شاعری که شعر و زندگی اش جذاب بود

کسانی که دهه 60 را به یاد دارند و به نوعی جوان‌های دهه شصتی محسوب می‌شوند، احتمالا یادشان هست که یکی از نوار‌هایی که آن زمان خیلی بین جوان‌ها رد و بدل می‌شد، نواری بود که در آن شهریار هم شعر می‌خواند و هم داستان زندگی‌اش را روایت می‌کرد.

خیلی‌ها بعد از گوش کردن آن نوار‌ها شیفته شهریار و شعرهایش می‌شدند. شاعری که به روایت خودش یک سال مانده به پایان تحصیلش در رشته پزشکی درس و دانشگاه را رها کرد و به شعر و شاعری چسبید. شکست عشقی شهریار اگر چه زندگی‌اش را دچار بحران کرد، اما در نهایت باعث پوست‌اندازی او شد. شهریار شاعر پس از شکست عشقی‌اش تازه متولد شد و راهی را شروع کرد که در نهایت به ماندگاری او در حوزه شعر و ادب ایران انجامید.

او شاعری بود که به دو زبان شعر می‌گفت. هم ترکی می‌سرود و هم فارسی. در هر دو حوزه هم توانا بودو پر مخاطب.

او از یک‌سو حیدر بابا را می‌سرود (به زبان ترکی ) و از سوی دیگر غزلی را با کلمات فارسی می‌ساخت با این مطلع: «امشب ای ماه به درد دل من تسکینی‌/‌آخر ای ماه تو هم درد من مسکینی» او که در سال‌های پایانی قرن 13 شمسی به دنیا آمده بود.درست در روزگار و زمانه‌ای نشو نما یافت که انقلاب نیما در شعر ایران به وقوع پیوسته بود.او اگر چه تعدادی شعر در قالب‌های جدید سرود، اما فعالیتش را در قالب‌های کلاسیک شعر فارسی مثل غزل و قصیده متمرکز کرد.

محمد حسین بهجت تبریزی بالاخره در 27 شهریور سال 1367 چشم از جهان فروبست و در خانه ابدی‌اش آرام گرفت.

رضا عظیمی 
جام‌جم