می‌خواستم در جبهه خودکشی کنم

او نویسندگی فیلم‌های مجروح جنگی، اوینار، آب را گل نکنید و دل نمک را به عهده داشته و همچنین فیلم پنالتی را نوشته و کارگردانی کرده است.

شاه‌حسینی به خاطر نگاه انسان‌دوستانه به فضای جنگی در فیلم شب به خیر فرمانده جایزه ویژه جشنواره سوئیس را به خود اختصاص داد. سال 60 درست بعد از شروع جنگ تحمیلی، شاه‌حسینی در زندگی زناشویی با شکست مواجه شد.

وی با شنیدن صحبت امام که فرمودند جنگ نعمت است از این سخن استفاده کرد: به امور ستادی جنگ در خوزستان گفتم می‌خواهم بروم جبهه و طبق گفته امام از نعمت‌های جنگ فیلمبرداری کنم و آن را به دیگران نشان دهم .

رفتم و چون من با هدف خاص خودم رفته بودم از هیچ چیز نمی‌ترسیدم زمانی که خمپاره به سمتم می‌آمد، اهمیتی نمی‌دادم.

همه فکر می‌کردند خیلی شجاع هستم، برایم احترام قائل می‌شدند و امکانات را در اختیارم می‌گذاشتند، در این میان حوادث زیادی برایم رخ داد.

مثلا یک بار موج انفجار مرا گرفت و به بالا پرت کرد و موقع فرود آمدن روی تانک افتادم و الان جایش هم روی کمرم مانده است اما صدمات من در مقابل جانبازان و دیگران هیچ است. در ابتدای حضورم در جبهه کسی نمی‌دانست با چه نیتی به جبهه آمده‌ام اما در جبهه با رشادت و ایثار و مسائلی روبه‌رو شدم که مشکل خود را بی‌اهمیت دانستم و در مقابل مسائلی که بر مردم خوزستان گذشت، مرگ و زندگی را فراموش کردم و در نتیجه آن اتفاقات مرا به آدم دیگری تبدیل کرد.

الان فیلم‌های جنگی موفقی می‌سازم و باید بگویم مهم‌ترین نقطه عطف زندگی‌ام رفتن به جبهه بود.

خانم شاه‌حسینی، خاطرات بسیاری از حوادث جبهه و جنگ دارد، اما به این نکته پایانی اکتفا می‌کند و می‌گوید: درست زمانی که رسانه‌های جهان، ایران را به جنگ‌طلبی محکوم می‌کردند با فیلم «شب به خیر فرمانده» نشان دادم که در آن جنگ ایران فقط دفاع کرده است. این فیلم در آن مقطع حساس جایزه صلح را از جشنواره سوئیس دریافت کرد و این اتفاق برایم بسیار غرورآفرین بود.