غلامزاده: محال است پیشنهاد تغییر ملیت را بپذیرم

شروع این ماجرا به قهرمانی من در رقابت‌های قهرمانی آسیا در سال 2004 برمی‌گردد. آن زمان، رضا مهماندوست، سرمربی فعلی تیم ملی ایران، سرمربی تیم ملی تایوان بود. او از من و باقری معتمد که در همان مسابقه‌ها صاحب نقره آسیا شده بود درخواست کرد مدتی در اردوی تیم تایوان به عنوان حریف تمرینی شرکت کنیم. با موافقت ذوالقدر، ما هم در این اردو شرکت کردیم و این سرآغازی شد بر ادامه همکاری من با تکواندوی این کشور و حتی همین رفت و آمدها به ازدواجم با یک خانم تایوانی انجامید. به همین جهت در کشور تایوان به شهرت قابل ذکری رسیدم تا این که پس از یک مرحله مربیگری تیم ملی در سال 2009، به عنوان مربی این تیم برای بازی‌های آسیایی 2010 برگزیده شدم.

سیستم مربیگری تیم ملی در آنجا به این نحو است که یک تایوانی به عنوان کانون کادر فنی از 2 مربی خارجی کمک می‌گیرد که آن دو، من و یک مربی کره‌ای هستیم. در حقیقت ما 3 نفر تمرین‌ها و مسابقه‌های تیم را سازماندهی می‌کنیم و 3 دستیار تایوانی در این مسیر به ما کمک می‌کنند.

نه من ناچار نیستم آنجا بمانم و در پایان بازی‌های آسیایی برای شرکت در لیگ به ایران برمی‌گردم. البته درست است که برای کسب تجربه مربیگری آن هم در نقطه‌ای عالی، این کار را پذیرفته‌ام. خوشحالم که آغاز مربیگری‌ام در مکانی مثل هنگ‌کنگ، قطر یا امارات نبوده است و در کشوری صاحب سبک در تکواندو مشغول شده‌ام.

تکواندوی زنان تایوان قوی‌تر از مردان آن است و در این بخش با کره و چین بر سر کسب عناوین اول و دوم دنیا رقابت می‌کند، ولی در بخش مردان، همه تمرکز این تیم در اوزان پایین یعنی وزن اول و دوم است که عناوین زیادی به دست آورده‌اند و بختی 80 تا 90 درصدی برای کسب مدال طلای این دو وزن قائلیم. خوشبختانه ایران در این دو وزن در بازی‌‌های آسیایی شرکت‌کننده‌ای ندارد و مبارزه مستقیمی بین ایران و تایوان به وجود نمی‌آید. اتفاقا کره‌ای‌ها هم این دو وزن را برای تایوان خالی کرده‌اند. در مجموع، تکواندوی تایوان به قدرت تکواندوی ایران نمی‌رسد، هرچند در بخش دختران خیلی قوی‌تر است.

بله، کاملا. من همیشه خود را شاگرد آقا رضا می‌دانم و سبک مربیگری‌ام شبیه اوست. مهماندوست در تایوان به‌خاطر موفقیت‌هایش در المپیک و مدال‌هایی که برای این کشور به ارمغان آورد، خیلی عزیز است و به پاس احترام، عکس او را در سالن مسابقه‌های خود نصب کرده‌اند. فکر می‌کنم بخش زیادی از محبوبیتم در آنجا به واسطه مهماندوست است. در حقیقت تایوانی‌ها حالا مربی ایرانی را دوست دارند.

برای یک تکواندوکار درجه 2 یا 3 که به درآمد ماهانه 2000 دلاری قانع شود این کار خوب است، ولی برای ما که سال‌های پیش در لیگ برتر، درآمدی 3 تا 4 هزار دلاری در ماه داشتیم قابل قبول نیست. ضمن این که لیگ ایران واقعا سطح بالایی دارد و قطعا درآمدهایش هم نسبت به سال‌های پیش بهبود پیدا کرده است. هرچند پیشنهادهایی برای تغییر ملیت و عضویت در تیم ملی تایوان شده است، ولی فردی با موقعیت من محال است چنین چیزی را بپذیرم. می‌‌خواهم راه سخت‌تر را انتخاب کنم یعنی به ایران برگردم و برای رسیدن به سقف آرزوهای خود در ورزش قهرمانی تلاش کنم.

خیلی‌ها وقتی صحبت از آرزو می‌شود می‌گویند حضور در المپیک. ولی به اعتقاد من اگر قرار است ورزشکاری به المپیک برود باید دستیابی به مدال را آرزو کند و آن هم خوشرنگ‌ترین مدال را. آرزوی من، دستیابی به مدال طلای المپیک است.

ایرادی ندارد از فرم خارج شده باشم. من یک ایرانی هستم و به این جهت، زمانی 2 ماهه برای بازگشتم به شرایط مطلوب کافی است. ایرانی‌ها دانش و پشتکار این کار را دارند. فکر می‌کنم در وزن پنجم یا ششم حاضر شوم. در وزن پنجم تکواندوکاران شاخصی مثل نصر آزادانی و حجی‌زواره حاضرند و در وزن ششم جوان خوبی به نام فرزاد عبداللهی حضور دارد. به هر حال کار دشوار است و من از ته دل دوست دارم فردی که دارای بهترین شرایط است هوگوی تیم ملی را بپوشد تا دستاوردهای بالاتری به ارمغان آورد.

تا 2 سال پیش تیم ملی آشنایی داشتیم که ستاره‌های آن همگی برای علاقه‌مندان تکواندو شناخته شده بودند چون طی چندین سال حضور خود، همگی به مدال‌های آسیایی و جهانی دست پیدا کرده بودند. نفراتی مثل نفجم، خداداد، ساعی، من، بی‌باک، کرمی و... که هر ساله یکی، دو تغییر در این تیم به‌وجود می‌آمد. ولی از سال 2008- 2007 تاکنون چهره‌های جوان و کم‌نام و نشان جدیدی به تیم ملی اضافه شدند که آنها هم طی 2 سال اخیر، همگی به مدال‌های رنگارنگ آسیایی و جهانی رسیده‌اند و الان مردان ایران به قدرت اول تکواندوی آسیا و جهان تبدیل شده‌اند. امیدوارم این سیطره و برتری تا سال‌های طولانی ادامه پیدا کند و تیم ملی در بازی‌های آسیایی پیش رو هم قهرمان این رشته شود. هرچند نگران این موضوع هستم که کره‌ای‌ها به زودی بار دیگر، هوگوهای الکترونیکی را از مسابقه‌های جهانی این رشته کنار گذاشته و هوگوهای معمولی قدیمی را جایگزین کنند تا زمینه برای اعمال نفوذشان در داوری‌ها بیشتر شود. ضمن این که هوگوی الکترونیکی با سبک قدرتی ایران همخوانی بیشتری دارد، حال آن که هوگوی معمولی با سبک سرعتی کره‌ای‌ها متناسب‌تر است. البته مطمئنم کادر فنی تیم ملی ایران فکری به حال این مساله خواهند کرد.