تیم امید ،مدال گوانگجو یا حضور در المپیک؟

ما علی‌رغم این‌که در بازی‌های آسیایی 1990 چین، 1998 تایلند و 2002 کره جنوبی قهرمان شدیم اما باز هم نتوانستیم به المپیک صعود کنیم و این واقعیتی است که نباید از نگاه دست‌اندرکاران مخفی بماند.

تشکیل تیم امید و مشخص شدن کادر فنی، چهار سال قبل از آغاز المپیک برای نخستین بار، این امیدواری را تقویت کرد که درهای المپیک این بار‌ روی فوتبال ما باز می‌شود اما گذشت 2 سال و فراز و نشیب‌های فراوان و نوسان تیم امید، موجب نگرانی شده است.

شکست از ویتنام در تورنمنت 4 جانبه این کشور زنگ خطر را برای این تیم در شرایطی به صدا درآورد که کادر فنی، رویارویی با حریفان درجه سوم آسیا در تورنمنت چهار جانبه را برای تیمی که می‌خواهد به المپیک برود، سودمند نمی‌دانست و غلامحسین پیروانی که هیچ شکی در تعهد و تخصص وی نیست، گله داشت که این بازی‌ها نمی‌تواند کاستی‌ها و معایب ما را مشخص کند اما به تصور پیروزی‌های روحیه‌بخش عازم ویتنام شدیم ولی هرگز به خواسته خود نرسیدیم. گرچه کادر فنی پس از تورنمنت ویتنام و دو دیدار با لهستان و آفریقای جنوبی در تهران، با اظهار رضایت از وضع موجود اعلام کرد: ما به المپیک می‌رویم اما از قرائن و شواهد پیداست اگر از این تیم حمایت همه جانبه به عمل نیاید، حسرت نرفتن به المپیک ما 40 ساله خواهد شد.

در شرایطی که تنها کسب مدال طلا در رده‌بندی کشورها در بازی‌های آسیایی تاثیر دارد باز هم بر استفاده از بازیکنان بزرگسال اصرار داریم و نگاه ما به مدال‌آوری در گوانگجو معطوف شده و از هدف اصلی که راهیابی به المپیک است، غافل شده‌ایم.

اگر حریفان اصلی ما کره جنوبی و ژاپن در بازی‌های آسیایی به جوانان المپیکی میدان می‌دهند و از بازی‌های آسیایی پلی برای رسیدن به المپیک می‌سازند و همواره حضور خود را در المپیک تضمین نموده‌اند، چرا ما از این تجربه گرانبها استفاده نکنیم.

امیدواریم دست‌اندرکاران ورزش با درایت، اهداف ما را از حضور در گوانگجو و المپیک تدوین و به هر یک بهای لازم بدهند تا با تجربه‌ای که امیدهای ما از بازی‌های آسیایی می‌اندوزند، راه رسیدن به المپیک 2012 لندن هموار شود. ما نیز بر این باوریم که امیدهای ما شایستگی راهیابی به المپیک را دارند اما باید با قرار گرفتن در مسیر درست و برنامه‌ریزی صحیح و دیدارهای تدارکاتی مناسب، شرایط به گونه‌ای فراهم شود تا بازیکنان بتوانند با ارائه توانایی‌ها و خلاقیت‌های خود و اجرای فرامین کادر فنی طلسم ناکامی‌ها را بشکنند و آرزوی دیرینه ما را تحقق بخشند، سربلندی تیم امید تکلیف همه است و مسوولان باید با درک اهمیت موضوع و حساسیت‌های آن، با اقدام بموقع و سنجیده مددکار امیدها باشند و رسانه‌ها نیز با ایجاد تاثیرات مثبت و انتقادهای سازنده و راهگشا، ضریب موفقیت آنها را افزایش دهند.