آثار‌ نامطلوب ‌فرهنگی در فرآیند فرزندپذیری

در این رهگذر همه خانواده‌ها امکان باروری ندارند و چه‌بسا این محرومیت، ‌سرانجام به جدایی بسیاری از زوج‌ها می‌انجامد، در حالی که کمی آن طرف‌تر هستند کودکانی که به دلایل مختلف محروم از تجربه کانون گرم خانواده‌اند و حضورشان در این خانواده‌ها می‌تواند به صورت دوجانبه به حل بسیاری از مسائل دو طرف کمک کند.

البته خانواده‌های نابارور بسیاری هم هستند که شانس خود را برای فرزندخواندگی امتحان کرده‌اند، اما از شرایط نامناسب و دشوار فرزندپذیری گله‌مندند و معتقدند شرایط فرزندخواندگی، معمولی در نظر گرفته نشده است و تنها خانواده‌های محدودی که همه شرایط لازم را داشته باشند، امکان می‌یابند از این طریق صاحب فرزندی شوند.

مهم‌ترین عامل در فرآیند جامعه‌پذیری هر فرد، نهاد خانواده است و کودکان بی‌سرپرست به دلیل عدم تجربه کانون خانواده، کنش و واکنش‌های متفاوت و گاه نابهنجاری از خود بروز می‌دهند. بنابراین قرار گرفتن آنها در میان اعضای خانواده از جمله راهکارهای مهم مقابله با پیامدهای منفی نگهداری درازمدت کودکان در مراکز شبانه‌روزی است. علاوه بر آن کودک در میان خانواده به طور طبیعی نقش‌های مختلف اجتماعی را هم تجربه می‌کند.

در مجموع هدف از فرزندپذیری تقویت روند موسسه‌زدایی در مراقبت از کودکان است، حال این امر می‌تواند به صورت فرزندپذیری دائم یا موقت باشد.

اگرچه شرایط و قوانین فرزندخواندگی به گونه‌ای است که تنها خانواده‌های اندکی را شامل می‌شود، اما می‌توان به شیوه‌های دیگری از جمله امین موقت نیز سرپرستی این کودکان را به خانواده‌های متقاضی سپرد. در شیوه امین موقت، محدودیت‌ها و موانع قانونی فرزندخواندگی وجود ندارد و خانواده‌های بیشتری امکان سرپرستی کودکان را پیدا می‌کنند.

فارغ از مسائل حقوقی در شیوه سرپرستی این کودکان اعم از فرزندخواندگی یا امین موقت و... مقوله مهم دیگری که در این‌باره مانع از پذیرش کودکان در نهاد خانواده می‌شود، بحث فرهنگی است.

بسیاری از خانواده‌ها با وجود داشتن شرایط لازم برای سرپرستی این کودکان، از بیم نگاه سوال‌برانگیز اطرافیان، از پذیرش سرپرستی این کودکان خودداری می‌کنند که غلبه بر این مساله در گام نخست با مشاوره عمیق خانواده متقاضی و در بعد کلان آن با تغییر نگرش عمومی از سوی رسانه‌های ارتباط جمعی میسر است.