دنیا حسرت تکواندوی ایران را می‌خورد

قبل از این‌که در این رابطه اظهارنظر کنم، لازم است یادآور شوم که من به عنوان سرمربی تیم ملی تنها سهم خودم را در موفقیت‌های تکواندوی ایران ایفا می‌کنم و این تلاش مجموعه تکواندوست که با تلاش و پشتکار خود ایران را بر بلندای قهرمانی جهان نشانده است. با وجود این من همواره در زندگی‌ام نظم و انضباط را سرلوحه همه کارهایم قرار داده‌ام و به عنوان مربی تیم ملی نیز اصلی‌ترین محور فعالیتم نظم و انضباط است. اگر بخواهم به صورت دقیق‌تر درباره رمز این موفقیت صحبت کنم باید در گام نخست به برنامه‌ریزی دقیق براساس وضعیت موجود و هدف‌گذاری صورت گرفته اشاره کرد. به عبارتی برنامه بلند مدتی را طراحی کردم تا براساس آن پیش برویم. اگر چگونگی دستیابی کشورهای پیشرفته به قله‌های موفقیت را در بخش‌های مختلف بررسی کنیم، می‌بینیم آنها در وهله نخست برنامه‌ریزی جامعی برای رسیدن به اهداف خود کرده‌اند. من هم به عنوان سرمربی تیم ملی ایران از همان ابتدای به عهده گرفتن این مسوولیت، هدف‌گذاری مشخصی برای تیم ملی داشتم، این یعنی برنامه‌ریزی بلندمدت. دومین کاری که انجام دادم و به آن افتخار هم می‌کنم این‌که به جوانان بها دادم. به عبارتی این شهامت را داشتم تا به جوانانی که شایستگی پوشیدن پیراهن تیم ملی را داشتند، بها بدهم و فضا را برای نشان دادن توانایی آنها در رقابت‌های مختلف فراهم کنم. همین برنامه جوانگرایی باعث شد تا انگیزه‌های زیادی در تکواندوی ایران به وجود بیاید و همه جوانان در پی اثبات شایستگی خود باشند. طبیعتا در چنین وضعیتی بهترین‌ها به تیم ملی راه می‌یابند. سومین محور فعالیت‌های من تمرین، تلاش و پشتکار مضاعف در تیم ملی است. شاید در گذشته تمرینات تیم ملی آن‌طور که باید و شاید ایده‌آل نبود، اما به هر حال با توجه به این‌ که نظم را اصلی‌ترین محور فعالیتم می‌دانم تمرین، تمرین و باز هم تمرین را در دستور کار قرار دادم و حالا ثمره این 3 محور را می‌بینید. خوشحالم با سرمربیگری من تیم ملی تکواندو به اینجا رسیده که در هر میدانی شرکت می‌کند، همه از آن توقع قهرمانی دارند و قهرمان شدن تکواندوی ایران کم‌کم به یک امر عادی تبدیل می‌شود.

جوانگرایی که من در تیم ملی انجام دادم به معنی نادیده گرفتن هیچ تکواندوکار شایسته‌ای نبود. درواقع چون ورزش میدان برد و باخت است و در یک مسابقه تنها یک نفر پیروز می‌شود، براحتی می‌توان شایسته‌ترین فرد را برای تیم ملی انتخاب کرد. من بدون توجه به نام‌ها و عناوین افراد، ترکیب تیم ملی را انتخاب می‌کنم، هرچند معتقدم تکواندوکاران خود زمینه ملی‌پوش شدنشان را فراهم می‌کنند. یعنی هر تکواندوکاری در مسابقه انتخابی پیروز شود، به تیم ملی راه می‌یابد. این یعنی عدالت و راهیابی شایسته‌ها به تیم ملی. همیشه این تعبیر را به کار می‌برم که هر کس بیشتر درس بخواند موفق‌تر می‌شود.

هنوز هم معتقدم انتخاب نادریان به عنوان ملی‌پوش المپیکی کار درستی بود، چراکه او 2 بار در مسابقه انتخابی، بهزاد خداداد را شکست داد و شایستگی خود را ثابت کرد؛ بنابراین اگر زمان به عقب برگردد باز هم بین این 2 نفر برای المپیکی شدن مسابقه انتخابی می‌گذارم و فرد برنده را به پکن می‌برم، چون این روش من است و به آن اعتقاد دارم. در این روش، من به عنوان سرمربی کسی را انتخاب نمی‌کنم و شایسته‌ترین‌ها از دل مسابقه انتخابی بیرون می‌آیند و کادر فنی تیم ملی با نگاهی کاملا بی‌طرفانه، نفرات شایسته را به عضویت تیم ملی درمی‌آورد.

