این تیم تحقیقاتی روشی را مورد بررسی قرار داد که در آن دو ورودی دیداری متفاوت (دورنما و دید دو چشمی) پردازش میشوند و با پردازش این دو اطلاعات، عمق تصویر درک میشود. در آزمایش اول از کودکان و بزرگسالان خواسته شد که از عینک ویژه تصاویر سهبعدی استفاده کنند و برپایه اطلاعات دیداری که تنها مربوط به دورنما یا تنها مربوط به دید دو چشمی یا مربوط به هر دو اطلاعات بود، بگویند که میان دو سطح شیبدار کدامیک صافتر است.
نتایج این تحقیقات نشان داد که کودکان زیر 12 سال در تعبیر این تحریکات دیداری قادر نبودند برای بهبود دقت ارزیابی خود از هر دوی این ورودیها (دید دو چشمی و دور نما) به صورت یکپارچه استفاده کنند. ژدر آزمایش بعدی، از کودکان و بزرگسالان خواسته شد که برای درک تصویر سهبعدی از این اطلاعات ورودی به طور جداگانه استفاده کنند. در این مورد، کودکان به دلیل برخورداری از توانایی درک تحریکات به صورت مجزا توانستند شیب سطوح را بهتر و سریعتر از بزرگسالان درک کنند. براساس گزارش کوردیس، این محققان توضیح دادند: برای درک دنیا ما انواع متفاوت ورودیها را با هم مقایسه میکنیم. یکی از مزایای این پیوند حسی این است که میتوانیم محیط پیرامون را با دقت بیشتری درک کنیم. یکپارچه نکردن اطلاعات حسی در طول دوران رشد میتواند برای کودک که در فاز توسعه باید ارتباط میان حواس خود را یاد بگیرد، یک ارزش انطباقی به شمار میرود. به گفته این محققان، کودکان تا 12 سالگی نمیتوانند اطلاعات مرتبط با حواس مختلف را با هم ادغام کنند، بنابراین دنیا را به روش متفاوتی از بزرگسالان میبینند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم