با لحنی صحبت می‌کند که بسیاری از اهالی سینما را خوش نمی‌آید و حتی منجر به دلخوری‌هایی شده است.

«ملک سلیمان» فیلم پرهزینه‌ای که با تکنیک ویژوال افکت ساخته شده و اثری است با ادعای مطرح شدن در عرصه جهانی، هنوز چنان که باید نتوانسته مخاطبان سینما را به خود جلب کند و «سن‌پطرزبورگ» با وجود نامه‌نگاری‌های تند و تیز میان تهیه‌کننده (حمید اعتباریان) و کارگردان (بهروز افخمی) سرانجام روی پرده رفت و این بار افخمی نامه‌نگاری‌هایش را بر سر فیلم «فرزند صبح» آغاز کرده است. اینها و حوادث دیگر، سراسر هفته گذشته را تحت‌الشعاع قرار داد که در زیر به تشریح برخی از مهم‌ترین این رویدادها می‌پردازیم.

«مختارنامه» پس از چند سال تولید و شکل‌گیری حاشیه‌هایی درباره به سرانجام رسیدن و زمان پخش‌اش، سرانجام از ماه گذشته روی آنتن رفت و پس از مدت‌ها بینندگان تلویزیون را سرگرم تماشای یک اثر استاندارد کرد.

داوود میرباقری کارگردان «مختارنامه» که علاقه‌مند به تاریخ اسلام است و سازنده سریال‌های مطرحی مانند «امام علی(ع)»، این بار به بخشی از تاریخ اسلام پرداخته که کم‌تر محقق و تاریخ‌نگاری به آن توجه نشان داده است. شروع سریال او با زخمی شدن امام حسن(ع) است و دعوت کیان (سردار ایرانی) از مختار برای حضور در میدان علیه معاویه. میرباقری با توجه به حساسیت‌های موجود در زمینه نمایش گوشه‌هایی از تاریخ اسلام و نیز با در نظر گرفتن مستندات تاریخی، برای روایت قصه‌اش، هر قسمت از سریالش را با کیفیت یک فیلم سینمایی عرضه کرده است. به این ترتیب که مقدمه‌چینی، اوجگیری و نتیجه دارد و نحوه شخصیت‌پردازی‌اش نیز کاملا با اصول ساختاری سینمای کلاسیک همخوان است.

نحوه دعوت کیان از مختار و تردیدهای سردار مدائن و سپس بازگشت این شخصیت تاریخی و حماسی به میدان مبارزه، الگویی مشابه فیلم‌های وسترن دارد که در کم‌تر فیلم یا سریالی مشابهش را دیده بودیم.

همچنین «مختارنامه» از آن سریال‌هایی است که حضور بازیگران مشهورش برای پر کردن ویترین و جلوه‌فروشی نیست. تک‌تک بازیگران این فیلم درست و مناسب انتخاب شده‌اند و حالا که چند قسمت از این سریال را دیده‌ایم تصور می‌شود که «مختارنامه» نیز یکی از سریال‌های ماندگار و تحسین‌برانگیز تلویزیون باشد.