این واقعیت را خدمت شما عرض کنم که اگر تکواندوی ایران به جایی رسیده که به آن می‌بالیم یکی از دلایل آن دارا بودن لیگ پویایی است که سرعت پیشرفت این رشته را در ایران به صورت خیره‌کننده افزایش داده است. اگر ما این لیگ را نداشتیم تکواندوکارانمان حداکثر سالی یکی دو بار خود را برای رقابت‌های قهرمانی کشور و در نهایت انتخابی تیم ملی آماده می‌کردند و این دردی از ما دوا نمی‌کرد. اما لیگ باعث شده تکواندوکاران در طول سال در کوران برگزاری مسابقات باشند و برای پیشرفت انگیزه بیشتری داشته باشند. تمرین مداوم در کنار این انگیزه‌ها باعث پویایی شده که موفقیت تیم ملی را نیز به دنبال داشته است. بنابراین اگر بگوییم موفقیت تیم ملی تنها به کادر فنی برمی‌گردد واقعا بی‌انصافی است، چون لیگ یکی از سنگ بناهای استوار این موفقیت‌هاست.

به نظر من لیگ ایران همچنان پویاست و روند پشتوانه‌سازی برای تیم ملی بزرگسالان با قدرت و سرعت ادامه دارد. گواه ادعای من قهرمانی تیم ملی نوجوانان ایران در رقابت‌های جهانی و کسب یک طلا و یک نقره نوجوانان در المپیک نوجوانان سنگاپور است. این موفقیت‌ها بخوبی نشان‌دهنده استمرار پویایی لیگ و درواقع پویایی تکواندوست؛ بنابراین نباید نگران باشیم، البته باید در جهت پربار شدن لیگ‌های مختلف تکواندو گام برداریم تا از این موهبت همچنان در تیم‌های ملی بهره‌مند باشیم.

به نظر من کار درستی انجام دادیم، چرا که اگر دیر ترکیب نهایی را انتخاب کنیم، ممکن است برخی آسیب‌ها متوجه نفرات تیم شود. در این صورت توقعات ملی‌پوشان بالا می‌رود و از طرف دیگر فشار زیاد باعث دلزدگی آنها از تمرینات خواهد شد؛ البته انتخاب ترکیب نهایی تیم در روزهای پایانی نیز ممکن است برخی مسائل حاشیه‌ای را که جزیی از طبیعت ورزش است، به دنبال داشته باشد. معتقدم حتی اگر در رشته‌های دیگر معرفی زودهنگام ترکیب تیم ملی باعث کاهش انگیزه‌ها شود، در تکواندو عکس این وضعیت صادق است. در تیم ما این کار باعث چند برابر شدن عشق، علاقه و انگیزه برای موفقیت شده است، چون نفراتی هم که به عضویت تیم ملی درنیامده‌اند با تمام وجود در کنار سایر اردونشینان باقی‌مانده و انگیزه آنها را برای موفقیت دوچندان کرده‌اند.

رضا نادریان در وزن 3، محمدباقری معتمد در وزن 4، علیرضا نصر آزادانی در وزن 5، فرزاد عبداللهی در وزن 6، یوسف کرمی در وزن 7 و حسین تاجیک در وزن 8 اعضای تیم ملی را در بازی‌های آسیایی گوانگجو تشکیل خواهند داد. نفراتی که همگی در رنکینگ جهانی اوزان خود در صدر قرار دارند و با کوله‌باری از مدال‌های رنگارنگ آسیایی، جهانی و حتی المپیک حرف‌های زیادی برای گفتن در گوانگجو خواهند داشت. نادریان نشان داده که می‌توان روی او حساب کرد، عملکرد معتمد در جهانی دانمارک گویای توانایی اوست، نصر آزادانی توانایی غیرقابل انکاری دارد، فرزاد عبداللهی 19 ساله آینده درخشانی دارد، یوسف کرمی از بهترین تکواندوکاران دنیاست و می‌تواند بیشتر از اینها بدرخشد و سرانجام حسین تاجیک نیز با آمادگی بالا، عزمش را برای درخشش در گوانگجو جزم کرده است. اینها بهترین نفرات تکواندوی ایران در این اوزان هستند، ضمن این‌که پشتوانه‌های بسیار خوبی هم پشت سر این نفرات داریم که مایه دلگرمی همه ماست.

