شکست تلخ تیم ملی در برابر تیم درجه 2 کویت

ملی‌پوشان ما در بازی برابر کویت، بسیار بی‌انگیزه و بدون هدف نشان دادند و هرگز در طول بازی نتوانستند برای حریف نه چندان مدعی که نیمی از نفراتش را بازیکنان تیم ب این کشور تشکیل می‌دادند، دردسرساز باشند. در چنین شرایطی اصلا تعجب نکردیم وقتی کویت در آخرین دقیقه نیمه اول توسط یوسف سلمان به گل دومش رسید. تیم ملی با این بازی، خیلی زود هوادارانش را برای کسب پنجمین عنوان قهرمانی در غرب آسیا ناامید کرد چون با این نمایش ضعیف، برای جبران همین 2 گل خورده هم باید هر 11 بازیکن را تعویض می‌کردیم که البته امکانش وجود نداشت. به هر حال در روزی که هیچ‌کدام از بازیکنان تیم ملی در حد خود بازی نکردند و هیچ طرح و برنامه خاصی برای پیروزی مقابل کویت به چشم نیامد، گل دقیقه 96 میلاد میداوودی فقط برای دادن چند ثانیه هیجان کاذب به نیمکت‌نشینان تیم ملی موثربود و تغییری در نتیجه نهایی ایجاد نکرد تا هم عنوان قهرمانی در تورنمنت غرب آسیا را از دست بدهیم و هم طلسم شکست ناپذیری‌مان در سال 2010 میلادی شکسته شود.

تیم ملی در حالی مغلوب کویت شد که افشین قطبی قبل از این بازی گفته بود ما برای قهرمانی به اردن آمده‌ایم. قطبی در حالی تیمش را برای این مهم آرایش کرد که سرمربی کویت، از قبل گفته بود هدفشان در تورنمنت غرب آسیا، فقط رسیدن به فینال است نه قهرمانی!حال این سوال به وجود می‌آید که چرا تیمی که فقط برای قهرمانی به اردن رفته بود مغلوب تیمی شد که اصلا دنبال قهرمانی نبود؟ افشین قطبی برای این سوال جواب‌های زیادی دارد: بدشانس بودیم ، کویتی‌ها اتلاف وقت کردند، خسته بودیم، 5 ـ 4 بازیکن اصلی‌مان نبودند و حریف را دست‌کم گرفته بودیم، از جمله همین توجیهات است. آنچه در زیر می‌آید بخش‌هایی از صحبت‌های سرمربی تیم ملی پس از شکست مقابل کویت است:

ـ‌ نتیجه ناراحت‌کننده‌ای بود و متاسفیم که نتوانستیم روند پیروزی‌هایمان را در سال 2010 ادامه دهیم و قهرمان این رقابت‌ها شویم. برای موفقیت هر تیمی نیاز به کمی شانس هم دارد که متاسفانه تیم ایران برابر کویت بویژه در نیمه اول خیلی بدشانس بود.

ـ‌ تیم کویت بسیار بسته بازی کرد و اتلاف وقت و داوران عرب که هیچ برخوردی با این وقت‌کشی‌ها نمی‌کردند باعث شد تیم ما در نیمه دوم هوش و سازماندهی و کار تیمی و نیز نظم و انضباط را از دست بدهد و من بیش از نتیجه، از روش بازی تیم کشورم در نیمه دوم ناراحتم.

ـ‌ یکی از دلایلی که تمرکز و نظم تیمی نداشتیم این بود که 48 ساعت پس از نیمه‌نهایی در دیدار فینال بازی کردیم. ضمن این‌که 4 بازی در 10 روز هم خسته‌کننده است.

ـ‌ ما نیاز به خلاقیت و فوتبال ترکیبی از کناره‌ها داشتیم اما غیبت بازیکنانی چون خلعتبری، شجاعی، رضایی و نوروزی،‌ کیفیت کار ما را پائین آورده بود. البته مصدومیت هادی عقیلی هم خیلی تاثیرگذار بود.

ـ‌ اولین شکست تیم ملی ایران در سال 2010 در سیزدهمین بازی شاید بازیکنان ما را که طعم تلخ باخت را فراموش کرده بودند، به خود بیاورد و این تجربه شاید برای تلاش بیشتر و دست‌کم نگرفتن دیگر تیم‌های آسیایی به ما کمک کند.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش