هر ‌روز مرگم را از خدا می‌خواهم

چه مدتی است که در زندان هستی؟

حدود یک سال و نیم. شرایط سختی داشتم.

اگر زنده می‌ماندند، آینده خوبی در انتظارشان نبود. من آنها را کشتم تا بدبخت نشوند.

حسم به من می‌گفت. من پولدار نبودم، حتی نمی‌توانستم نیازهای اولیه آنها را تامین کنم.

من به عنوان پدرشان باید کاری می‌کردم که زندگی خوبی داشته باشند، چون نتوانستم، آنها را از بین بردم.

همسر و دختر بزرگم در خانه نبودند، صبح خیلی زود من سراغ آنها رفتم و سرشان را بریدم.

حس بدی بود و نمی‌دانستم چه می‌کنم. فقط می‌دانستم که دارم به آنها کمک می‌کنم. من آنها را آزار نمی‌دادم و اگر زنده می‌ماندند،‌ آینده خوبی در انتظارشان نبود.

من لطف بزرگی به آنها کردم. فرزندانم به خاطر فقری که داشتیم، نمی‌توانستند درس بخوانند و شرایطشان خوب نبود.

من شرایط روحی خوبی نداشتم. اگر حالم خوب بود که فرزندانم را نمی‌کشتم.

بله می‌دانم متخصصان چنین نظری داده‌اند؛ اما من واقعا حالم خوب نبود.

نه آن‌طور که بشود نامش را اختلاف گذاشت. من و همسرم مثل همه زن و شوهرها با هم اختلاف داشتیم و جر و بحث می‌کردیم؛ اما هیچ وقت درصدد این نبودیم که انتقام بگیریم.

آنها خواب بودند. من ابتدا فرزند بزرگم را به قتل رساندم که نتواند به 2 نفر دیگر کمک کند. 2 نفر دیگر هم بچه بودند. بنابراین مقاومتی در برابرم نکردند.

بله من نقشه داشتم؛ اما نه برای قتل آنها. سعی می‌کردم کاری کنم که خوشبخت باشند. وقتی دیدم کارهایم نتیجه ندارد، تصمیم گرفتم آنها را بکشم.

همسر و دختر بزرگم به من گفتند می‌خواهند به شهرستان بروند و من هم قبول کردم، یکدفعه به ذهنم رسید از فرصت پیش آمده استفاده کنم؛ زیرا مدتی بود کابوس می‌دیدم و تصمیم گرفتم به آن پایان بدهم.

شبی که همسرم در خانه نبود تا صبح بیدار ماندم. به او قول داده بودم از بچه‌ها مراقبت و کاری کنم آنها بهانه نگیرند. حال درستی نداشتم، از خود بی‌خود شده بودم. آنها شام خوردند و بعد رفتند و خوابیدند؛ اما خواب به چشمان من نمی‌آمد، سرم داغ بود. چه اتفاقی برایم افتاده بود، نمی‌دانم. فقط می‌دانم حالم بد بود. تا صبح سیگار کشیدم و ساعت 6 بود که تصمیم گرفتم کاری کنم. باید همه چیز را تمام می‌کردم، صداهایی در گوشم می‌پیچید، تمامی نداشت. به سمت آشپزخانه رفتم و چاقویی برداشتم، ناگهان پشیمان شدم و چاقو را سر جایش گذاشتم. چند دقیقه بعد دوباره چاقو را برداشتم، دستانم می‌لرزید و با خودم گفتم تمامش کن.

خیلی طول نکشید. زمانش درست در خاطرم نمانده است.

تصمیم داشتم خودم را هم بکشم؛ اما نمی‌دانم چرا نتوانستم این کار را بکنم. چند بار سعی کردم رگ دستم را بزنم که نشد. ای کاش در آن زمان می‌توانستم این کار را بکنم.

ساعت‌ها بالای سر اجساد نشستم. می‌دانستم همسرم برمی‌گردد و این صحنه را خواهد دید. با خودم گفتم همسرم آنها را پیدا خواهد کرد و نیازی به حضور من نیست. وقتی نزدیک آمدن همسرم شد، از خانه بیرون رفتم.

همسرم بچه‌ها را خیلی دوست داشت. او خیلی به آنها رسیدگی می‌کرد و من همیشه حسرت می‌خوردم و دلم می‌خواست مادرم به من هم تا‌این‌حد محبت می‌کرد. می‌دانستم ضربه روحی بزرگی به همسرم خواهم زد؛ اما به هر حال برایم مهم بود بچه‌هایم از بدبختی و آینده مبهم نجات پیدا کنند.

بله یک دختر دارم که او زنده است.

او دختر بزرگم بود و با همسرم به مهمانی رفته بود و آن شب در خانه نبود.

بله این کار را می‌کردم. دخترم بزرگ شده بود و آینده‌ای نداشت. او در خانه مانده بود و کاری هم نمی‌توانست بکند. نگاه به زندگی او باعث شد من تصمیم بگیرم، فرزندان دیگرم را بکشم.

همسرم. وقتی او وارد خانه شده بود به تصور این‌که بچه‌ها هنوز خواب هستند، بالای سر آنها رفته و وقتی بچه‌ها را غرق در خون دیده بود، موضوع را به پلیس خبر داده بود.

چند بار سعی کردم با او تماس بگیرم؛ اما او حاضر نیست با من حرف بزند، حتی دختر بزرگم دیگر مرا پدر خود نمی‌داند و بارها به من گفته است دیگر تلاشی برای این‌که او را ببینم، نکنم.

زمانی که تصمیم گرفتم بچه‌هایم را بکشم، اصلا به این چیزها فکر نمی‌کردم. نمی‌دانستم چه مجازاتی در انتظار من است. البته باید بگویم هیچ مجازاتی نمی‌تواند جبران کاری را که من کرده‌ام، بکند. عذابی که حالا دچار آن هستم، آنقدر زیاد است که اگر اعدام می‌شدم، خیلی شرایطم بهتر بود.

زندگی‌ام با یاد آنها می‌گذرد. انگار روحشان همیشه دنبال من است و هر شب خواب آنها را می‌بینم. ای کاش اعدام می‌شدم. ای کاش می‌مردم و از این عذاب راحت می‌شدم.

اگر من چنین پولی داشتم، آینده فرزندانم را تامین می‌کردم و آنها را نمی‌کشتم.

روزگارم طوری شده که هر روز از خداوند مرگ می‌خواهم. ای کاش قبل از آزادی از زندان، مرگ مرا راحت کند. من نه در خانواده‌ام جایی دارم و نه مردم حاضرند مرا بپذیرند. عذاب وجدان هم رهایم نمی‌کند.

مرجان لقایی