قبل از این‌که به این موضوع بپردازم، لازم است یادآور شوم که باعث افتخار من است که به عنوان مثال حسین تاجیک نفر اول رنکینگ جهانی را در وزن هشتم در مسابقه انتخابی شرکت دادم تا با کورش رجلی که او هم جزو بهترین‌های تکواندوست مبارزه کند. درواقع ما با این کار خود به رجلی هم میدان دادیم تا توانایی خود را نشان دهد. به هر حال اعتراض حق هر بازیکن است و اگر اعتراض نکند باعث رنجش خاطرم می‌شود. من از این اعتراض‌ها لذت می‌برم، چون تکواندوکاران نشان می‌دهند تا چه حد به تیم ملی علاقه‌مند هستند. اعتراض آنها بیانگر عشق، علاقه و غیرتشان است. ضمن این‌که خرابی سیستم‌ رایانه‌ها در انتخابی وزن هشتم تیم ملی دست من نبود. قبل از شروع مبارزه همه چیز بدقت کنترل شد. اصولا مگر می‌شود قبل از مسابقات حساس تیم ملی دستگاه‌های هوگوی الکترونیکی بدقت کنترل و امتحان نشود؟ خود مهندسی که مسوول این کار بود از این‌که مشکلی برای سیستم به وجود آمده بود، ناراحت شد. دستگاه مرتب هنگ می‌کرد به طوری که مجبور شدند کل آن را عوض کنند. قبل از شروع مبارزه همه چیز را امتحان کردیم، بچه‌ها به هوگوها ضربه زدند و امتیازات ثبت شد. حتی آنها 2 راند هم مبارزه کردند و از راند سوم بود که این مشکلات به وجود آمد. رجلی خودش مقصر بود. او یک ضربه به سر تاجیک زد و امتیاز ثبت نشد. در همان زمان یکی از داوران خارج دستور توقف بازی را داد. رجلی ایستاد و مبارزه نکرد و حسین توانست امتیاز بگیرد. حرف اول و آخر را داور وسط می‌زند و کورش نباید به حرف دیگران توجه می‌کرد. من از هر دوی آنها راضی هستم و برایم فرقی نمی‌کرد که چه کسی مسافر گوانگجو شود.

انتظار و توقع از تیم ملی تکواندو حق مردم است و ما به این انتظارات احترام می‌گذاریم، اما امیدواریم این انتظارها در همان سطح توقع باقی بمانند و به مطالبه تبدیل نشوند؛ چرا که در این صورت فشار روانی بر تیم ملی وارد می‌شود و ممکن است تکواندوکاران ما نتوانند با خیال راحت روی شیاپ چانگ و مبارزه با حریفان ریز و درشت خود حاضر شوند. من و همکاران در کادرفنی تیم ملی تا سر حد امکان این قضیه را مدیریت خواهیم کرد و با دادن اعتماد به نفس به ملی پوشان آنها را از هر نظر آماده رویارویی با حریفان می‌کنیم. این را هم اضافه کنم ملی پوشان ما به چنان بلوغی رسیده‌اند که اگر صاحب مدال نقره جهان هم شوند بشدت گریه می‌کنند، بنابراین هدف اول و آخر آنها کسب مدال طلاست. در قزاقستان با 4 مدال طلا، یک نقره و یک مدال برنز قهرمان شدیم. وقتی کمیته برگزاری مسابقات بهترین تیم، بهترین مربی، بهترین تکواندوکار و بهترین پزشک را از ایران انتخاب می‌کند بدان معناست که آسیا مقابل تکواندوی قدرتمند ایران تسلیم شده است.

البته این‌که یکی از عوامل قهرمانی ما در جهان و آسیا هوگوهای الکترونیکی است را قبول ندارم، چون این ادعا باعث کمرنگ جلوه دادن قهرمانی‌های ما می‌شود. گرچه در هر صورت کره‌ای‌ها بر داوران نفوذ دارند و حق همه را به نفع کره‌ای‌ها پایمال می‌کنند. به عنوان مثال در جهانی 2009 دانمارک اگر حق رضا نادریان یا فرزاد عبداللهی پایمال نمی‌شد ما قهرمان می‌شدیم، چرا که تنها با اختلاف 3 امتیاز نایب قهرمان شدیم. به هر حال اعتقاد دارم ورزشکار جماعت باید آنقدر خوب و پر قدرت در میدان مبارزه ظاهر شود که حق‌کشی هم باعث بازنده شدن او نشود. این هم با تلاش و تمرین بسیار زیاد حاصل می‌شود. کره‌ای‌ها امروز به جایی رسیده‌اند که برای کسب قهرمانی دست به هر کاری می‌زنند. ایران ظرف 2 ماه قهرمانی آسیا و جهان را به دست آورد. مقام نخست ایران در جام‌جهانی کمتر از قهرمانی جهان نبود، آن هم در شرایطی که کره‌ای‌ها با ترکیبی قوی در میدان حاضر شده بودند، اما ما موفق به شکست آنها شدیم.

سیستم تمرینات را به همین دلیل تغییر دادیم، به طوری که در این سیستم جدید تکرار فنون و میزان رد و بدل شدن تکنیک‌ها و فنون را افزایش دادیم تا تکواندوکاران بر اثر تمرین و ممارست بیشتر، روی حریفان خود متمرکز شده و با دقت کامل به مصاف آنها بروند. چنانچه قضاوت به شکل الکترونیکی بود شیوه تمرینات ما هم منطبق با آن می‌شد. به هر حال اگر سنبه ما پر زور باشد کاری از دست داوران بر‌نمی‌آید، هر چند نباید از لطف آنها به کره‌ای‌ها غافل باشیم. در اردوها بیشتر روی ضربات صورت و پا زدن کار می‌کنیم، البته بازی‌های گوانگجو با حضور ناظران شورای المپیک آسیا و کمیته بین‌المللی المپیک برگزار می‌شود که امیدوارم حضورشان موثر باشد.

دلم خیلی روشن است که کارنامه خوبی در گوانگجو خواهیم داشت، چون معتقدم اگر درس خود را خوبی بخوانیم در امتحان نیز سربلند خواهیم شد و به عنوان نفر اول قبول می‌شویم. بسیار امیدوارم که بهتر از دوحه نتیجه بگیریم و همه هدف ما این است. قول می‌دهم هیچ یک از نفرات تیم کم‌فروشی نکند و با همه وجود مقابل حریفان قرار بگیرد. بی‌شک اگر نتوانیم توقعات را برآورده کنیم دلیل بر کم‌فروشی نخواهد بود و نشان می‌دهد که حریفان بیشتر از ما کار کرده‌اند. ما قبلا روی 4 مدال طلا تمرکز کرده بودیم که با این شرایط کارمان سخت‌تر شد. هنوز ماجرای تضییع حق مهدی بی‌باک در دوحه را فراموش نکرده‌ایم. وقتی هوگو معمولی باشد این مشکلات هم وجود دارد. در ماه‌های اخیر نشان داده‌ایم که بسیار موفق بوده ایم، البته اگر شرایط لازم وجود داشته باشد و برایمان مشکل تراشی نکنند.

از همه بازیکنانم در این رقابت‌ها راضی هستم چرا که آنها با شهامت و جسارت، مقابل حریفان خود ظاهر شدند. ما بعد از قهرمانی آسیا توانستیم مقام اول جام جهانی چین را نیز به دست آوریم تا کم‌کم قهرمانی ایران در عرصه‌های بین‌المللی عادی شود. از این مساله راضی هستم. ما باید آنقدر قوی بشویم که همه جهان باور کنند تکواندو متعلق به ایران است. کار نیکو کردن از پر کردن است. این جمله از اول هم شعار من بود. وقتی یک تیم مدام در حال تمرین است و با تمام وجود کار می‌کند باید هم قهرمان جهان شود. به لحاظ کیفی هم بی‌شک وقتی تعداد تیم‌ها در چنین تورنمنتی کمتر می‌شود یعنی بهترین‌ها در یک میدان شرکت دارند. هر مبارزه جام جهانی، حساسیت خاصی داشت. روسیه را 2 بار آن هم 4 بر صفر شکست دادیم و تنها در مبارزه با اسپانیا بود که میثم باقری در وزن اول تن به شکست داد و سایر نفرات ما در این میدان به برتری دست یافتند. وزن اول اسپانیا قهرمان جهان بود و یک متر و 90 سانتی متر قد داشت. ترکیه را طوری بردیم که هم انتقام فینال دوره گذشته را از آنها گرفتیم و هم کار 2تن از تکواندوکارانشان به بیمارستان کشیده شد. ما در طول مسابقات همه بازی‌ها را بردیم و در بازی‌های انفرادی هم فقط یک شکست در بازی فینال داشتیم. این نشان از اقتدار تیم‌مان داشت. این توفیق در حالی حاصل شد که همه تیم‌ها قدرت واقعی بچه‌های تکواندوی ایران را دیدند. تنها تیمی بودیم که از کمترین تعداد کارت اعتراض به داوری‌ها در مسابقات استفاده کردیم، چون اصلا اجازه ندادیم کار به داوری بکشد. در این بازی‌ها تقریبا هم ما و هم بازیکنان تیم‌های دیگر طرز کار با هوگوهای الکترونیکی را یاد گرفته بودند و این سطح کیفی بازی‌ها را بالا برده بود.

بله همانند مسابقات آسیایی، در چین نیز بهترین مربی جهان شدم، اما متاسفانه بازتاب چندانی نداشت. امیدوارم روزی برسد که نه‌تنها سرمربی تیم ملی که همه مربیان در ورزش ما به حق و حقوق خود برسند و مسوولان از این قشر حمایت کنند، گرچه فدراسیون در حد توان خود چیزی کم نگذاشته است.

قبول ندارم که چون تیم ایران خیلی خوب است دیگر نیازی به دیدارهای برون مرزی ندارد. تیمی که به دنبال سکوهای جهانی است باید خود را در جایی محک بزند. جام جهانی، مسابقات جهانی، المپیک و بازی‌های آسیایی، میدانی برای تعیین عیار ملی پوشان نیست. نمی‌دانم با چه استدلالی برخی این مساله را مطرح می‌کردند. درست است که تیم ایران بدون مسابقه خارجی هم می‌تواند قهرمان آسیا شود؛ اما حضور در میدان برون مرزی برای پیکارهای بزرگ لازم است.

متاسفانه خیر، یعنی آن‌گونه که شایسته این رشته افتخار آفرین است از ما حمایت نمی‌شود. در حالی که میانگین سنی تیم ما 23 سال است و این تیم پر ستاره می‌تواند تا سال‌ها قهرمانی ایران را در سطح جهان تضمین کند. متاسفانه به نحوی شایسته از قهرمانان ما حمایت نمی‌شود. براستی چرا باید تکواندوکاری که قهرمان جهان است ماهی 400 هزار تومان حقوق بگیرد و به جای افتخارآفرینی دوباره، مدام دغدغه نان زن و بچه‌اش را داشته باشد!؟ طبیعی است که فدراسیون در حد بضاعت خود هیچ کوتاهی نمی‌کند، اما سهم سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک کجاست؟

گرچه به ما نان خشک هم بدهند باز هم کار خودمان را در حد توان انجام می‌دهیم، اما ورزش امروز دنیا بر پایه علم استوار است. لباس خوب، مکمل خوب، تغذیه خوب و... همگی روی بعد روحی و روانی ورزشکار تاثیر می‌گذارند و طبیعی است که اگر بودجه و امکانات زودتر در اختیار فدراسیون قرار بگیرد ما با فراغ بال بیشتری در جهت آماده سازی قدم بر می‌داریم. در غیر این صورت نیز از کار عقب می‌افتیم. با این حال نگرانی نداریم. خدا با ماست و با همه وجود برای افتخارآفرینی تلاش می‌کنیم. خوشبختانه فدراسیون در حد توان و وسع خود همه جوره از تیم ملی حمایت می‌کند.

کسانی که درس خود را خوب بخوانند دچار حاشیه هم نمی‌شوند، چون حاشیه برای کسانی است که خوب درس نمی‌خوانند! تیم ملی ما چنین وضعیتی دارد. همگی خوب‌اند و با همه وجود برای بهتر شدن تلاش می‌کنند. در نتیجه در چنین وضعیتی جایی برای حاشیه وجود ندارد و تیمی که روی سکوی اول جهان است نباید حاشیه داشته باشد.